Το Εφικτό, Αναγκαίο και Επιθυμητό της Κοινωνίας χωρίς Χρήμα στην Εποχή των Γενοκτονιών και Πολέμων του Αμερικανοσιωνισμού

Αδελφέ Πιτσιρίκο, ενώ η ηρωική Ιρανική Αντίσταση πολεμά μέχρις εσχάτων τα φασιστικά τέρατα των παιδοβιαστών γενοκτόνων των ΗΠΑ Ισραήλ και αυτή η Αντίσταση συνεχίζεται ακατάπαυστα για εβδομάδες, βρήκα χρόνο και διάθεση να θυμηθώ και να βάλω σε μια σειρά κάποιες βασικές πληροφορίες που οι περισσότεροι ακόμα αγνοούν.

Εδώ ένα δείγμα τους.

Υπάρχει ο Εβραίος ως θρήσκευμα και ο Εβραίος ως εθνικότητα.
Το Εβραίος ως εθνικότητα είναι επινόηση των Σιωνιστών και είναι μια πολύ πρόσφατη σχετικά ιστορική επινόηση.
Ήρθε ιστορικά μαζί με την επίσης πρόσφατη επινόηση του όρου “αντισημίτης” που επίσης δεν ήθελε να δει τον Εβραίο ως θρήσκευμα αλλά σαν φυλή ανεξάρτητα τι θρησκεία έχει κάποιος σε αυτή την νέα φυλή.

Και μαζί Εβραίοι Σιωνιστές και αντικομμουνιστές αντισημίτες έγιναν τα καλύτερα φιλαράκια που μοιράζονταν τον ίδιο στόχο να διώξουν τους Εβραίους της Ευρώπης και να τους πάνε Παλαιστίνη.

Όμως η ιστορία είναι πιο μπερδεμένη.

Βγήκε τότε μαζί με όλα αυτά και το Εβραίος ως Κομμουνιστής και η μεταγενέστερη έννοια του Εβραιομπολσεβικισμού και της επινόησης της κομμουνιστικής ιδέας ως Εβραϊκής συνωμοσίας από Εβραίους Άθεους.
Το οποίο ως έννοια, το Εβραίος Άθεος, ήταν εντελώς αδόκιμη και παράδοξη πριν την εμφάνιση του σύγχρονου αντισημιτισμού που για πρώτη φορά στοχοποίησε Εβραίους χωρίς να ενδιαφέρεται για την θρησκεία τους. (Σε αντιδιαστολή με αυτό που συνέβαινε για αιώνες από τους Χριστιανούς που η αντίθεση και η έχθρα προς τους Εβραίους ήταν αμιγώς θρησκευτική)

Γιατί Εβραίος καταρχήν και για όλους τους αιώνες δήλωνε θρήσκευμα, όπως το Χριστιανός και το Μουσουλμάνος. Ο Ιουδαϊσμός είναι θρησκεία και Εβραίοι είναι όσοι τον ασπάζονται. Άθεος Εβραίος είχε τόσο νόημα όσο το Άθεος Χριστιανός και το Άθεος Μουσουλμάνος.

Μετά βγήκε και το Εβραίος ως Καπιταλιστής.
Και έτσι είδαμε αυτό το φοβερό στον Χιτλερισμό να ταυτίζονται με τους Εβραίους και η έννοια του Κομμουνιστή και η έννοια του Καπιταλιστή.

Το ανατριχιαστικό είναι ότι αυτό ο Χίτλερ το πήρε έτοιμο από τους λεγόμενους πατέρες της σύγχρονης αναρχίας, τον Προυντόν και Μπακούνιν, το οποίο το είχαν πρωτοδιατυπώσει με διαφορετικές εμφάσεις.

Για τον Μπακούνιν οι απόψεις αυτές ήταν δημόσιες. Τις εξέφρασε σε επιστολές προς τις οργανώσεις της Διεθνούς, αλλά και στο κυριότερο έργο του, το “Κρατισμός και Αναρχία” που κυκλοφόρησε το 1873.
Ο Μπακούνιν συνέδεε τους Εβραίους με αυτό που θεωρούσε ως τη “διπλή τυραννία” του κεφαλαίου και του κρατικού σοσιαλισμού.
Υποστήριζε μια θεωρία συνωμοσίας ότι ο Καρλ Μαρξ (κομμουνισμός) και η οικογένεια Ρότσιλντ (τραπεζικό κεφάλαιο) συνεργάζονταν επειδή ήταν και οι δύο εβραϊκής καταγωγής.
Χαρακτήριζε τους Εβραίους ως “παρασιτικό έθνος” και πίστευε ότι ελέγχουν τον Τύπο και την οικονομία.

Ο αντισημιτισμός του Μπακούνιν (η θεωρία ότι οι Εβραίοι ελέγχουν και τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό) είναι ένα επιχείρημα που ανακυκλώνεται συχνά από σύγχρονους νεοναζί και οπαδούς του «Εθνικοαναρχισμού» ή της «Τρίτης Θέσης», αλλά ιστορικά στη Γαλλία, ο Προυντόν ήταν η γέφυρα προς την ακροδεξιά

Ο Προυντόν πολύ χειρότερος από τον Μπακούνιν, πίστευε επιπλέον και στην κατωτερότητα της μαύρης φυλής. Στο έργο του “Ο Πόλεμος και η Ειρήνη” (La Guerre et la Paix, 1861), υποστήριξε ότι οι μαύροι ήταν κατώτεροι και ότι η δουλεία ήταν αναπόφευκτη μέχρι να “εξελιχθούν”, κάτι που δεν έβλεπε να γίνεται σύντομα.
Υποστήριζε επίσης ότι η γυναίκα είναι βιολογικά, ηθικά και πνευματικά κατώτερη από τον άνδρα. Μάλιστα, προσπάθησε να φτιάξει ψευδο-μαθηματικούς τύπους για να αποδείξει ότι η αξία της γυναίκας είναι τα 8/27 της αξίας του άνδρα.
Η φράση του που έμεινε στην ιστορία είναι ότι η γυναίκα έχει μόνο δύο επιλογές: “Νοικοκυρά ή εταίρα” (courtisane ou ménagère).
Όταν η φεμινίστρια Ζενί ντ’ Ερικούρ (Jenny d’Héricourt) του άσκησε κριτική, εκείνος απάντησε με απίστευτη χυδαιότητα, λέγοντας ότι οι γυναίκες πρέπει να μένουν στο σπίτι και να υπακούουν.
Για τον Προυντόν, η πατριαρχική οικογένεια ήταν το κύτταρο της κοινωνίας και η γυναικεία χειραφέτηση θα οδηγούσε στην καταστροφή.

Όσον αφορά τον αντισημιτισμό του, αυτός δεν είχε καμία διαφορά με τον Χιτλερικό.
Στα διαβόητα Carnets του που άρχισαν να μελετώνται συστηματικά και να εκδίδονται πλήρως αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του σταδιακά μέσα στον 20ό αιώνα, έγραψε φράσεις που σοκάρουν, καλώντας για την εξόντωση ή την απέλαση των Εβραίων από τη Γαλλία και χαρακτηρίζοντάς τους “εχθρό της ανθρώπινης φυλής”.

Ο Προυντόν είναι λοιπόν η πιο σκοτεινή φιγούρα σε αυτά τα θέματα από τους δύο.
Ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός και ο αντισημιτισμός του δεν ήταν απλώς “παραφωνίες”, αλλά δομικά στοιχεία που επέτρεψαν αργότερα σε φασίστες να τον οικειοποιηθούν.
Ο Μπακούνιν, αν και αντισημίτης, γλίτωσε την οικειοποίηση από τους φασίστες κυρίως λόγω του άκρατου αντικρατισμού του.

Αυτοί οι “πατέρες” της αναρχίας μαζί με τους φασίστες της δεξιάς ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοι των Σιωνιστών Εβραίων και τους επέτρεψαν να λένε ότι δεν τους θέλει κανείς από όλο το πολιτικό φάσμα.
Μεγαλύτερα φιλαράκια τους βέβαια και με διαφορά, ήταν οι Ευρωπαίοι Φασίστες που είχαν σαν βασικό στόχο του πολιτικού προγράμματος τους να τους διώξουν.

Οι Εβραίοι τότε ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία αντισιωνιστές και θεωρούσαν επικίνδυνους τους Σιωνιστές για την ακεραιότητα τους και για τις προσπάθειες τους να αφομοιωθούν στις διαφορετικές χώρες που ζούσαν.
Γιατί τότε πολλοί Εβραίοι γίνονταν Γάλλοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί κλπ
Δεν τους ενδιέφερε καν να κρατήσουν την Εβραϊκή τους ταυτότητα και πολλοί γίνονταν και άθεοι.
Άλλοι γίνονταν σοσιαλιστές γιατί τότε το σοσιαλιστικό κίνημα στην Ευρώπη όπως και το εργατικό με το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο, ήταν πανίσχυρα και είχε ξεκάθαρη θέση κατά του αντισημιτισμού όπως και ξεκάθαρη θέση κατά του Σιωνισμού.
Και επειδή εμφανίστηκαν πολλοί Εβραίοι σοσιαλιστές διανοούμενοι και ακτιβιστές, αυτό με την σειρά του ενίσχυσε την φασιστική προπαγάνδα για Εβραιομπολσεβικισμό.

Το σημαντικότερο βέβαια ήταν η νίκη της Ρωσικής Επανάστασης του 1917 που ήρθε μετά από 3 χρόνια ενός ατέλειωτου σφαγείου του πρώτου παγκοσμίου πολέμου που έγινε μεταξύ δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για το ποια θα έχει την παγκόσμια κυριαρχία ανάμεσα τους.

Ήταν οι Ρώσοι Φασίστες (οι Λευκοί όπως λέγονταν τότε) πρώτοι που προώθησαν αυτή την προπαγάνδα, μην αντέχοντας να διαλύεται η εξουσία του Τσάρου και της παπαδοκρατίας και να θριαμβεύει ο κομμουνισμός σε Χριστιανική χώρα.
Αυτοί έβγαλαν πρώτοι και τα παραμύθια για δεκάδες εκατομμύρια χριστιανούς νεκρούς από τους Εβραιομπολσεβίκους που βλέπουμε τώρα να διακινούνται μαζικά από μεγάλους λογαριασμούς της αμερικανικής δεξιάς που μας λένε ότι είναι και κατά του Ισραήλ.
Ενώ οι ίδιοι Ρώσοι Φασίστες διέπρατταν για χρόνια ως η αντικομμουνιστική πλευρά του εμφυλίου,
φρικτά μαζικά εγκλήματα που έχουν αναφερθεί ακόμα και σε θεωρούμενα αντικομμουνιστικά μυθιστορήματα όπως το Δόκτωρ Ζιβάγκο.

Τα δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς οι Σοβιετικοί τα είχαν μόνο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Χιτλερικούς που είχαν ευλογηθεί και από καθολικούς και προτεστάντες παπάδες και στην περίοδο που ο Στάλιν είχε αναγνωρίσει την Χριστιανική θρησκεία και είχε πάρει τις ευλογίες των Ορθοδόξων Χριστιανών Αρχιεπισκόπων!

Στον εμφύλιο μετά την επανάσταση του 1917 που ήταν εξαιρετικά αιματηρός και στον οποίο εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι σφαγιάστηκαν από τους Λευκούς,
τα θύματα ήταν μοιρασμένα και η νεαρή Σοβιετική Ένωση τότε είχε να αντιμετωπίσει και την εισβολή 15+ κρατών και των ΗΠΑ και της Ελλάδας.

Τελικά ποιος έφερε τον όρο Κομμουνισμός και Κομμουνιστής στην Πολιτική Ιστορία;

Κανείς Εβραίος όμως ούτε στο θρήσκευμα ούτε με την σιωνιστική ταυτότητα δεν έφερε τους όρους κομμουνιστής και κομμουνισμός στην πολιτική ιστορία. Όχι ότι θα άλλαζε κάτι αν δεν ίσχυε αυτό, όμως αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Ήταν καταρχάς ο Βικτόρ ντ’ Υπαί, Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος που το έκανε το 1777 (δηλαδή πριν τη Γαλλική Επανάσταση), με ένα βιβλίο με τίτλο “Σχέδιο μιας φιλοσοφικής κοινότητας” (Projet de communauté philosophe).
Εκεί χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη λέξη “κομμουνιστής” (communiste) με τη σύγχρονη έννοια. Περιέγραφε αυτόν που ζει σε μια κοινότητα (commune) όπου όλα τα υλικά αγαθά μοιράζονται εξίσου και κανείς δεν εκμεταλλεύεται την εργασία του άλλου. Ήταν ένα ειρηνικό, αγροτικό και φιλοσοφικό μοντέλο συμβίωσης.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1797, ένας άλλος Γάλλος συγγραφέας, ο Ρετίφ ντε λα Μπρετόν, ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λέξη “κομμουνισμός” (communisme). Τη χρησιμοποίησε για να περιγράψει μια μορφή διακυβέρνησης και κοινωνικής οργάνωσης όπου η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί πλήρως υπέρ του κοινού καλού.

Ενώ οι προηγούμενοι ήταν θεωρητικοί, ο Φρανσουά-Νοέλ (Γράκχος) Μπαμπέφ ήταν αυτός που μετέτρεψε την ιδέα σε πολιτικό κίνημα.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Μπαμπέφ οργάνωσε τη “Συνωμοσία των Ίσων”.
Στο Μανιφέστο των Ίσων, διακήρυξε ότι η πολιτική ισότητα δεν αρκεί αν δεν υπάρχει απόλυτη οικονομική ισότητα.
Απαιτούσε την κοινοκτημοσύνη της γης και των αγαθών.
Αν και ο ίδιος δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει ευρέως τον όρο “κομμουνιστής”, θεωρείται ο ιδρυτής του επαναστατικού κομμουνισμού.
Ο Μπλανκί ήταν ο άμεσος πολιτικός του απόγονος.

Τη δεκαετία του 1840, ο όρος έγινε πλέον δημοφιλής στους κύκλους των εργατών στο Παρίσι.
Ο Γάλλος ουτοπικός Σοσιαλιστής Ετιέν Καμπέ δημοσίευσε το “Ταξίδι στην Ικαρία” το 1840, ένα μυθιστόρημα για μια ιδανική κομμουνιστική κοινωνία, και άρχισε να αυτοαποκαλείται περήφανα Κομμουνιστής.

Όταν ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς πήγαν στο Παρίσι τη δεκαετία του 1840, βρήκαν αυτούς τους όρους (“κομμουνισμός”, “κομμουνιστής”) να κυκλοφορούν ήδη στις μυστικές γαλλικές εργατικές λέσχες.
Τους υιοθέτησαν και τους έδωσαν την επιστημονική, μαρξιστική τους μορφή με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο το 1848, διαχωρίζοντας τη θέση τους από τον “ουτοπικό” κομμουνισμό των Γάλλων.

Εδώ να σημειωθεί μια πληροφορία που σοκάρει πολλούς που δεν την ξέρουν.
Ο Μαρξ ξεκίνησε νέος ως αντικομμουνιστής λέγοντας πόσο επικίνδυνες είναι οι κομμουνιστικές ιδέες και ότι αν τολμήσουν να εφαρμοστούν πρακτικά πρέπει να αντιμετωπιστούν με βία!

Λίγο μετά έγραψε το Εβραϊκό Ζήτημα ένα βιβλίο που οι μεταγενέστεροι μαρξιστές έχουν θάψει για να συνδέσει την Εβραϊκή θρησκεία με το χρήμα και τον τόκο και για να γράψει (είχε μόλις πρόσφατα μεταστραφεί και είχε γίνει κομμουνιστής) ότι στον Κομμουνισμό η Εβραϊκή θρησκεία θα καταργηθεί όπως και η ίδια η Εβραϊκή ταυτότητα.
Αυτό το βιβλίο το έθαψαν οι μαρξιστές και μιλάνε σαν να μην έχει γραφτεί ποτέ αλλά δεν το ξέχασαν οι αντικομμουνιστές Σιωνιστές και είναι για αυτό τον λόγο που κατηγορούν τον Μαρξ για αντισημίτη!

Τελικά όμως μικρή ουσιαστική σημασία έχει ποιος έφερε πρώτος τους όρους του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού ή του αναρχισμού.

Αυτό που τον 19ο αιώνα ονομάστηκε “κομμουνισμός” ή “αναρχισμός” ως δομημένο πολιτικό πρόγραμμα, υπήρξε για χιλιετίες είτε ως καθημερινή, βιωμένη πραγματικότητα είτε ως το υψηλότερο φιλοσοφικό ιδεώδες διαφόρων πολιτισμών.

Η ιδέα ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν αρμονικά χωρίς αφεντικά, χωρίς κράτος και χωρίς νομισματικές συναλλαγές, είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη ιστορία.
Ας το δούμε πώς εκφράστηκε αυτό σε τρία διαφορετικά επίπεδα.

1 Οι Προ-κρατικές Κοινωνίες (Ο λεγόμενος “Πρωτόγονος Κομμουνισμός”)

Πριν την εμφάνιση της γεωργίας, των μόνιμων οικισμών και της συσσώρευσης πλεονάσματος, η ανθρωπότητα έζησε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια σε συνθήκες που οι ανθρωπολόγοι και ο Μαρξ (επηρεασμένος από τον Λιούις Χένρι Μόργκαν) ονόμασαν “πρωτόγονο κομμουνισμό”.
Στις νομαδικές κοινωνίες των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, η έννοια της ιδιοκτησίας της γης ή των φυσικών πόρων ήταν αδιανόητη. Η γη ανήκε σε όλους, όπως ο αέρας.
Δεν υπήρχε χρήμα ούτε ανταλλακτικό εμπόριο με την καπιταλιστική έννοια.
Τα αγαθά (τροφή, εργαλεία) μοιράζονταν με βάση την ανάγκη, δημιουργώντας δίκτυα αμοιβαίας υποχρέωσης και αλληλεγγύης.
Η συσσώρευση πλούτου όχι μόνο δεν επιδιωκόταν, αλλά συχνά στιγματιζόταν κοινωνικά ως απειλή για την ενότητα της ομάδας.
Η λήψη αποφάσεων ήταν οριζόντια. Οι “αρχηγοί”, όταν υπήρχαν, είχαν ρόλο συμβουλευτικό (λόγω εμπειρίας) και όχι κατασταλτικό.

2 Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία
Όταν άρχισαν να αναπτύσσονται τα κράτη και η νομισματική οικονομία, οι φιλόσοφοι άρχισαν να νοσταλγούν ή να οραματίζονται την επιστροφή σε μια τέτοια αρμονία.
Η “Πολιτεία” του Ζήνωνα του Κιτιέα (ιδρυτή του Στωικισμού) είναι ένα από τα πιο ριζοσπαστικά κείμενα της αρχαιότητας. Οραματίστηκε μια παγκόσμια κοινωνία (κοσμόπολις) χωρίς σύνορα, όπου όλοι οι λογικοί άνθρωποι θα είναι πολίτες. Απέρριψε κατηγορηματικά τους νόμους, τα δικαστήρια, τον γάμο ως θεσμό, αλλά και τα νομίσματα. Πίστευε ότι το χρήμα είναι περιττό σε μια κοινωνία φίλων.
Επίσης, υποστήριξε την απόλυτη ισότητα ανδρών και γυναικών.
Πολύ πριν τον Ζήνωνα, ο Πυθαγόρας ίδρυσε στη Νότια Ιταλία κοινότητες που λειτουργούσαν με το ρητό «κοινά τα των φίλων». Όποιος έμπαινε στην κοινότητα, παρέδιδε την ατομική του περιουσία στο κοινό ταμείο και ζούσαν όλοι ως ίσοι, μοιραζόμενοι τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά.

3 Κινεζική Φιλοσοφία
Στην άλλη πλευρά του κόσμου, η κριτική στην εξουσία και τον τεχνητό πλούτο πήρε άλλες, εξίσου βαθιές μορφές.

Α Ταοϊσμός (Λάο Τσε & Τσουάνγκ Τσε): Ο Ταοϊσμός είναι ίσως η πιο “αναρχική” φιλοσοφία της αρχαιότητας. Ο Τσουάνγκ Τσε έγραφε ότι κάθε προσπάθεια επιβολής νόμων, κρατικών δομών και τεχνητής ηθικής καταστρέφει τη φυσική τάξη (το Τάο).
Οραματιζόταν μικρές, αποκεντρωμένες, αυτόνομες κοινότητες αγροτών, όπου οι άνθρωποι θα ζουν τόσο αρμονικά που “θα ακούνε τα κοκόρια από το διπλανό χωριό αλλά δεν θα νιώθουν την ανάγκη να πάνε εκεί”, απορρίπτοντας την αυτοκρατορική γραφειοκρατία και την απληστία.

Β Η έννοια του Ντατόνγκ (Datong): Στην αρχαία κινεζική σκέψη υπάρχει η ουτοπική έννοια της “Μεγάλης Αρμονίας” ή “Μεγάλης Ενότητας”. Σε αυτή την ιδεατή κατάσταση, ο κόσμος είναι κοινός (Tianxia Weigong). Οι άνθρωποι δεν φροντίζουν μόνο τους δικούς τους γονείς ή παιδιά, αλλά όλη την κοινότητα. Η ιδιωτική ιδιοκτησία εξαλείφεται, τα σπίτια δεν κλειδώνονται και οι πόροι μοιράζονται για το καλό όλων.

4 Μουσουλμανικός Κόσμος
Όσον αφορά τα αδέρφια μας τους Μουσουλμάνους, ο πρώτος σοσιαλιστής τους ήταν ο Αμπού Νταρ αλ-Γκιφαρί (7ος αιώνας)
Ο Αμπού Νταρ (Abu Dharr al-Ghifari) ήταν ένας από τους πρώτους συντρόφους του Προφήτη Μωάμεθ και αποτελεί ίσως την πιο συγκλονιστική φιγούρα πρωιμου κομμουνισμού στην ισλαμική ιστορία.
Όταν η Ισλαμική Αυτοκρατορία άρχισε να επεκτείνεται και οι χαλίφηδες (ειδικά ο κυβερνήτης της Συρίας, Μωαβίας) άρχισαν να χτίζουν παλάτια και να συσσωρεύουν χρυσό, ο Αμπού Νταρ επαναστάτησε.
Υποστήριξε ότι είναι αμαρτία για έναν μουσουλμάνο να κατέχει πλούτο πέρα από τα απολύτως αναγκαία για την καθημερινή του επιβίωση.
Κήρυττε ότι όλο το πλεόνασμα πλούτου (χρυσός, ασήμι, γη) έπρεπε να αναδιανέμεται στους φτωχούς.
Θεωρούσε τον πλούτο των αρχόντων κλεμμένο από τον λαό. Λόγω των πύρινων κηρυγμάτων του, που ξεσήκωναν τους φτωχούς ενάντια στους άρχοντες, εξορίστηκε στην έρημο, όπου και πέθανε εντελώς μόνος και πάμφτωχος. Σήμερα, θεωρείται από πολλούς μουσουλμάνους αριστερούς ως ο πρόδρομος του ισλαμικού σοσιαλισμού.

Θυμήθηκα και την κομμουνιστική δημοκρατία των Καρματών του 9ου – 10ου αιώνας.
Οι Καρμάτες (Qarmatians) είναι το πιο απόλυτο παράδειγμα οργανωμένης, αταξικής κοινωνίας στον Μεσαίωνα.
Ήταν μια σιιτική (ισμαηλιτική) αίρεση που ίδρυσε ένα κράτος στην περιοχή του σημερινού Μπαχρέιν (Αλ-Άχσα) και κατάργησε το χρήμα.
Στην κοινωνία τους απέρριψαν τη νομισματική οικονομία με τη μορφή που υπήρχε στα γύρω χαλιφάτα. Αντικατέστησαν τα νομίσματα με ένα σύστημα μολύβδινων μαρκών που δεν είχαν εγγενή αξία, παρά μόνο πρακτική χρήση για τις εσωτερικές ανάγκες, απαξιώνοντας τον χρυσό.
Κατάργησαν την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Όλα τα εργαστήρια και οι μύλοι ανήκαν στην κοινότητα.
Δεν υπήρχαν φόροι, και η κοινότητα παρείχε άτοκα δάνεια, στέγαση και περίθαλψη σε όλους, ανεξαιρέτως. Κι επίσης αποδέχονταν την κριτική και τον δημόσιο διάλογο.

Περιηγητές της εποχής έγραψαν με έκπληξη ότι στην κοινωνία των Καρματών δεν υπήρχε φτώχεια.
Ήταν μια απόλυτα εξισωτική, συνεταιριστική δημοκρατία που διοικούνταν από ένα συμβούλιο, χωρίς μονάρχη. (Φυσικά, όπως είπαμε, η στάση τους απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς ήταν εξαιρετικά σκληρή).
Θυμήθηκα και το Κίνημα των Χουρραμιτών και τον Μπαμπάκ του 8ου – 9ου αιώνα που αφορά άμεσα το Ιράν και την ιστορία του.
Οι Χουρραμίτες (Khurramites) δρούσαν κυρίως στο Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν. Το κίνημά τους ήταν μια μίξη τοπικών προ-ισλαμικών παραδόσεων (όπως ο Μαζδακισμός, ένα αρχαίο περσικό πρωτο-κομμουνιστικό κίνημα) και ριζοσπαστικού Ισλάμ.
Έφεραν αγροτικό Κομμουνισμό όταν υπό την ηγεσία του θρυλικού Μπαμπάκ Χοραμντίν, οι Χουρραμίτες ξεσηκώθηκαν ενάντια στους φεουδάρχες του Χαλιφάτου των Αββασιδών.
Απαίτησαν τον τερματισμό της μεγάλης γαιοκτησίας και την κοινοκτημοσύνη της γης από τους ανθρώπους που την καλλιεργούσαν.
Απέρριπταν κάθε κοινωνική ιεραρχία και προωθούσαν μια ζωή εξαιρετικά ειρηνική και λιτή (όταν δεν βρίσκονταν σε πόλεμο με το Χαλιφάτο), αντιτιθέμενοι στην πολυτέλεια και τη συσσώρευση.

Όμως μην ξεχνάμε και τον Σουφισμό και τα “Χάνκα” (Khanqah)

Σε ένα πιο πνευματικό και ειρηνικό επίπεδο, οι Σούφι (οι μυστικιστές του Ισλάμ) εφάρμοσαν την κοινοκτημοσύνη στην καθημερινότητά τους.
Για τους Σούφι, η αναζήτηση υλικού πλούτου ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ένωση με τον Θεό. Επέλεγαν ηθελημένα τη φτώχεια (Faqr) με Κοινοβιακή ζωή.
Ζούσαν στα Χανκα (τα σουφικά καταφύγια/μοναστήρια).
Εκεί, δεν υπήρχε το “δικό μου” και “δικό σου”. Το φαγητό μαγειρευόταν σε μεγάλα καζάνια και μοιραζόταν εξίσου σε όλους, από τον Δάσκαλο μέχρι τον πιο νέο μαθητή ή τον περαστικό ταξιδιώτη. Οι δερβίσηδες συχνά ζούσαν χωρίς χρήματα, βασιζόμενοι αποκλειστικά στην αλληλοβοήθεια.
Αυτό που ενώνει όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι η πεποίθηση ότι το σύστημα του κράτους, του νομίσματος και των ιδιοκτητών δεν ήταν απλώς «άδικο», αλλά αποτελούσε μια διαστροφή της φυσικής και πνευματικής τάξης των πραγμάτων.

Αυτή η ιστορική αναδρομή αναδεικνύει ότι το χρήμα δεν αποτελεί έναν αμετάβλητο φυσικό νόμο, αλλά έναν ιστορικό θεσμό που έχει συγκεντρώσει στα χέρια του τρομακτική εξουσία.
Το γεγονός ότι τόσοι διαφορετικοί στοχαστές, σε τόσο διαφορετικές εποχές, προσπάθησαν να φανταστούν την ανθρώπινη εμπειρία έξω από το πρίσμα του πλούτου, αποδεικνύει ότι η δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς χρήμα δεν είναι κάτι αφύσικο.
Σε εποχή με τεχνητή νοημοσύνη και νέες παραγωγικές δυνατότητες, είναι τελικά το εφικτό, αναγκαίο και επιθυμητό στην ανθρώπινη κοινωνία να καταργήσει το νομισματικό σύστημα και να λειτουργήσει με ριζικά διαφορετικές αξίες, σχέσεις, πρακτικές και προοπτικές.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά γιατί οι Σιωνιστές Εβραίοι μαζί με τις ΗΠΑ, έχουν πλέον κάνει τόσα εγκλήματα, πολέμους και γενοκτονίες
ώστε εμφανίστηκαν θρασύτατα και οι παλιού τύπου Ναζί που μας λένε τώρα τις ίδιες αηδίες που μας έλεγαν οι Χιτλερικοί την δεκαετία του 30 του προηγούμενου αιώνα.

Αυτοί που μας λένε ότι ο κομμουνισμός είναι Εβραϊκή ιδέα, μας ξαναμιλάνε για Εβραιομπολσεβικισμό που σκότωσε δεκάδες εκατομμύρια χριστιανούς στην Σοβιετική Ένωση, ότι υπάρχει Εβραϊκή συνωμοσία εδώ και αιώνες και πόσο σωστά οι Χριστιανοί έδιωξαν, κυνήγησαν και σκότωσαν τους Εβραίους από τα μέρη τους για πάνω από 100 φορές στην ιστορία των αιώνων.
Κι ενώ οι Μουσουλμάνοι ιστορικά τους έσωζαν και τους έδιναν άσυλο.

Όλοι αυτοί δεν είναι τυχαία αντικομμουνιστές.
Τον κομμουνισμό μισούν περισσότερο για αυτό και η πρεμούρα τους να τον συνδέσουν με φαντασιακά μαζικά εγκλήματα και να τον παρουσιάσουν σαν Εβραϊκή πατέντα και επινόηση ενώ το βουλώνουν ή κάνουν πως δεν ξέρουν
για τα ατελείωτα Ολοκαυτώματα του Δυτικού Ιμπεριαλιστικού Καπιταλισμού
κι ακόμα κι αν τα αναγνωρίσουν σαν εγκλήματα, δεν θα τα αποδώσουν στην δυτική ιμπεριαλιστική καπιταλιστική ταυτότητα.

Συμπέρασμα

Ο Εβραίος όπως μας το θυμίζουν συνεχώς και κάποιοι Εβραίοι στο θρήσκευμα που καίνε την Ισραηλινή σημαία και κραδαίνουν περήφανα την Παλαιστινιακή, είναι θρήσκευμα.
Τελευταία φορά που έγινε απόπειρα να συνδεθεί θρήσκευμα με εθνότητα ήταν από το ISIS που, όπως και το Ισραήλ, δεν αναγνώριζε σύνορα και εμπνεύστηκε από αυτό για το δικό του εγχείρημα.

Οι “Ισραηλινοί” Σιωνιστές είναι κυρίως Ευρωπαίοι και Αμερικανοί άποικοι που χρησιμοποιώντας από την αρχή τρομοκρατικές μεθόδους και με την αρχική στήριξη στους καπιταλιστικής αγγλικής αποικιοκρατίας, εκτοπίζουν, βασανίζουν, φυλακίζουν, τρομοκρατούν, εξορίζουν και εξοντώνουν τον γηγενή πληθυσμό,
εδώ και πάνω από 100 χρόνια και πριν ακόμα την δημιουργία της γενοκτονικής αποικιστικής οντότητας τους.
Γηγενής πληθυσμός που απαρτιζόταν από Μουσουλμάνους (σε πλειοψηφία), από Χριστιανούς και από Εβραίους.

Σε συνεργασία με την γενοκτονική καπιταλιστική αυτοκρατορία των ΗΠΑ, την μοναδική χώρα που δεν έχει επικυρώσει στην σύμβαση για τα δικαιώματα των παιδιών, έχουν γίνει οι μεγαλύτεροι φονιάδες παιδιών της σύγχρονης ιστορίας
και έχουν ξεπεράσει ακόμα και τους Γερμανούς Ναζί σε αγριότητα, σε προστυχιά, σε θράσος, σε υποκρισία, σε απανθρωπιά, σε δολοφονική μανία.

Η ταπεινωτική και συντριπτική ήττα τους είναι συνεπώς καθήκον και υποχρέωση κάθε όντος που θέλει να λέγεται άνθρωπος.

Η (αναρχο)κομμουνιστική ιδέα με ή χωρίς θρησκευτικό συμπλήρωμα και προέκταση, είναι τώρα η ιδέα της ανθρώπινης απελευθέρωσης ενάντια σε καπιταλιστικά και φασιστικά τέρατα παιδοβιαστών γενοκτόνων.

Τελικό συμπέρασμα:

Θάνατο στον Γενοκτονικό Καπιταλιστικό Αμερικανοσιωνισμό!
Νίκη και Ζωή στον (Άναρχο)Κομμουνισμό!

Χωρίς Θεό ή Θεούς ή Θεές και μόνο με τις δικές μας δυνάμεις για αυτούς που είναι Άθεοι
Με την βοήθεια του Θεού ή των Θεών για αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει(ουν)

Και όλες οι (προσ)ευχές μας, το κουράγιο, η δύναμη και η αλληλεγγύη μας
στην ηρωική Ιρανική Αντίσταση και σε όλη την Αντίσταση σε Παλαιστίνη, Λίβανο, Ιράκ και Υεμένη!

Με αγάπη προς εσένα και τους φίλους της ιστοσελίδας σου

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, έχω την υποψία πως οι πυρηνικές βόμβες δεν ξεχωρίζουν ούτε θρησκείες, ούτε εθνικότητες, ούτε ιδεολογίες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.