Ο φανταστικός Αλέξης συζητά με τον φανταστικό Βασίλη

“Βασίλη θα ήθελα να τα πούμε λίγο αν έχεις χρόνο, σου χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αλέξης“.
Το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου συνοδευόταν από έναν σύνδεσμο και μία ημερομηνία για διαδικτυακή συνάντηση, αγαπητέ μου Πιτσιρίκο. Ο αποστολέας ήταν κάποιος Αλέξης, ναι, αυτός ο Αλέξης, που είχα συναντήσει πριν -φαίνεται μία ζωή- οχτώ χρόνια στο ιατρείο μου στο Γκέτεμποργκ.

Κοίτα να δεις λέω, πώς τα φέρνει η ζωή. Όχι η Κωνσταντοπούλου, η άλλη, η ακόμα πιο απρόβλεπτη. Ρε λες να θέλει να μου στείλει κανένα αντίτυπο της “Ιθάκης”, με αυτόγραφο και αφιέρωση όπως στον Άδωνι; Λες να με έχει συμπεριλάβει σε κανένα κεφάλαιο, εκεί δα, στην ακρούλα, παρέα με τον Λαφαζάνη και τον Παππά, και να το πέρασε στο ντούκου ο Βαξεβάνης; Δεν θα πω ψέματα -γιατί όπως έχω ξαναγράψει είναι μεγάλη αμαρτία το ψέμα και να το αποφεύγετε όσο μπορείτε παιδιά- αλλά μία ανατριχίλα διαπέρασε όλο μου το σώμα.

Πάντα πίστευα ότι η συνάντησή μας εκείνη έπαιξε ρόλο στις εξελίξεις και τις επιλογές του Αλέξη, αρνητικό ή θετικό για αυτόν· δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρίνω. Αρνητικό για τους υπόλοιπους σίγουρα. Η περιέργεια με είχε κυριεύσει, όσο πλησίαζε η μέρα και η ώρα της συνάντησης η αγωνία κορυφωνόταν. Δεν το είπα σε κανέναν, ήμουν σίγουρος πως θα ήταν για ακόμη μία φορά συγκλονιστική εμπειρία που θα άξιζε να μετουσιωθεί σε κείμενο για το μπλογκ.

Αναστέναξα καθώς ενθυμώμ… ενθυμούμ… ενθυμάσ… καθώς θυμήθηκα τέλος πάντων εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Γκέτεμποργκ, βροχές, χιόνια, κρύο, έγγαμος βίος, δρόμοι χωρίς λακούβες, πεζοδρόμια χωρίς σπασμένα πλακάκια και παρκαρισμένα μηχανάκια, στα οποία μπορούσαν να περπατήσουν αρκετά άτομα χωρίς να φαίνεται σαν να χορεύουν παθιασμένο τανγκό αγκαλιασμένα και προσπαθώντας να μην πέσουν στα αυτοκίνητα….

Χάπι ντέης!

Και να ‘μαι τώρα, εδώ και 7 χρόνια πίσω στην Ελλάδα, μετά από αμέτρητες περιπέτειες, σε νησιά με κύκλωπες, Κίρκες και λωτοφάγους. Έλα γιατρέ μου να σου δείξω την Ιθάκη σου σκέφτηκα, την ώρα που είδα την εισερχόμενη βιντεοκλήση. Τι να μας πεις και συ απ’ τη ζωή σου ρε Αλέκο;

-Γεια σου Βασίλη!

-Γεια σου Αλέξη, πάει καιρός…

-Όντως, οχτώ χρόνια!

-Πώς σου φέρθηκε η ζωή Αλέξη; Πώς αισθάνεσαι;

-Δεν είναι επίσκεψη σε ψυχίατρο η συνάντησή μας σήμερα, Βασίλη!

Ο τόνος της φωνής ήταν ελαφρώς προκλητικός και σκληρός, όπως και το βλέμμα του ανθρώπου που με κοιτούσε από την άλλη πλευρά του υπολογιστή. Καμία σχέση με εκείνον τον κουρασμένο και απογοητευμένο άνθρωπο που βρισκόταν σε αδιέξοδο. Κάτι κλώτσησε μέσα μου, αλλά σκέφτηκα να ακολουθήσω μία στρατηγική αποφασιστικής αντιμετώπισης, με στόχο όμως την αποκλιμάκωση. Η τέχνη της ψυχοθεραπείας, παρ’το αλλιώς, φέρ’το στα ίσα του κλπ. Σοβαρεύτηκα αμέσως, μείωσα τον φιλικό τόνο και ανέβασα λίγο την αυστηρότητα.

-Ούτε η προηγούμενη συνάντησή μας ήταν επίσκεψη σε ψυχίατρο, παρά το γεγονός ότι ήταν μία φανταστική ιστορία. Δεν συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα, όπως δεν συμβαίνει και αυτή. Ας μην γελιόμαστε, Αλέξη, είσαι προϊόν του μυαλού μου, μία φανταστική εκδοχή ενός πραγματικού προσώπου. Δεν χρειάζεται καν να κλείσω την κάμερα, γιατί δεν είναι ανοιχτή. Μπορώ απλά να αποφασίσω να διακόψω την διήγηση και θα εξαφανιστείς στο πουθενά σαν να μην υπήρξες ποτέ, γιατί, όντως, αυτή η εκδοχή σου δεν υπάρχει. Οπότε θα σε παρακαλούσα, αν είναι δυνατόν, να ρίξεις λίγο τους τόνους.

-Καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που μου λες, Βασίλη – ή μάλλον αυτό που σου λες, αφού εσύ ο ίδιος το θέτεις έτσι. Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: Όπως την πραγματική μου εκδοχή την ψήφισε ο ελληνικός λαός -δύο φορές μάλιστα, την δεύτερη αφού τους είχα κρεμάσει στο δημοψήφισμα- και με έφαγε στη μάπα μαζί με το κωλόσογο που τους φόρτωσα για την αιωνιότητα, έτσι με έφερες και εσύ για δεύτερη φορά και θα με φας και εσύ στην μάπα, για όσο χρειαστεί ώστε να γράψεις το κείμενο στον Πιτσιρίκο. Σε τελική ανάλυση, εσύ αποφάσισες να με δημιουργήσεις τότε στην φαντασία σου, το ίδιο έκανες και τώρα. Δεν ήρθα ποτέ να σε βρω εγώ, ας είναι ξεκάθαρο και για τους δύο μας· ή και για τον ένα μας, αν με πιάνεις.

Κοίτα να δεις πού έμπλεξα ρε φίλε, σκέφτηκα. Θα μου την πει το προϊόν της φαντασίας μου, και θα έχει και δίκιο. Σαν να θέλει κάποιος να αυvανιστεί και να δημιουργεί την φαντασίωση με τις τέλειες γυναικάρες, και ξαφνικά να του σκάει μύτη ο σούπερ γ@μιάς και να του ρίχνει ένα μανίκι, λέγοντάς του “έλα, αφού το ξέρουμε και οι δυό μας ότι δεν ήρθα τυχαία στην φασούλα”!

Έλα Χριστέ και Απόστολε… Θα μας γ@μήσει και ο φαντασιακός μας Αλέξης, δεν φτάνει που μας γ@μησε ο πραγματικός. Κατέβασα τα αυτιά.

-Ένα δίκαιο το έχεις και σου το δίνω. Ή μου το δίνω, τέλος πάντων, αυτό. Κατάλαβες.

-Το παίρνω μόνος μου, Βασίλη. Εδώ είμαστε για να πούμε αλήθειες, μην σε μπερδεύουν οι μ@λακίες που γράφω στο βιβλίο μου και που λέω κατά καιρούς.

-Εντάξει, εντάξει… Εγώ σε κάλεσα -δηλαδή σε έκανα να μου στείλεις την πρόσκληση- και εσύ ήρθες. Προφανώς έχεις κάτι να μου πεις.

-Όπως σου είπα, σου χρωστάω ένα ευχαριστώ.

-Ναι, μου το έγραψες αλλά δεν καταλαβαίνω το γιατί.

-Άκου να δεις Βασίλη, στη ζωή συμβαίνουν πολλά. Απρόβλεπτα, προσχεδιασμένα, άσχημα, όμορφα. Η τέχνη της ζωής βρίσκεται σε μεγάλο μέρος στο να καταλαβαίνει κανείς πότε τα πράγματα υπερβαίνουν την ελεύθερη βούληση -ή την ψευδαίσθηση της ελεύθερης βούλησης, τα ξέρεις πολύ καλά αυτά εσύ και μην κάνεις τον μ@λάκα, μεταξύ μας μιλάμε τώρα- και ακολουθούν μία προσχεδιασμένη πορεία. Ακόμη μεγαλύτερη τέχνη, όμως, είναι να κάνεις τους άλλους να συνεχίζουν να πιστεύουν πως υπάρχει ελευθερία επιλογής

-Για ποιο λόγο να το κάνεις αυτό;

-Γιατί έτσι χάνεις κάτι, αλλά κερδίζεις κάτι άλλο. Χάνεις στο ότι όταν σε κατηγορούν για τις “επιλογές” σου αισθάνονται ανώτεροι, αλλά κερδίζεις στο ότι συνεχίζουν να πιστεύουν πως, με τις δικές τους σωστές επιλογές, θα καταφέρουν να αλλάξουν πράγματα, που όμως στην πραγματικότητα βρίσκονται έξω από τις δυνάμεις τους.

-Άρα έτσι συνεχίζουν να ελπίζουν…

-Ακριβώς, και ο άνθρωπος που ελπίζει παραδίδεται, γιατί έχει κάτι να χάσει.

-…ενώ ο άνθρωπος που δεν ελπίζει πλέον, μπορεί να βάλει φωτιά στα πάντα.

-Στο μυαλό μου είσαι, Βασίλη!

-Τεχνικά μιλώντας, εσύ είσαι στο μυαλό μου, Αλέξη.

-Α γεια σου. Όχι μόνο στο μυαλό σου, αλλά και στο μυαλό όλων. Απλά κρύβομαι καλά, κουρνιάζω στα σκοτάδια της ανασφάλειάς τους, εκεί που δεν τολμούν να κοιτάξουν ποτέ γιατί φοβούνται αυτό που θα δουν. Είμαι η φωνή που τους ψιθυρίζει πως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούν να κάνουν, αλλά, όταν αρχίζω και δυναμώνω, αυτοί πιάνουν τα αντάρτικα, τα κλέφτικα, ακόμα και τα σκυλάδικα για να με σκεπάσουν, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να ελπίζουν.

Πάγωσα. Η εικόνα του σούπερ γ@μιά που με έβαζε κάτω στην ερωτική φαντασίωση είχε μετατραπεί πλέον από εφιάλτης σε παρηγοριά, ήταν ένα ασφαλές καταφύγιο.

-Μην στρέφεις την σκέψη σου σε π**τσες, Βασίλη. Σου μιλάω!

-Δεν ξέρω αν θέλω να σε ακούσω, Αλέξη.

-Να, αυτό εννοώ. Δεν με ακούτε, με σκεπάζετε για να μην ακούσετε την αλήθεια. Είμαι εδώ όμως, και θα παραμείνω εδώ.

-Τι στο διάολο είσαι Αλέξη;

-Είμαι ο εφιάλτης σας. Μάλλον, καλύτερα, είμαι ο Εφιάλτης σας, είμαι η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της προδοσίας όλων των αξιών σας και των αγώνων σας. Όλων των αυταπατών που καλλιεργείτε εμμονικά για να μπορείτε να επιβιώσετε.

-Και τι θα κάνουμε ρε κ@ριόλη; Θα παραδοθούμε στα καθίκια σαν και την πάρτη σου; Είσαι στο μυαλό μας, και τι; Τι δηλαδή;

-Ηρέμησε Βασίλη, μην μου συγχύζεσαι και πάθεις κανένα εγκεφαλικό, γιατί όντως είμαι στο μυαλό σου και θα εξαφανιστώ. Είσαι σε κρίσιμη ηλικία, γιατρός είσαι, τι σκατά ρε φίλε; Εγώ θα σου τα λέω;

-Ρε δε γ@μιέσαι που θα μου πεις εσύ…

-Φέρε μου τον γ@μιά σου από την άλλη φαντασίωση αν τολμάς, να δεις τι θα γίνει στο μυαλό σου, αν θα γ@μηθώ ή όχι.

Ώπα! Βγάλε αλάρμ, πέσε σιγά σιγά δεξιά και τράβα χειρόφρενο γιατί έχεις κάψει φλάντζα, σκέφτηκα. Κατέβα και βγάλε και το φωσφοριζέ τρίγωνο μην σε καρφώσει κανένας που τρέχει στην ΛΕΑ του μυαλού σου, γιατί σαν πολλοί περίεργοι να κυκλοφορούν εκεί μέσα τώρα τελευταία. Πήρα βαθιές ανάσες κοιτώντας το πληκτρολόγιο και διέκοψα την αλληλεπίδραση. Όταν σήκωσα τα μάτια, η σκατόφατσα του Αλέξη με κοίταζε αδιάφορα.

-Βασίλη, εσύ το άρχισες.

-Έλα ρε τώρα, που θα παίξουμε το ποιος άρχισε λες και είμαστε στο δημοτικό. Πες μου αυτό για το οποίο ήρθες και εξαφανίσου.

-Σου το είπα ήδη, φίλε μου. Το παιχνίδι είναι στημένο από τα αποδυτήρια, σαν τα ματς του ελληνικού ποδοσφαίρου. Απλά, πρέπει να παιχτεί για να κοπούν εισιτήρια, να ξεπλυθεί μαύρο χρήμα από το λαθρεμπόριο πρέζας και καυσίμων, να έχουμε χουλιγκάνια για ιδιωτικούς στρατούς…

-Πώς φτάνει κανείς σε αυτό το σημείο, ρε Αλέξη, όμως; Εξήγησέ μου γιατί δεν καταλαβαίνω μερικές φορές.

-Εδώ σε θέλω! Να το λάθος που κάνετε όλοι: δεν φτάνουμε σε αυτό το σημείο. Ξεκινάμε για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνω.

Μου περνιέσαι και για έξυπνος, επειδή έχεις γράψει και πέντε κείμενα στον Πιτσιρίκο… Πάρε χαρτί και γράφε.

-…

-Άκου να δεις μικρέ. Όταν βλέπεις κάποιον σαν εμένα, που ξεκίνησε από το δεκαπενταμελές στις καταλήψεις και έγινε πρωθυπουργός μίας χώρας σε βαθύτατη κρίση… Περίμενε, όχι μίας οποιασδήποτε χώρας. Όχι σε ένα κωλόνησο με πενήντα κατοίκους στην Πολυνησία, αλλά σε μία οικονομική και στρατιωτική δύναμη των Βαλκανίων, πιθανώς με πλούσιο σε πόρους υπέδαφος και σίγουρα με τεράστια στρατηγική σημασία, πιστεύεις πως αυτό έγινε τυχαία;

-Όχι, σίγουρα δεν έγινε τυχαία, αλλά…

-Μωρέ μ@λάκα, τι τυχαία και τι αλλά; Εντάξει, παραδέχομαι κάτι και το παραδέχομαι ανοιχτά: πολλές φορές, τις περισσότερες ίσως, ακόμα και οι άνθρωποι σαν εμένα πείθονται πως τα κατάφεραν με την αξία τους. Κάναμε τον αγώνα μας, την διαδρομή μας, σύμμαχοι οι περιστάσεις, να ‘μαστε στην κορυφή. Η κορυφή, όμως, απαιτεί άλλα προσόντα και μάλλον εμείς δεν τα διαθέτουμε, οπότε υποκύπτουμε στις πιέσεις, στους εκβιασμούς, στην διαφθορά.

-Αυτό δεν συμβαίνει;

-Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ξέρεις τι σημαίνει grooming?

-Φαντάζομαι ότι δεν αναφέρεσαι στην περιποίηση ομορφιάς, αλλά στην αποπλάνηση.

-Ακριβώς. Μας στοχεύουν από τα πρώτα στάδια της καριέρας μας, μας διαλέγουν γιατί είμαστε επιρρεπείς και ευάλωτοι σε κάποια πράγματα. Συνδυάζουμε την δίψα για άνοδο και εξουσία με κάποιου είδους αχίλλειο πτέρνα. Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, υπάρχουν στοιχεία εναντίον μας τα οποία μπορούν να μας ενοχοποιήσουν και να χρησιμοποιηθούν για να μας ασκηθεί πίεση μέσω εκβιασμού. Όταν αυτά τα στοιχεία συλλέγονται είμαστε ακόμα στα χαμηλά στρώματα. Ναρκωτικά, δανεικά και αγύριστα από θολούς χορηγούς, περιφερειακή συμμετοχή σε κάποια “επαναστατική οργάνωση” γεμάτη μυστικούς πράκτορες – πολύ διαδεδομένο στους χώρους της Αριστεράς, σεξoυαλικές σχέσεις με ανηλίκους – πολύ διαδεδομένο στους χώρους της Δεξιάς αν και, όπως βλέπεις με την υπόθεση Epstein στην Αμερική, όλοι γλυκάθηκαν από τα κοριτσάκια ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Περνάνε τα χρόνια, μας προωθούν και πελεκάνε αλύπητα ενδο- και εξωκομματικούς αντιπάλους μας, μας κάνουν να πιστεύουμε πως είμαστε γ@μάτοι και σιγά σιγά ξεχνάμε και οι ίδιοι πως έχουμε διαπράξει κάποιο ατόπημα.

-Μέχρι που…

-…μέχρι που θα χρειαστεί να αντιταχτούμε στο 61% του λαού και να τινάξουμε τις διαπραγματεύσεις και την ευρωπαϊκή οικονομία στον αέρα, να τους αδειάσουμε και να μείνουν με κωλόχαρτα στα χέρια και με τις τράπεζές τους να βουλιάζουν. Εκεί -και σε πληροφορώ πως κάποιοι από εμάς θέλουν να το κάνουν- εκεί έρχεται ο φάκελος άνευ αποστολέα στο σπίτι. Τον ανοίγεις και έχει φωτογραφίες, βίντεο, καταγραφές και μαρτυρίες. Ό, τι χρειάζεται για να σε σταυρώσουν την ίδια ημέρα και να μην αναστηθείς, όχι σε τρεις μέρες αλλά ούτε σε τρεις αιώνες.

-Οκέι, τώρα το πιάνω.

-Άργησες, αλλά κατάλαβες. Και εγώ άργησα αλλά κατάλαβα. Κατάλαβα τότε, στη συνάντησή μας, ότι παίζω σε άλλο είδος κουκλοθέατρου από αυτό που πίστευα. Δεν είμαι μία μαριονέτα που κρέμεται από κλωστές και που την κινεί κάποιος τραβώντας τες. Είμαι μία από εκείνες τις κούκλες που τους έχουν χώσει ένα χέρι στον κώλo και τους ανοιγοκλείνουν το στόμα για να λένε ό,τι γουστάρουν οι άλλοι. Γι αυτό ήθελα να σε ευχαριστήσω.

-Είχα πει κάτι εύστοχο ίσως τότε, αλλά δεν θυμάμαι…

-Ναι, όταν μου είπες πως μπορεί να υπάρχουν κοκτέιλ φαρμάκων που σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα.

Α-υτό το θυμάμαι.

-Ναι, αλλά το πρόβλημα δεν ήταν να ξεχάσω εγώ, ήταν να ξεχάσουν οι άλλοι. Και οι άλλοι δεν ξεχνούν ποτέ. Αυτό συνειδητοποίησα τότε και αποφάσισα να εφαρμόσω το άλλο δόγμα σου.

-Την αποδοχή, ε;

-Ναι. Αυτό είμαι γιατί για αυτό με διάλεξαν. Δεν έχω ελπίδα σωτηρίας…

-Αν δεν έχεις ελπίδα, βάλε φωτιά στα πάντα Αλέξη. Αυτό δεν είπαμε στην αρχή;

-Να, είδες; Έχω ελπίδα τελικά. Να μείνω στην Ιστορία σαν ανίκανος, διεφθαρμένος, αφελής. Να μην μαθευτεί τίποτα παραπάνω, να κλείσει έτσι αυτή η ιστορία.

-Τι παραπάνω υπάρχει Αλέξη;

-Αν και τι υπάρχει, αυτό το ξέρει μόνο ο πραγματικός Αλέξης, όχι η φανταστική εκδοχή του. Αν τα είχε τινάξει όλα στον αέρα τότε, θα το μαθαίναμε ίσως και οι υπόλοιποι. Σίγουρα δεν θα το μάθουμε, διαβάζοντας την “Ιθάκη”.

-Α ρε Καβάφη, α ρε Όμηρε… Α ρε κατακαημένε Οδυσσέα!

-Πήγαινε να φας κάτι Βασίλη, έχεις ασθενή σε λίγο. Θα τον κοιτάς σαν πιάτο καρμπονάρα από την πείνα.

-Δίκιο έχεις, ή έχω. Αυτό…

-Να τα λέμε πού και πού φίλε, μη χανόμαστε.

-Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα, αλλά ναι, να τα λέμε πού και πού. Ξέρεις που θα με βρεις.

-Και εσύ.

Η οθόνη έσβησε. Το μυαλό μου ηρέμησε. Μου είπα αυτό που είχα να μου πω, και το είπα και σε εσένα, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Σου στέλνω την αγάπη μου, από την ηρεμία του μυαλού μου, που κάθε τόσο αναστατώνεται και γεννά περίεργα πράγματα, σκέψεις και πρόσωπα.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, έξοχο. Ο φανταστικός Αλέξης λέει την αλήθεια που δεν γράφει στο βιβλίο του. Είναι λυτρωτική η ειλικρίνεια αλλά οι άνθρωποι την φοβούνται. Για τον Καβάφη η Ιθάκη σου δίνει το ωραίο ταξίδι αλλά ο Τσίπρας έκανε την Ιθάκη άλλοθι για το ναυάγιο. Ο Οδυσσέας δεν επιστρέφει σοφότερος αλλά τέρμα συμβιβασμένος. Αποδοχή. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.