Αλεξάκη, αποχαιρέτα τις Ιθάκες που χάνεις

Φίλε πιτσιρίκο γεια χαρά,
Μπορεί να μην το συνηθίζω να γράφω κείμενα απανωτά, αλλά όπως είπα και στο προηγούμενο, οι εξελίξεις “τρέχουν” και είπα να πιαστώ λίγο με τα εγχώρια σκηνικά στην προκειμένη περίπτωση.

Σήμερα θα μιλήσουμε για τον Αλεξάκη, αυτό μωρέ το παιδάκι που έβγαινε στο δεκαπενταμελές κάποτε την δεκαετία του ’90, σε σχολείο των Αθηνών και μας μιλούσε για τα προβλήματα της Παιδείας, μας το έπαιζε επαναστάτης μετά στις συγκεντρώσεις κατά τις παγκοσμιοποίησης, γύρω στις αρχές του 2000 στην Ιταλία και μετά πήρε το αλαμανιό του Αλαβάνου από το 3% και μας το έκανε και κυβέρνηση τρομάρα του.

Ήθελα να ήξερα ρε Αλέκο (Αλαβάνο), τι στο διάολο σκεφτόσουν όταν έβλεπες αυτά τα μούτρα να ζαχαρώνουν τη καρέκλα σου;;;
Είσαι και μορφωμένος άνθρωπος υποτίθεται, αλλά μάλλον τον ανιχνευτή για παπατζήδες δεν τον είχες μέσα σου φαίνεται.

Αλλά κοίτα να δεις πώς τα έφερε η μοίρα και οι άχρηστοι οι σύντροφοι που διάλεξε να πορευτεί, τον έφεραν να υποθηκεύσει μια χώρα ολόκληρη για έναν αιώνα.

Πριν βεβαίως βεβαίως, στηλιτευτεί στις συνειδήσεις μας σαν το καθαρό πρόσωπο και το άφθαρτο παιδί που θα μας κάνει όλες τις δουλειές, ορίτζιναλ γκόμενος και καλό παιδί μαζί έτσι, να σφάζονται όλες οι νύφες στα γόνατά του, πριν τα στημένα “καλέ τι γκόμενος είσαι συ” του Κούλη.

Ο Αλεξάκης μας λοιπόν, αυτό το παιδί-θαύμα και μάλαμα, αφού έπεισε όλους εμάς τα χάπατα ότι θα κάνει δημοψήφισμα, αφού πρώτα είχε αψηφήσει τους δανειστές μας, με ένα νόμο και ένα άρθρο, από τα νταούλια που θα βάραγε με τα χρηματιστήρια και τις αγορές να χορεύουν στο ρυθμό του, θα έσκιζε τα μνημόνια, τα spreads και τις μετοχές τους, έφτασε να πρωτοτυπήσει ακόμα μια φορά στο εγχώριο και παγκόσμιο σκηνικό.

Να κάνει την “μεγάλη” επιστροφή του.

Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως, για να μην χαθούμε, γιατί εδώ στη νεοφιλελέ μπανανία του υπαρκτού σουρεαλισμού, είναι τέτοια η μπαρούφα πλέον και τα σκατά έχουν φτάσει μέχρι το ζωνάρι -που λένε και στο χωριό μου- που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Διαβάζω στα ευυπόληπτα και παντάξια Μέσα μαζικής αποβλάκωσης, πολλούς να γράφουν και να σχολιάζουν για την “επιστροφή” Τσίπρα.

Ποια είναι τελικά αυτή η επιστροφή;

Ποια είναι τελικά αυτή η Ιθάκη που βρήκε ο ήρωας μας;

Ο Αλεξάκης μας, αν θυμάμαι καλά, μέχρι το 2023 ήταν αρχηγός της αξιωματικής συμπολίτευσης του ένδοξου τόπου μας.

Επίσης, αν δεν έχω πάθει Αλτσχάιμερ ακόμα, το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς χρίζει σαν διάδοχο για τα συριζόπανα τον Mr Kasselakis, straight out of America.

Fast forward 2 χρόνια μετά, αφού γίνονται μαδομούνι εκεί μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, σπάνε σε δέκα κομματάκια πάλι και ασχολούνται με το τι πρόγραμμα ακολουθεί ο Kασελίνο στο γυμναστήριο, την αγάπη του τον Τάιλερ και το τσιουάουά τους, αποφασίζει πρόσφατα, να παραιτηθεί από βουλευτής.

Αν ακόμα η μνήμη μου δεν με απατά, αυτό έγινε φέτος το 2025, κάπου στις αρχές του φθινοπώρου.
Σωστά;

Απ’ό.τι βλέπω σήμερα, έχουμε 27 Νοεμβρίου του ίδιου αισίου έτους του Κυρίου μας και ο Αλεξάκης έχει κάνει το “comeback” του.

Δηλαδή μέσα σε 1.5 μήνα, ο τύπος παραιτήθηκε από βουλευτής, μας γράφει ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματα της περασμένης δεκαετίας για το πόσο τον αδίκησαν τα συντρόφια και πόσο σωστά τα έκανε όλα βλέποντας περιστέρια, κεράκια και άλλα οράματα και επιστρέφει, άκουσον άκουσον, μετά από αυτό το έντονο διάστημα διεργασίας, συγγραφής και εκ βαθέων στοχασμών να μας πει ακριβώς τι;

Πως τακίμιασε με τη Ντόρα και πόσο αδίκησε τους καναλάρχες με τις άδειες;

Α ναι, και πως ο Πούτιν καλύτερα να τα έδινε τα λεφτά που χρειαζόμασταν σε ορφανοτροφείο.

Και τώρα, αφού έβαλε μυαλό, είναι έτοιμος να πλεύσει μαζί μας πάλι σε ανοιχτές θάλασσες.

Κάτσε ρε Αλεξάκη, εσύ Ιθάκη δεν έψαχνες;
Πάλι ταξίδια θες;
Μας έχεις μπερδέψει.

Φανταστικό έτσι;

Δεν παίζει να έχει υπάρξει ξανά στα παγκόσμια δρώμενα, απόσυρση πολιτικού από το δημόσιο βίο για μόλις ενάμιση μήνα, μέχρι να επανέλθει ξανά στο προσκήνιο με την δικιά του “μαρτυρία”-κουτσομπολιό, λες και ο τύπος ήταν εξόριστος στη Κούβα για 30 χρόνια.

Θαυμάστε εδώ ένα μεγάλο ηγέτη. Τύφλα να έχει ο Φιντέλ και ο Αλιέντε.

Αλλά για πάμε να δούμε πέρα από αυτή τη “μαρτυρία” και τι έγινε τελικά εκείνο το ρημάδι το 2015.

Spoiler Alert: Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο -και ούτε πρόκειται- θα προσπαθήσω να παραθέσω λίγα στοιχειώδη γεγονότα εκείνης της άδοξης περιόδου και του τι ακολούθησε.

Θυμάμαι να βρίσκομαι για σπουδές έξω ακόμα εκείνα τα χρόνια και να παρακολουθώ στενά, διαβάζοντας όλο τον εγχώριο και -κυρίως- ξένο τύπο, για τα όσα συνέβαιναν με την υποτιθέμενη διαπραγμάτευση μεταξύ Γενάρη και Ιούνη του 2015.

Δεν θα μακρηγορήσω περί της κωμωδίας αυτής, όσοι θέλουν ας ψάξουν άρθρα του Eric Toussain, γνωστού ιστορικού και πολιτικού επιστήμονα, ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, τον είχαν φέρει να αναλάβει και τη διεύθυνση για την επιτροπή χρέους που είχαν συστήσει τότε.

O Toussain -και όχι μόνο, υπήρχαν κι άλλοι – θυμάμαι να γράφει από τότε, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι διατεθειμένος για διαπραγμάτευση, θα συμφωνήσει σε ό,τι του επιβληθεί και πως ουσιαστικά το παιχνίδι είχε τελειώσει από τον Φεβρουάριο του 2015.

Μετά, όπως και πάντα σε αυτή τη χώρα, κάναμε διαχείριση καταστροφής και εντυπώσεων.

Και πού καταλήξαμε;

Ο Αλεξάκης να βαράει την πιο επική κωλοτούμπα υποσχέσεων, ήθους, ιδεολογίας, απλής ανθρωπιάς βρε αδερφέ, να κάνει το Όχι Ναι σε μια νύχτα και να ξαναβγαίνει νικητής το Σεπτέμβριο του 2015 για να διαχειριστεί ένα πιο “ανθρώπινο” μνημόνιο.

Δηλαδή θα μας πήδαγε, αλλά με βαζελίνη στο ποπουδάκι μας και με δάκρυα στα μάτια του καθώς θα απέβαινε στη μοιραία αυτή πράξη.

Τι θέλατε δηλαδή τότε, την Δεξιά, να μην αφήσει πόμολο;

Θα περιμένετε μια τετραετία ακόμα για αυτό, κυρίες και κύριοι.

“Μα κι εσύ τώρα βρε Μένιο”, θα πει κάποιος, τι τον κακολογείς έτσι τον άνθρωπο;
Δεν είδες μωρέ κοτζάμ έρπητα που τον έζωσε στα χείλη;
Δεν είδες την φοβερή σκηνή στη ταινία του Γαβρά (Adults in the room), που οι Ευρωπαίοι τον χορέψαν στο ταψί για 17 ώρες;
Και τι δεν ακούσαμε για εκείνες τις περίφημες 17 ώρες.
Μέχρι και ότι η Μέρκελ είχε βγει με το strap οn και τον περνούσε χέρια απανωτά.
Πάμε παρακάτω, όμως.

Αλεξάκη, για να βρεις μια Ιθάκη, σημαίνει πως έχεις κάνει το ταξίδι πρώτα μέχρι εκεί.

Σημαίνει πως βρέθηκες σε μια Ιλιάδα πρώτα και πως μετά ακολούθησε η Οδύσσεια.

Και τέλος σημαίνει, πως στόχευσες και πέρασες το βέλος μέσα από τους πελέκεις και εξόντωσες μετά μέσα στο παλάτι σου όλους τους μνηστήρες.

Καλά, φαίνεται πως πήδηξες στην τελευταία πράξη του έργου εσύ, γιατί αυτό το βιβλίο μάλλον θα έπρεπε να είχε υπότιτλο “Το ξεκατίνιασμα της Κουμουνδούρου και το θάψιμο των συντρόφων”.

Και για να έχεις το θράσος και τη ξετσιπωσιά να μας παρουσιάζεσαι σαν Οδυσσέας μετά από ένα δίμηνο που σου κόψανε το πεντοχίλιαρο από το βουλευτικό μισθό, σημαίνει δύο πράγματα.

Πως είτε οι Έλληνες είναι λοβοτομημένοι, βαριά αμόρφωτοι και κλινικά νεκροί , είτε πως τελικά, τουλάχιστον έχεις τα κάκαλα του λωποδύτη και επαγγελματία απατεώνα για να μας κοροΪδεύεις ΑΚΟΜΑ μέσα στη μάπα μας μετά από όλα αυτά.

Γιατί, αν μετά από ένα στημένο δημοψήφισμα, το ξεπούλημα και την αιώνια υποθήκευση μιας ολόκληρης χώρας, την πλήρη διάλυση των υποδομών και τα αποτελέσματα αυτού (βλ. Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, φυσικές καταστροφές κλπ), τα χαριεντιλίκια με τον γενοκτόνο Νετανιάχου και την παράδοση της χώρας για περαιτέρω διαχείριση της λεηλασίας στον ζαβό τον Κούλη, δεν σε έχουν παλουκώσει ακόμα ή έστω γ@μώ το στανιό μου, να σε παίρνουν με τα γιαούρτια και τις ντομάτες όπου σταθείς και όπου βρεθείς, συγγνώμη παιδιά, αλλά κλείστε το επιτέλους το μαγαζί που λέγεται Ελλάδα γιατί έχουμε τελειώσει ήδη και απλά παίζουμε μόνοι μας στο τερέν, ενώ η λήξη έχει ανακοινωθεί προ πολλού.

Αχ ρε μεγάλε Θανάση Βέγγο, δώσε απλά το μπισκοτάκι στη πουτάvα τη φύση και άσε την Ελλάδα να ψοφήσει.

Από τότε μάλλον ήταν ήδη στη κλινική, αλλά βλέπετε τα λιγοστά φωτεινά μυαλά αυτού του τόπου, σαν τον Αγγελόπουλο, ήλπιζαν, μήπως καταφέρουν να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου την έσχατη στιγμή.

Γιατί η έσχατη στιγμή δεν ήταν ούτε το 2015, ούτε το δημοψήφισμα.

Ήταν πολλές στιγμές σε βάθος πολλών χρόνων, όπου η συστημική καλλιέργεια βαθιά αντικοινωνικών και αμόρφωτων ανθρώπων που έχει εκθρέψει αυτή η κοινωνία και πόσω μάλλον, η καθεστηκυία τάξη της, που δίχως κανένα φραγμό, θα πατήσουν κυριολεκτικά επί πτωμάτων, για να γραπώσουν τη καρέκλα -σε οποιοδήποτε πόστο- και να διαχειριστούν τη λεηλασία αυτού του τόπου.

Ανεξαρτήτως Αριστεράς ή Δεξιάς.

Και όποιος νομίζει ακόμα ότι όλα αυτά τα μαγαζάκια μέσα στη Βουλή τους χωρίζει κάτι, πέρα από τα έδρανα, για το εφέ, ζωή μακάρια βιώνει.

Που μου έχετε ακόμα το πανό εκεί στη Κουμουνδούρου ρε παλιοτόμαρα με τους 57 νεκρούς πάνω και δεν σας το έχουν βάλει το κτήριο φόκο ακόμα;

Ποιος τον ξεπούλησε ρε βλήματα της κακομοιριάς τον σιδηρόδρομο για 28 εκατομμύρια στα λαμόγια τους Ιταλούς;

Τσιγγάνους να βάζαμε για το παζάρι, περισσότερα θα παίρναμε.

Μπορεί να είχαμε και καμιά τηλεδιοίκηση μαζί δώρο, ποιος ξέρει, για μην τσουγκράνε τα τρένα εν έτει 2023.

Αλλά στενάζετε πάλι τώρα, Έλληνες μου, για το κακό που σας βρήκε με τον Κούλη και γιατί δεν κουνιέται φύλλο.

Όταν ψάχνετε μια ζωή πατερούληδες και αναθέσεις για να φύγει η πουτάvα η ευθύνη από πάνω σας, τέτοια θα παθαίνετε και χειρότερα.

Οπότε, ας μη μου κλαίγεστε τουλάχιστον.

Όσοι δεν μάθατε ποτέ να στέκεστε στα δυο σας πόδια, να δουλεύετε με τα δυο σας χέρια και να σκέφτεστε με το δικό σας μυαλό.

Καθίστε τώρα και φάτε το σαπισμένο σανό από ένα αδίστακτο, κουτοπόνηρο και τρισάθλιο ανθρωπάκι.

Ο Αλεξάκης θα φτάνει στις Ιθάκες του, ενώ εμείς έχουμε μείνει ακόμα μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.

Αχ, τι να πει κανείς για την άβυσσο της ηλιθιότητας, το βάθος της πλέον τρομάζει ακόμα και τον πιο ψιλιασμένο.

Ευτυχώς, όμως, ο Αλεξάκης μας δεν έφτασε σε καμία Ιθάκη.

Δεν έφτασε σε καμία Ιθάκη γιατί δεν υπήρξε ποτέ Οδύσσεια, πέρα από το μυαλό του και το παραμύθι που έπλασε μέσα σε αυτό.

Και αν τελικά είχε έστω μια στάλα τσίπας πάνω του, η Ιθάκη του θα ήταν η παραίτησή του, ΠΡΙΝ καν μπει στον κόπο να μας καλέσει για δημοψήφισμα.

Και ίσως τότε η Πηνελόπη-Μπέττυ μαζί με τον Ερνέστο-Τηλέμαχο να τον περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες έξω από το παλάτι του, χωρίς να ξαναχρειαστεί να χάσει ο Αλεξάκης τα γενέθλιά του μονάκριβου γιόκα του και να μπαίνει στο κόπο να βλέπει οράματα με περιστέρια και άλλες σαχλαμάρες.

Αλεξάκη, δεν ξέρω εσένα τι σου μάθανε στο σπίτι σου, αλλά εμένα στο δικό μου μου μάθανε πως αν θες να πας παρακάτω, προχωράς με τις δυνάμεις σου και τις πληγές σου σαν παράσημο και σαν σημάδι για το τι έζησες.

Προχωράς με το κεφάλι να κοιτάει ψηλά τον ουρανό και τον ορίζοντα και όχι πίσω από την πλάτη για να δεις τι θα πει ο κόσμος και πότε βολεύει να βγάλεις το φτυάρι για τα “συντρόφια” σου.

Προχωράς χωρίς προδοσίες, παραχωρήσεις, κωλοτούμπες, αναδιπλώσεις και ξανά-μανά από την αρχή.

Προχωράς με βλέμμα καθαρό και όχι θολωμένο από Ζάναξ που κουμπώθηκες μετά, για να μου το παίξεις έντιμος και καθώς πρέπει διαχειριστής της λεηλασίας.

Αλλά δυστυχώς μάλλον, δεν σας τα μάθανε αυτά εκεί τότε στη ΚΝΕ και μετέπειτα τη νεολαία των Συριζόπανων, όταν μοιράζατε τις προκηρύξεις με τα κοντά παντελονάκια σας για τα δίκια του εργάτη και την ανατροπή του καπιταλιστικού κατεστημένου. Γελάνε και οι πέτρες.
Γεια σου, ρε Τζιμάκο Πανούση αθάνατε.

Ανάθεμα και αν άνοιξες καμιά φορά έστω και το κομμουνιστικό μανιφέστο, που είναι και μικρό.

Και εδώ μάλλον ζητάμε πολλά, ποια μεταφορά να πιάσεις τώρα του Καβάφη και ποιες Αλεξάνδρειες να αποχαιρετήσεις.

Για να την αποχαιρετήσεις σημαίνει πως υπήρξε κάποτε, και για σένα μάλλον, το μόνο που υπήρξε ήταν η καύλa σου για την καρέκλα.

Αυτή δεν έφυγε ποτέ.

Εδώ λοιπόν το επίπεδο έχει πιάσει τέτοιο πάτο, υπό του μηδενός, που δύο είναι τα τινά:
Ή παλούκωμα, ή γιαούρτια.

Να μην μας πουν κιόλας αντιδραστικούς και πώς γράφουμε για ανατροπές και βίαιες υποκινήσεις ενάντια της όμορφης δημοκρατορίας που μας έχει μπαστακωθεί σαν βραχνάς, δεκαετίες τώρα.

Ή πως δεν προτείνουμε λύσεις.

Λύσεις υπάρχουν.

Το ερώτημα δεν είναι Κούλης ή Χάος.
Το ερώτημα είναι απλό: Μπορείς μέσα από το Χάος να δώσεις νόημα, να δημιουργήσεις ΚΑΤΙ, οτιδήποτε, από το ΤΙΠΟΤΑ;

Και όταν βρεις αυτό το ΚΑΤΙ και αρχίζεις να δημιουργείς εκ του Τίποτα, τους γ@μάς και την Παναγία στο μετέπειτα, όπως έγραφε ο φίλος μας ο πιτς εδώ στο μπλογκ κάποτε.

Αλλά για να φτάσουμε εκεί, πρώτα θέλει κόπο και κουπί το πράγμα.
Θέτε;
Μάλλον δεν.

Είπαμε κλινικά νεκροί ή λοβοτομημένοι ολιγοκύτταροι.
Ε, καθήστε και διαβάστε τότε το φανταστικό ντελίριο ενός αγράμματου μπετόβλακα κατσαπλιά, που περιμένει να ξαναπάρει τη σκυτάλη για τη καρέκλα, αφού σας ήπιε το αίμα με το μπουρί αλλά τώρα ξεπλύθηκε γιατί έγραψε το δικό του συγχωροχάρτι.

Βρε άι στα διάλα πια, τα διαλύσατε όλα παλιοκαθίκια του κερατά, σας σιχάθηκε η ψυχή μου αλλά δεν θα μας τρελάνετε κιόλας στο τέλος, αμόρφωτοι τραχανοπλαγιάδες.

Αγάπη πάντα

Μ.

Y.Γ #1
Για να ξέρουμε και ποιοι είμαστε πλέον, γιατί σε αυτή τη χώρα έχουμε γεμίσει χαφιέδες, τρολ και πληρωμένα/μπουκωμένα ανθρωποειδή.
Δεν πήγα να ψηφίσω τότε στο δημοψήφισμα.
Ούτε τα Συριζόπανα ψήφισα ποτέ.
Την ημέρα του δημοψηφίσματος, είχα κλειστεί σε ένα δωμάτιο με τέρμα τη μουσική και σαν μεταμοντέρνα Πυθία, προσπαθούσα μέσα από τα ματζούνια μου να δω τι θα ακολουθούσε.
Όχι για να σας το παίξω τώρα προφήτης ή ο πεφωτισμένος που είδε πως το φως στο τέλος του τούνελ τελικά ήταν ένα τρένο που ερχόταν κατά πάνω μας.
Σιχάθηκα τον εαυτό μου, οπότε είχα δίκιο σε κάτι τέτοια.
Και νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος που έβλεπε από τότε την κατρακύλα και το τι θα ακολουθούσε.

Υ.Γ #2
Μακάρι να τα ξεπουλήσει όλα τα βιβλία του ο Αλεξάκης μας μπας και σπουδάσει τον Ερνέστο-Αρμάντο-Τηλέμαχο γιατί όπως τον βλέπω, ούτε το 5-10% δεν τον βλέπω να ξαναπιάνει στις επόμενες εκλογές. Και πολύ θα είναι.
Βγαίνεις στις μέρες μας μόνο με βουλευτικό μισθό και χωρίς ξεπουλήματα και απευθείας αναθέσεις, εσείς οι υπόλοιποι που ζείτε;

(Αγαπητέ φίλε, ο Αλέξης Τσίπρας μετέτρεψε την Ιθάκη του Καβάφη από ύμνο για τη χαρά και την εμπειρία του ταξιδιού και της ζωής σε άλλοθι για το προσωπικό του ναυάγιο. Τρομερή ιδέα. Αλλά ο αγράμματος ξέρει πως απευθύνεται σε αγράμματους.
Ο Τσίπρας, όπως και ο Μητσοτάκης, όπως και άλλα τέτοια σιχάματα, είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας. Για να μη σου πω πως, όπως κατάντησαν οι Έλληνες, και πολύ τους πέφτουν ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας. Οι Έλληνες παίρνουμε αυτό που μας αξίζει. Ας προσέχαμε. Και τώρα είναι πολύ αργά. Η Ελλάδα ξεπουλήθηκε εντελώς για πάντα, αν και οι περισσότεροι Έλληνες μάλλον δεν έχουν καταλάβει τι έγραφαν τα Μνημόνια.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 πριν τις εκλογές, στο κείμενο “Κωλόπαιδα”, έγραφα:
“Πάντως, όσο οι Έλληνες θα επιβραβεύουν τα κωλόπαιδα, η χώρα θα συνεχίσει να είναι προτεκτοράτο…
Μην επιβραβεύετε τα κωλόπαιδα. Μην αφήνετε τα κωλόπαιδα να την βγάζουν καθαρή.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε και άλλα κωλόπαιδα.
Και θα τα βρίσκετε συνέχεια μπροστά σας.”
Βέβαια, εγώ, όταν το καλοσκέφτομαι, χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, γιατί σκέφτομαι πως θα μπορούσα στη μια και μοναδική ζωή που έχω να ζήσω να ήμουν σαν αυτά τα λαμόγια.
Επίσης, είναι πολύ χρήσιμοι οι Τσίπρες και οι Μητσοτάκηδες, γιατί, όταν ακούς ανθρώπους να σου λένε πως τους εκτιμούν και τους θαυμάζουν, ξέρεις πως πρέπει να απομακρυνθείς πολύ γρήγορα από αυτούς τους ανθρώπους.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.