Λαϊκή Μούσα, φέρουσα καριοφίλι

Η λαϊκή Μούσα, φέρουσα καριοφίλι, ξαναμίλησε:

Σημαίνει ο Θιος, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κ’ η αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
σημαίνει κι ένα υπουργί, ένα πουλάκι μαύρο.

Κρώζει και στηθοδέρνεται, τσιρίζει και χτυπιέται,
με τετρακόσια τρόχαλα κ’ εξηνταδυό κοτρόνες
ο στόμας του εξέρασε λόγια μπαρουτιασμένα.

Κάθε κουβέντα τουφεκιά, κάθε του λέξη βόλι:
‘’Αρματωλός θε να γενώ, κλέφταρος με μπιστόλες
με τα μπαϊράκια τα χρυσά, και ασημοπαλάσκες,
και τα τσαπράζια να φορώ, ούλο μαργαριτάρια,
κι όπου περνάει η κλεφτουριά, οι Κολοκοτρωναίοι,
οι Μήτσοι και Τάκηδες, φαμίλιες ούλο δόξα,
κει θε να προσκυνώ κι εγώ με το χρυσό βαγγέλιο.’’

Ψάλλει δεξιά απ’ την αλεπού, ζερβά από τον λύκο,
κι’ απ’ την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες,
έδρανα ξεκουνιόντανε, μικρόφωνα βογγούσαν,
σε κοινοβούλι αρχοντικό, στην εκκλησιά του δήμου.

Έψαλλαν το χερουβικό να βγει ο Μέγας Κλέφτης
οπού ‘χει δώδεκα αδερφούς και τριανταδυό ξαδέρφια,
κουμπάρες χίλιες εκατό, κουμπάρους με κουμπούρια,
οπού φορούν χρυσά σπαθιά, μπαλάσκες ασημένιες,
χρυσά ‘ν’ και τα ντουφέκια τους, χρυσά μαλαματένια.

Φωνή τους ήρθε εξ ουρανού, λαλίτσα κορακίσια
λαλιά εγγαστρίμυθη, στριγκιά από το υπουργάκι:
«Πάψετε το χερουβικό κι’ ας χαμηλώσουν τ’ άγια,
παπάδες πάρτε τα σπαθιά κ’ σεις κεριά σβηστείτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού, η Χώρα μας ανήκει.

Μόν’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ρτουνε τριά καράβια.
το ‘να να φέρει τ’ άρματα, τ΄ άλλο τα καριοφίλια
το τρίτο, το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,
με κατομμύρια βαριά και δισεκατομμύρια.

Κάθε καριόφιλο κι ευρώ, κάθε Γραικός και όπλο,
να αφανίζει όποιονε γουστάρει από την πλάση
κι εγώ ο αρχιγραίκαρος, διπλοταμπουρωμένος,
εννιά σειρές τα βόλια μου περήφανα στα στήθια
και γύρω στις πατσοκοιλιές οι δώδεκα μπιστόλες,
να φάγω τσι κουμουνιστές τσ’ Αγαρηνούς και Τούρκους,
να φάγω ό, τι τρώγεται κι ό,τι καταβροχθιέται,
τα κατομμύρια τα βαριά, τα δισεκατομμύρια,
μη μας τα πάρουν τα σκυλιά και μας τα μαγαρίσουν
με δρέπανα και με σφυριά τα πετσοκόψουν ούλα».

Η Δέσποινα ταράχτηκε, κ’ εδάκρυσαν οι εικόνες.
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις,
μον’ στρέψε όλα τ’ άρματα, ρίξε όλα τα βόλια
σε όσους τα παράγγειλαν, σ’ αυτούς που σπέρνουν μίσος.
Πάλι με χρόνους, με καιρούς, ανθρώποι θα γενούμε».

Φιλιά

Μερόπη

(Αγαπημένη Μερόπη, η λαϊκή Μούσα τα είπε όλα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.