Μετά τη γενοκτονία, τζατζίκι και ηλιοβασιλέματα
Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Διαβάζοντας πρόσφατες αναφορές για κάποια παλιά σχέδια των Ισραηλινών να αγοράσουν ελληνικά νησιά για την ασφάλεια τους σε περίπτωση που χρειαστεί να εκκενώσουν πληθυσμό, μου ήρθε η μεσημεριανή μακαρονάδα στον λαιμό και κόντεψα να τα βγάλω.
Φέτος το καλοκαίρι προβλέπεται να μοιραστούμε τις παραλίες με χιλιάδες εγκληματίες πολέμου και δολοφόνους παιδιών. Θα’ ναι λίγο άβολα στα μπιτς μπαρ.
Το να αισθάνεται κανείς άβολα όταν βρίσκεται γύρω από Ισραηλινούς, είναι μια πάρα πολύ φυσιολογική αντίδραση. Αν νιώθεις άβολα κοντά σε έναν Σιωνιστή, αυτό δεν είναι φοβία, ούτε ρατσισμός. Αυτός είναι απλώς ένας φυσικός αμυντικός μηχανισμός του ανθρώπινου οργανισμού. Όπως ακριβώς είναι η ενστικτώδης σιχασιά που αισθάνονται όλοι οι άνθρωποι, όταν κατά λάθος πατήσουν σκατά.
Και με τους Ναζί το ίδιο πράγμα αισθάνομαι, σιχασιά. Αλλά όχι με τους Γερμανούς. Η διάκριση αυτή είναι η ουσία του όλου θέματος.
Επί 77 χρόνια, οι Ισραηλινοί γενοκτονούν τους Παλαιστίνιους με ολοένα και πιο βάναυσους τρόπους. Όλοι τους έχουν υπηρετήσει το απαρτχάιντ, άνδρες και γυναίκες, καθώς η διετής στρατιωτική θητεία στο Ισραήλ είναι υποχρεωτική μετά τα 18. Όλοι. Πολλοί από αυτούς, είναι υπεύθυνοι για εγκλήματα πολέμου, ενώ η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θεωρεί καν τους Παλαιστίνιους ισότιμους, ως ανθρώπινα όντα. Τους θεωρούν ζώα, ποντίκια. Όπως και οι Ναζί παλιότερα προσομοίαζαν τους Εβραίους με αρουραίους.
Το μίσος μου, λοιπόν, και η αηδία που νιώθω, δεν είναι απέναντι στους Ισραηλινούς επειδή είναι από το Ισραήλ, ή επειδή πιστεύουν στον Γιαχβέ, αλλά επειδή κάνουν εθνοκάθαρση στους Παλαιστίνιους από τη γη τους εδώ και 77 χρόνια, τους αρνούνται ίσα δικαιώματα, και τους γενοκτονούν συστηματικά και με εμφανή πρόθεση να τους εξολοθρεύσουν.
Σε μισώ, όχι γι’ αυτό που είσαι, αλλά γι’ αυτό που κάνεις, και αυτό που στηρίζεις, το οποίο συμβαίνει live, δεν είναι απλά μια ιδεολογική διαφωνία, ή μια διαφωνία απόψεων. Πραγματικοί άνθρωποι δολοφονούνται κάθε μέρα από τον ισραηλινό στρατό. Κάθε ώρα. Και μετά πάνε διακοπές για να χαλαρώσουν.
Και γιατί να μη νιώθουν άβολα οι γενοκτόνοι και οι εγκληματίες πολέμου; Γιατί να μην νιώθουν άβολα οι ρατσιστές; Δεν κατάλαβα. Γιατί τα συναισθήματα τους είναι σημαντικά; Γιατί να νοιάζει τις κυβερνήσεις μας αν τα συναισθήματα των υποστηρικτών μιας γενοκτονίας είναι πληγωμένα, ή νιώθουν άβολα, και αισθάνονται ανασφαλείς; Και τι δουλειά έχει η θρησκεία τους με το θέμα; Κανείς δεν τους μισεί για τον Εβραϊσμό τους. Για την γενοκτονία που κάνουν τους μισούν.
Δηλαδή, αν οι Ισραηλινοί ήταν Βουδιστές, θα ήταν ΟΚ να τους προσβάλουμε, αλλά όχι τώρα που είναι Εβραίοι; Ή μήπως ο Ιουδαϊσμός τους απαλλάσει ακόμα και από το διεθνές δίκαιο;
Δεν καταλαβαίνω.
Γιατί να νιώθουν καλά οι γενοκτόνοι και οι υποστηρικτές τους; Και γιατί να μας νοιάζει;
Υπάρχουν, φυσικά, και Ισραηλινοί που είναι αντίθετοι στην γενοκτονία και την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. Απέναντι σε εκείνους τους Ισραηλίτες, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Ίσα-ίσα, τους θαυμάζω για το κουράγιο τους και το θάρρος τους. Δεν μισώ τους Ισραηλινούς επειδή μιλούν Εβραϊκά, ή επειδή έχουν καταγωγή από το Ισραήλ. Δεδομένου, όμως, ότι το Ισραήλ ιδρύθηκε με την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων το 1947 από τη γη τους, από τον ισραηλινό στρατό και παρακρατικές τρομοκρατικές σιωνιστικές ένοπλες ομάδες οι οποίοι εκτόπισαν πάνω από 700.000 εκτοπισμένους Παλαιστίνιους.
Αλλά, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχω θετικά συναισθήματα απέναντι σε όσους στηρίζουν αυτό που γίνεται στη Γάζα, να τους σέβομαι, ή να είμαι ευγενικός μαζί τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τους αντιμετωπίζω διαφορετικά από ότι μια κουράδα που συναντώ στο πεζοδρόμιο, και την οποία προσπαθώ να αποφύγω για να μην τη πατήσω και βρομίσω τους πάτους των παπουτσιών μου, και μετά βρωμάνε τα παπούτσια μου σκατήλα.
Γιατί οι υποστηρικτές της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, αυτό είναι για μένα. Ανθρώπινες κουράδες προς αποφυγή.
Δεν μισώ τους φασίστες, τους ναζί, και τους σιωνιστές, επειδή διαφωνώ με τις απόψεις τους. Ας πιστεύουν ό,τι γουστάρουν. Σε δημοκρατίες, ο καθένας ό,τι γουστάρει μπορεί να πιστεύει. Τους μισώ για τις πράξεις τους. Για τον πόνο και τη μιζέρια και τον θάνατο που σπέρνουν στο πέρασμά τους, κάνοντας πράξη τη σιχαμερή και μισάνθρωπη ιδεολογία τους.
Η υποστήριξη του Ισραήλ είναι δύσκολο να “πουληθεί” από τα παπαγαλάκια των κυρίαρχων μέσων προπαγάνδας στο δυτικό κοινό αυτή τη στιγμή. Οι Σιωνιστές προωθούν την ισλαμοφοβία και τη ρατσιστική βία εναντίον των Παλαιστινίων, επειδή το να πείσουν τους Δυτικούς να μισήσουν τους Μουσουλμάνους είναι ευκολότερο από το να τους πείσουν να αγαπήσουν το Ισραήλ. Διότι πρέπει να μισήσεις τη Χαμάς περισσότερο από ό,τι μισείς το Ισραήλ. Αυτό είναι το ζητούμενο. Είναι μια στρατηγική δημοσίων σχέσεων.
Αλλά τι το τόσο ιδιαίτερο έχει αυτή η μικροσκοπική χώρα των 10 εκατομμυρίων, από τους οποίους οι μισοί ζουν χωρίς πολιτικά δικαιώματα; Στα χαρτιά είναι απλώς μια άθλια, βίαιη χώρα, γεμάτη τρισάθλιους ρατσιστές, βάρβαρους ανθρώπους, που δεν φαίνεται να έχει κανένα λυτρωτικό στοιχείο ως κράτος. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πώς έχει καταφέρει να γίνει τόσο σημαντικός σύμμαχος και εταίρος στα κράτη και τις κυβερνήσεις μας, με τρόπο που να βγάζει νόημα και που επιτρέπει την πλήρη ατιμωρησία τους για τα εγκλήματα που διαπράττουν, και την πλήρη στήριξη από τις κυβερνήσεις μας.
Εκτός λοιπόν κι αν είσαι ρατσιστής ή φασίστας, δεν υπάρχει τίποτα στο κράτος του Ισραήλ που θα σε έκανε να το υποστηρίξεις.
Αλλά όλα είναι φράγκα, βέβαια, οπότε δε βαριέσαι.
Ο καπιταλισμός είναι απλώς η τεχνοκρατική ετικέτα, η ταμπέλα που ονοματίζει ένα σύστημα που μετατρέπει τα σπλάχνα των παιδιών σε χρήμα. Είναι μια γιγάντια ηλεκτρική σκούπα που ρουφάει την εργασία και τη ζωή μας και τη μετατρέπει σε ιδιωτικό κέρδος για εμπόρους όπλων. Αυτή είναι η καπιταλιστική μηχανή εν δράσει. Ο πόλεμος δεν αφορά το μίσος, αφορά τη μεγιστοποίηση των κερδών του τριμήνου από τον ανθρώπινο πόνο. It’s not personal, just business.
Αρνούμενοι να ενωθούμε ως πολίτες και συνάνθρωποι, και να πάρουμε ενεργή θέση για ό,τι συμβαίνει και ό,τι διαπράττουν οι κυβερνήσεις μας με τους φόρους μας, και αρνούμενοι να απεργήσουμε και να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο για όλους, δεν βρίσκουμε πια ούτε το κουράγιο ακόμα και να ζητήσουμε τα ρέστα από τις κυβερνήσεις μας όταν ανοιχτά και απροκάλυπτα στηρίζουν μια γενοκτονία επί δυόμισι χρόνια.
Η συνενοχή μας είναι δεδομένη. Δεν είσαι ένοχος μόνο όταν κάνεις κάτι. Μπορείς να είσαι ένοχος ακόμα κι αν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια.
Αν θες να είσαι πολίτης και να σε παίρνουν στα σοβαρά και να συμμετέχεις στο πως κυβερνάται η χώρα που ζεις και μεγαλώνεις τα παιδιά σου και να έχεις την άποψή σου για την πολιτική και τα κοινωνικά θέματα και το ένα και το άλλο, τότε αυτό είναι το καθήκον σου, λυπάμαι. Δεν είναι μόνο να πληρώνεις φόρους και να πηγαίνεις στη δουλειά, σόρι, τι να κάνουμε τώρα. Είναι και άλλα πράγματα. Να περνάς με πράσινο, να σταματάς με κόκκινο, και να ανατρέψεις την κυβέρνηση σου αν στηρίζει μια γενοκτονία. Δεν είναι δα πυρηνική φυσική.
Αλλά δεν είμαστε πολίτες, είμαστε καταναλωτές, και φορολογούμενοι. Άσε που εδώ στη Δύση δεν θέλουμε αλλαγές. Μας αγχώνουν οι αλλαγές. Ειδικά αυτές που μας ζητούν να κάνουμε κάτι. Κύρια αιτία του καθημερινού μας στρες, είναι το απρόοπτο. Μας αγχώνει οτιδήποτε το “ξένο”, το “απίθανο”, το “άγνωστο”, το “άλλο” και το “διαφορετικό”. Τα θέλουμε όλα ίδια, για να ξέρουμε τι να κάνουμε. Θέλουμε τον διάβολο που ξέρουμε.
Πώς να αφιερωθούμε σε μια νέα ιδέα, έναν νέο σκοπό, έναν νέο κοινωνικό αγώνα, έναν νέο τρόπο σκέψης, έναν καινούργιο τρόπο ζωής, ένα διαφορετικό όραμα για το μέλλον, μια νέα αντίδραση απέναντι στα κέντρα πολιτικής εξουσίας του σήμερα;
“Κι αν γίνει αυτό; Κι αν γίνει το άλλο; Κι αν όλα είναι για το τίποτα; Κι αν η κατάληξη είναι να γίνουν όλα χειρότερα; Κι αν πιαστώ κορόιδο στα πολιτικά παιχνίδια κάποιων; Κι αν χάσω κι αυτά τα λίγα που έχω; Και τα παιδιά; Τι θα απογίνουν τα παιδιά;”
Όλο το σύστημα είναι σχεδιασμένο να σε κρατά σε μια κατάσταση διαρκούς, αλλά ελεγχόμενου άγχους —ένα εκατομμύριο μικρές έγνοιες ώστε να μην έχεις χρόνο να εστιάσεις στη μεγάλη, υπαρξιακή φρίκη που διαπράττουν στο όνομά σου. Οτιδήποτε καινούργιο, οτιδήποτε διαφορετικό, οτιδήποτε απαιτεί δράση, αμέσως χαρακτηρίζεται ως “στρεσογόνο” και απορρίπτεται.
“Και τι θα γίνουν τα παιδιά;”, ρωτάει κάποιος.
Τι θα απογίνουν τα παιδιά, λοιπόν, αν εμείς ξεσηκωθούμε; Ποιός θα τα φροντίσει; Και το σχολείο; Τι θα γίνει αν χάσουν τη χρονιά; Πολλά ερωτήματα, λίγες απαντήσεις. Πολλή ανασφάλεια, και καμία εγγύηση. Άστο καλύτερα. There is no alternative. Τα είπε η Μάγκι πριν 40 χρόνια. Τι, δεν ξέρει η Μάργκαρετ Θάτσερ;
Από ό,τι φαίνεται, νοιαζομαστε τόσο για το μέλλον των παιδιών μας, που είμαστε διατεθειμένοι να τα αφήσουμε να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου η γενοκτονία είναι απλώς μια κερδοφόρα μπίζνα που καταναλώνεται ως θέαμα στις βραδινές ειδήσεις, όπου τα παιδιά των άλλων διαμελίζονται με τις βόμβες που πουλάει η κυβέρνησή μας, ή διακινούνται από μαστροπούς κατασκόπους προς απόλαυση της διεστραμμένης πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ των ΗΠΑ.
Μην αναρωτιέστε, λοιπόν, τι θα απογίνουν τα παιδιά μας. Αυτό θα γίνουν όταν μεγαλώσουν: χαρούμενοι καταναλωτές σε σφαγείο.
Προσωπικά, δεν έχω δικά μου παιδιά, αλλά αυτό δεν έχει καν σημασία. Δεν πρόκειται για μένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν θέλω τα παιδιά ή τα εγγόνια κανενός να ζουν σε έναν κόσμο που θα παρακολουθεί αθώους πολίτες να διαμελίζονται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του πλανήτη, με την ενεργή υποστήριξη της κυβέρνησης του και των συμμάχων της.
Γιατί, πού πάμε μετά τη Γάζα; Δημόσιες εκτελέσεις, ίσως; Πραγματικά “Squid Games” και “Hunger Games” με αληθινούς ανθρώπους στο Netflix; Γιατί όχι και κανιβαλισμό, αν το πάμε έτσι; Μήπως να επαναφέρουμε και τις ανθρωποθυσίες;
Το αντίθετο της αδιαφορίας δεν είναι ο θυμός, αλλά η αγάπη. Αγάπη για την ανθρωπότητα. Και η αγάπη απαιτεί να διαλύσουμε αυτή την βάρβαρη, ρατσιστική, ιμπεριαλιστική μηχανή, και να οικοδομήσουμε κάτι αντάξιο του ανθρώπινου πνεύματος στη θέση της. Διαφορετικά, είμαστε τελειωμένοι.
Και να θυμάστε: Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά, σε θάλασσες και ακτές. Και μακριά από τις κουράδες.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, πάντα με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, δεν μισώ τους Ισραηλινούς. Τους σιχαίνομαι. Και απορώ πως οι Ισραηλινοί δεν έχουν σιχαθεί ακόμα τους εαυτούς τους. Κώστα, είναι επικίνδυνοι οι Ισραηλινοί για όλους μας. Οι Ισραηλινοί πιστεύουν πως είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, πιστεύουν πως είναι ανώτεροι από τους άλλους ανθρώπους, πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν γενοκτονία και να σκοτώνουν αδιακρίτως χωρίς συνέπειες, ενώ είναι και του δόγματος “θα σε σκοτώσω σήμερα, γιατί μπορεί να με σκοτώσεις εσύ αύριο” και “φύγε από το σπίτι σου, να μπω εγώ μέσα, γιατί, αν δεν σου το πάρω εγώ, θα σου το πάρει κάποιος άλλος”. Δηλαδή, είναι ψυχοπαθείς σιωνιστές. Έχω γράψει ξανά πως πρέπει να γίνει ένας νόμος στην Ελλάδα που να απαγορεύει στους Ισραηλινούς να αγοράζουν γη και σπίτια στην Ελλάδα. Πριν από δυο χρόνια έγραψα “Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να απαγορεύσει στους Ισραηλινούς να έρχονται στην Ελλάδα”. Κώστα, είναι επικίνδυνο να είσαι κοντά σε Ισραηλινούς. Αφενός οι Ισραηλινοί είναι δολοφόνοι και αφετέρου πολλοί άνθρωποι τους μισούν. Οπότε, αν κάνεις παρέα με Ισραηλινούς, μην παραπονεθείς αν σε βρει κάποιο κακό εσένα ή τα παιδιά σου. Όλοι ξέρουμε τι είναι οι Ισραηλινοί. 93% των Ισραηλινών είναι υπέρ της επίθεσης στο Ιράν, τεράστια ποσοστά υπέρ της γενοκτονίας και την εκτόπισης των Παλαιστινίων. Κώστα, το Ισραήλ θα πάψει να υπάρχει, το γράφω χρόνια. Δεν με νοιάζει που θα διαλυθεί το Ισραήλ -ας μάθαιναν οι Ισραηλινοί να ζουν μέσα στα σύνορά τους, όπως κάνουμε όλοι μας- αλλά δεν θέλω η Ελλάδα και η Κύπρος να γίνουν χώρες εκκένωσης των Ισραηλινών. Να πάνε όπου θέλουν και όπου τους θέλουν, αλλά μακριά από την Ελλάδα. Οι Έλληνες εβραίοι είναι μέρος της χώρας μας και της κοινωνίας μας, οι Ισραηλινοί όχι. Οι Ισραηλινοί είναι επικίνδυνοι, και πια το ξέρουμε όλοι. Κώστα, αν περπατήσουμε παρέα στο κέντρο της Αθήνας και συναντήσουμε Ισραηλινούς, θα σε κάνω να γελάσεις πολύ. Έχω γνωρίσει πολλούς Ισραηλινούς και ξέρω ποιο είναι το βασικό τους χαρακτηριστικό: είναι χέστηδες. Οι Ισραηλινοί κάνουν μαγκιές σε μωρά, γυναικόπαιδα και άοπλους Παλαιστίνιους. Στην πραγματικότητα, είναι δειλοί. Και ύπουλοι. Σιχαμένοι. Δεν γράφω άλλα, γιατί μπορεί να παρεξηγηθούν σημαντικά πρόσωπα, όπως ο Χρήστος Χωμενίδης, που μοιάζει να έχει μια κάποια ισραηλόφατσα, και έγραφε πως το Ισραήλ είναι «προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού πολιτισμού» και «θα καθαρίσει για όλους μας». Τώρα που το Ισραήλ είναι πιο κοντά από ποτέ στο να χρησιμοποιήσει πυρηνικές βόμβες -από αυτές που επίσημα δεν έχει- είναι προφανές πως το Ισραήλ δεν θα καθαρίσει για όλους μας αλλά μάλλον θα μας καθαρίσει όλους. Αλήθεια, τι απέγιναν όλοι αυτοί οι διαπρύσιοι υποστηρικτές του γενοκτόνου Ισραήλ του καταζητούμενου σιωνιστή Νετανιάχου, που, εντελώς τυχαία, είναι και όλοι τους θαυμαστές ή φίλοι του Μητσοτάκη; Πού χάθηκαν αυτά τα παλικάρια; Κώστα, ο δυτικός πολιτισμός είναι μια απάτη και ποτάμια αίματος. Δεν τον θέλω αυτό τον πολιτισμό. Ξεσκίστηκαν στην Δύση να μιλάνε για τον φασισμό και τον ρατσισμό, αλλά ξέχασαν πως ήταν η αποικιοκρατική Δύση που πουλούσε ανθρώπους, που πουλούσε σκλάβους. Οι μαύροι έζησαν τον φασισμό επάνω τους, αιώνες πριν το Ολοκαύτωμα, αιώνες πριν οι δυτικοί ανακαλύψουν τον ορισμό του φασισμού και καταδικάσουν τον φασισμό στα λόγια, παραμένοντας φασίστες. Κώστα, κάποιοι κατηγορούσαν τους Έλληνες που δεν επέτρεπαν το περασμένο καλοκαίρι στους Ισραηλινούς γενοκτόνους να κατέβουν από τα κρουαζιερόπλοια στα ελληνικά νησιά, για να μη χάσουν τα ματωμένα χρήματά τους. Κι όμως, αυτή ήταν μια πράξη πατριωτισμού. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, θα το καταλάβουν σύντομα.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.