Υστερία
Φίλε μου πιτσιρίκο, είχα καιρό να σου γράψω και ένιωθα την ανάγκη να σου γράψω όμως δεν σου έγραφα γιατί δεν είχα τίποτα να γράψω και τώρα που σου γράφω δεν έχω τίποτα να σου γράψω, απλά σου γράφω από ανάγκη χωρίς να έχω τίποτα να πω, «μα πώς», θα έλεγε κανείς, «δεν είναι δυνατόν να μην έχεις τίποτα να πεις, δηλαδή όλη την ημέρα δεν λες τίποτα;» και θα απαντούσα όχι,
δεν λέω τίποτα και όταν μιλάω νιώθω ότι δεν λέω και τίποτα το σπουδαίο και θα ήθελα να λέω ακόμη λιγότερα, απορώ πού βρίσκω το κουράγιο και μιλάω, και αντίστοιχα αναρωτιέμαι πού βρίσκουν το κουράγιο οι άνθρωποι τριγύρω μου και μιλάνε τόσο πολύ, μάλλον είναι ανεξάντλητα τα θέματα στο ρεπερτόριό τους κι έτσι, όποτε εμπλέκομαι σε μία κουβέντα, ανυπομονώ ν’ ακούσω κάτι που να έχει ενδιαφέρον, όμως δεν βρίσκω τίποτα το ενδιαφέρον και παριστάνω ότι ενδιαφέρομαι, μάλλον όχι με τόση επιτυχία διότι μετά από κάποιο διάστημα σταματούν να μου μιλάνε, ίσως φταίνε τα μούτρα μου που κραυγάζουν: «δεν αντέχω άλλο, δ-ε-ν α-ν-τ-έ-χ-ω ά-λ-λ-ο δεν είσαι και ο Μπιουνγκ Τσουλ Χαν ρε φίλε, σταμάτα επιτέλους», ούτε κι εγώ είμαι ο κύριος Χαν φυσικά, εγώ είμαι ο Gialourhan, ο οποίος ζει από τη σωστή πλευρά της ιστορίας που όλο και κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα τις άλλες πλευρές της ιστορίας και διαβάζει, διαβάζει, διαβάζει και ακούει τον πιτσιρίκο, διότι εμένα μου αρέσει η ιστορία, μου αρέσουν και οι ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν και μου αρέσει και ο πιτσιρίκος, από την άλλη δεν μου αρέσει το πώς έχει καταντήσει η Ελλάδα και το πώς αντιμετωπίζει ο κόσμος της Ελλάδας την ίδια του τη χώρα, μου μοιάζει περισσότερο σαν ένα κουφάρι που έχουν πέσει πάνω του και το ξεκοκαλίζουν ανθρωπόμορφες ύαινες την ίδια ώρα που κόρακες και γύπες τσιμπολογούν τα εντόσθια του, κροκόδειλοι τσακίζουν τα κόκαλά του, λιοντάρια ξεσκίζουν τις σάρκες του, άγρια σκυλιά αλυχτούν και αποκόβουν ό,τι έχει απομείνει από τα σαπισμένα σωθικά του, πηγμένο, στεροποιημένο αίμα κρέμεται από τα δόντια τους, ό,τι βρουν φίλε πιτσιρίκο το αρπάζουν οι μετάνθρωποι με αιχμηρά δόντια κι ακονισμένα νύχια, και μιλούν, μιλούν κι όλο λένε χωρίς να λένε τίποτα και τώρα θα λένε όλο και περισσότερα και θα τσακώνονται μεταξύ τους για τα καινούργια κόμματα και το κόμμα της Καρυστιανού, έχουν πέσει πάνω της να την ξεσκίσουν και αν δεν το καταφέρουν θα προσπαθήσουν μέχρι θανάτου να την μετατρέψουν σ’ ένα αντισυστημικό κομμάτι του συστήματος, θα γίνουν όλοι οι ψηφοφόροι τμήμα μίας εξαντλητικής κουβέντας η οποία το μόνο που θα επιτύχει θα είναι να μεταφέρει την μπόχα, την αποφορά και τη σαπίλα της ελληνικής, αποτυχημένης, παραδομένης και πλήρως ενσωματωμένης στο σύστημα κοινωνίας σε οτιδήποτε καινούργιο πάει να δημιουργηθεί και δεν θα φταίει κανείς, λειτουργούν όλοι από αντανακλαστικά πια, έχει περάσει στο dna τους, μετάνθρωποι του fitness, των ηρεμιστικών, των αντικαταθλιπτικών, των ψυχολόγων, του wellness, της ηλεκτροκίνησης, θα υπερασπίζονται όλοι την άποψή τους με την αυτοπεποίθηση του λιονταριού που ξεσκίζει το θήραμά του, θα υπερασπίζονται το ένα ή το άλλο κόμμα, θα αναμασούν τις μαλακίες που ακούν στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στα οχλοκρατικά δίκτυα και θα επιλέξουν τελικά «το ένα ή το άλλο παπούτσι του ίδιου ανθρώπου» όπως είπε ο Κάστρο, θα περιμένουν όλοι ν’ αλλάξει κάτι με τις εκλογές, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει απολύτως τίποτα με τις εκλογές, η δημοκρατία των Αθηνών απέτυχε κυρίες και κύριοι, σάπισε μέχρι και το τελευταίο μικρόμετρο του κυτταρικού της πυρήνα, η ελληνική δημοκρατία απέτυχε, παραδόθηκε εδώ και πολλά χρόνια, παραδόθηκαν τα πλοία άθικτα στους Αιγός ποταμούς, οι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν και όσοι απέμειναν σκόρπισαν εδώ κι εκεί.
Είδες πιτσιρίκο που δεν είχα τίποτα να πω;
Σε χαιρετώ, φίλε πιτσιρίκο.
Μεταγιώργης gialouropowered
(Φίλε Γιώργο, μιλάνε όλοι για να μην νιώθουν το κενό της ζωής τους και να μην ακούσουν τη φωνή μέσα τους, αλλά το κενό μεγαλώνει όσο περισσότερο μιλάς, γιατί το ζητούμενο είναι να την ακούσεις την πoυτάνα τη φωνή μέσα σου και να συναντήσεις τον εαυτό σου, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να συναντήσουν τον εαυτό τους και θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μη συναντήσουν τον εαυτό τους, και θα μιλάνε συνέχεια για δουλειά, για χρήματα, για σπίτια, για “σχέσεις”, για προϊόντα και ότιδήποτε άλλο δεν έχει να κάνει με την ψυχή τους, και θα λένε στους άλλους “εγώ στη θέση σου θα έκανα αυτό” αλλά δεν είσαι στη θέση του, ρε φίλε, στη θέση του είναι αυτός και εσύ είσαι στη δική σου θέση, αλλά είναι πάντα πολύ εύκολο να μιλάς για τους άλλους, να τους κάνεις υποδείξεις και να έχεις σηκωμένο το δάχτυλο, αλλά έτσι μεγαλώνει ακόμα περισσότερο το κενό μέσα σου, και τους ακούω, φίλε Γιώργο, τους ακούω παντού με τις αποψάρες τους και τις βεβαιότητές τους, και ξέρω πως είναι απελπισμένοι και τίγκα στα χάπια, αλλά έχουν άποψη για όλα, και καλά κάνουν, αρκεί να είναι μακριά μου, και, ευτυχώς, έχω την δυνατότητα πια να συναναστρέφομαι μόνο τους ανθρώπους που εγώ επιθυμώ και όχι τον κάθε περαστικό -εντάξει, κάνω και μερικές εξαιρέσεις-, γιατί υπάρχει μια διαδικασία και στις ανθρώπινες σχέσεις, και η διαδικασία είναι ουσία, αλλά όλοι πατάνε κουμπιά σήμερα και νομίζουν πως όλα γίνονται με το πάτημα ενός κουμπιού σε ένα δευτερόλεπτο, αλλά η ψυχή θέλει χρόνο, θέλει άπλα, θέλει και τη μοναξιά της, η ψυχή δεν είναι εφαρμογή, η ψυχή δεν είναι gov.gr ή Skroutz να κάνεις τρία κλικ και τέλος, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι τρελαίνονται αν κάτσουν δέκα λεπτά σιωπηλοί, μόνοι τους και χωρίς social media, οπότε είναι στο δρόμο για τον ψυχίατρο και το πρόβλημα είναι πως θα σε πετύχουν κι εσένα στον δρόμο τους πριν φτάσουν στον ψυχίατρο, και θα σου αλλάξουν τα φώτα, αλλά δεν πρέπει να την πατήσεις ούτε να το πάρεις προσωπικά, γιατί και τον Χριστό ή τον Σωκράτη να πετύχουν δεν θα το καταλάβουν, αφού είναι στη φάση με το ανέκδοτο “άντε γαμήσoυ κι εσύ κι ο γρύλλος σου”, δεν ακούν, δεν καταλαβαίνουν τίποτα, μόνο μιλάνε, μιλάνε και μετά σου λένε κάποια στιγμή “εσύ γιατί δεν μιλάς;”, και θα ήθελες να τους πει “δεν μιλάω γιατί δεν ακούς”, αλλά δεν λες τίποτα -γιατί διάβασες και τον Μπιουνγκ Τσουλ Χαν και ξέρεις τι έχει συμβεί στους ανθρώπους- και περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι να πας στην ερημική παραλία με το βιβλίο σου, να έρθει και ο γλάρος να σου κάνει παρέα, να τα πεις στο γλάρο, να σου πει κι αυτός τα δικά του, και να ρίξεις μια βουτιά στην θάλασσα και να σκεφτείς πως εδώ είναι ο παράδεισος.
Καλές γιορτές, Γιώργο. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.