Don’t worry, be happy

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Όλα τα προβλήματα του κόσμου σήμερα έχουν μια βαθύτερη αιτία. Μια στιγμή στην ιστορία όπου όλα πήραν μια ιστορική τροπή. Οι ρίζες του σημερινού σάπιου κόσμου φτάνουν πίσω στη δεκαετία του 1980. Η λαίλαπα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σήμαινε ότι χρόνο με τον χρόνο οι μισθοί άρχισαν να βαλτώνουν, την ίδια ώρα που τα κέρδη εκτοξεύονταν. Η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Κίνα, και η Δύση έγινε σύντομα μια οικονομία παροχής υπηρεσιών. Δε βαριέσαι, τι να τον κάνεις τον βιομηχανικό και μεταποιητικό τομέα, ας αφήσουμε τους φτωχούς του κόσμου να σακατεύονται για να παράγουν τις μ@λακίες που δεν χρειαζόμαστε.

Συνολικά, αυτές οι αλλαγές δημιούργησαν έναν επαγγελματικό κόσμο που είναι, φαινομενικά, λιγότερο ρατσιστικός, λιγότερο πατριαρχικός, και πιο αξιοκρατικός από τον παραδοσιακό ταξικό κόσμο που αντικατέστησε, ο οποίος κυριαρχούνταν από άνδρες της τάξης των πλούσιων αστών. Όμως, η διαφοροποίηση της νέας επιχειρηματικής ελίτ δεν ήταν αποτέλεσμα αλτρουισμού. Ήταν απλώς απίστευτα κερδοφόρα για τις εταιρείες που την επιδίωξαν. Οι άνθρωποι από τα φτωχά και μεσαία στρώματα, βλέπεις, δέχονται χαμηλότερους μισθούς για την ίδια δουλειά.

Η Προτεσταντική ηθική της εργασίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, έγινε η μοντέρνα μας θρησκεία μας. Δεν χρειάζεται Θεό, ούτε εκκλησία, γιατί ο Θεός είναι το χρήμα και το ιερατείο είναι τα στελέχη της διοίκησης. Η Κυριακάτικη λατρεία των πιστών μετατράπηκε σε πενθήμερη λατρεία εν ώρα εργασίας, με προσωπικούς μηνιαίους στόχους που σε οδηγούν στην καπιταλιστική λύτρωση. Τα βραβεία αριστείας έδωσαν στους εργαζόμενους ένα νέο κίνητρο, και μια νέα αίσθηση υποτελούς περηφάνειας. Δίνονταν μηνιαίως στον συνάδελφο που είχε δουλέψει τις περισσότερες ώρες και είχε δεχτεί τη μεγαλύτερη κακοποίηση. Το ονόμαζαν “Υπάλληλος του μήνα”, και υπάρχουν ακόμα αρκετοί τενεκέδες που αισθάνονται περήφανοι γι’ αυτό.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δημιουργήθηκε μια νέα μαρξιστική κόλαση, καθώς οι εργάτες της πλούσιας και ευημερούσας Δύσης όχι μόνο δεν κατέληξαν να κατέχουν τα μέσα παραγωγής, αλλά η διάλυση των συνδικάτων από τη Θάτσερ, τον Ρήγκαν, και στη συνέχεια από όλες τις κυβερνήσεις, σήμαινε πολύ απλά ότι έγιναν οι ίδιοι τα μέσα παραγωγής. Απλά γρανάζια στην καπιταλιστική μηχανή του κιμά, που κατανάλωναν για να μπορούν να είναι “ευτυχισμένοι”.

Μέσα σε είκοσι χρόνια, η διευθυντική τάξη των νεόπλουτων “Γκόρντον Γκέκο” δημιούργησε μια ολόκληρη παγκόσμια χρηματοπιστωτική αυτοκρατορία γύρω από την απόσπαση πόρων και εργασίας από τον Παγκόσμιο Νότο, χωρίς την ανάγκη να διατηρούνται ακριβοί στρατοί κατοχής, ώστε να προμηθεύει τους πολίτες του αυτοκρατορικού πυρήνα με άρτο και θεάματα που είναι ίσα-ίσα αρκετά φθηνά για να τους εμποδίζουν να στείλουν στη γκιλοτίνα τους δισεκατομμυριούχους που κατέληξαν να κατέχουν, και να διοικούν τα πάντα.

Η σημερινή Δυτική κουλτούρα είναι ακόμη χειρότερη. Είναι ο Γκόρντον Γκέκο και ο Τομ Κρουζ του Top Gun, μαζί με μπόλικο Χίτλερ και ολίγον Καλιγούλα, πακεταρισμένα σε ένα. Η κυρίαρχη κουλτούρα στον 21ο αιώνα έχει γίνει ένας ασταμάτητος εορτασμός του κενοφανούς και του ανόητου. Οι ταινίες αποθεώνουν μπάτσους και στρατιώτες, την επιτυχία και τον πλούτο, την πολυτέλεια και το χρήμα. Η μουσική εξυμνεί τον καπιταλισμό, τον καταναλωτισμό, τον ατομικισμό και την επιφανειακότητα. Τα προϊόντα φτιάχνονται από μισθωτούς σκλάβους, και τα καύσιμα αποκτώνται μέσω πολέμων. Το φαγητό είναι σχεδιασμένο για να αποφέρει κέρδη, παρά για να θρέψει. Τα μέσα ενημέρωσης είναι σχεδιασμένα για να προπαγανδίζουν, παρά για να ενημερώνουν. Και τα πολιτικά κόμματα για να προσποιούνται ότι ζούμε σε δημοκρατίες.

Ό,τι και να ψηφίσεις, πάλι καπιταλισμός βγαίνει.

Πριν ολοκληρωθεί αυτή η μεταμόρφωση, είχαν απομείνει κάποια μικρά ψήγματα ψυχής στο Δυτικό υποσυνείδητο, αρκετά ώστε να βγάλουν τα εκατομμύρια που διαδήλωσαν κατά του πολέμου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν στον δρόμο, και τα εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τη διάσωση των χρηματιστηρίων και των τραπεζών κατά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Σήμερα, μετά από είκοσι χρόνια πλύσης εγκεφάλου μέσω των smartphones και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι Δυτικοί είναι σε μεγάλο βαθμό απαθείς μπροστά στις αμερικανικές βόμβες που πέφτουν πάνω σε φτωχούς πληθυσμούς άλλων ηπείρων. Η φτωχοποίησή τους δεν δημιούργησε καμία αλληλεγγύη μεταξύ τους. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού οι φτωχοί ιθαγενείς άρχισαν να τα βάζουν με τους φτωχούς μετανάστες, και όχι με τους πλούσιους ολιγάρχες που τους κρατάνε όλους στη φτώχεια. Δημιούργησε αλλοτρίωση και ατομικισμό, και η γενοκτονία διαδέχεται τα εγκλήματα πολέμου χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση.

Σήμερα φαίνεται ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξυπνούν από αυτό το λήθαργο. Αλλά όχι για ανθρωπιστικούς λόγους. Μόλις εκατομμύρια άνθρωποι στη Δύση άρχισαν να νιώθουν τον άμεσο αντίκτυπο των πρόσφατων Δυτικών πολέμων σε Ουκρανία και Ιράν στους προσωπικούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς, άρχισαν να ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 50 χρόνια νεοφιλελεύθερης ψύχωσης.

Σε λίγους μήνες, μετά το τέλος του καλοκαιριού, δεν θα ουρλιάζει μόνο η οικονομία, αλλά και τα πορτοφόλια μας. Μέχρι το τέλος του έτους, οι άνθρωποι θα αρχίσουν να γίνονται πολύ πιο φτωχοί από ό,τι είναι σήμερα. Πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν εξαιτίας αυτού, ως αποτέλεσμα της φτώχειας και, σε πολλές περιπτώσεις ανά τον κόσμο, ως αποτέλεσμα της πείνας. Αυτό είναι αναπόφευκτο, ακόμα κι αν ο πόλεμος τερματιστεί σήμερα και τα Στενά του Ορμούζ ανοίξουν αύριο. Αλλά ο πόλεμος του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν δεν θα τελειώσει σύντομα. Οι επιπτώσεις του θα γίνουν αισθητές από όλους, παντού στον κόσμο, για μήνες και χρόνια ακόμα. Όσο περισσότερο διαρκέσει ο πόλεμος, τόσο το χειρότερο θα είναι για κάθε εργαζόμενο στον κόσμο.

Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που μου λένε ότι είναι δυνατόν να αντιτίθεσαι σε αυτόν τον πόλεμο αλλά και να αντιτίθεσαι στο ιρανικό κράτος. Ότι μπορώ να καταγγείλω και τα δύο, ώστε να διατηρήσω την ηθική μου καθαρότητα. Λες και αυτό είναι το σημαντικό στην όλη υπόθεση. Φυσικά και μπορώ. Απλά, δεν θα μπορούσα πια να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

Είμαι πολλά πράγματα, αλλά προπαγανδιστής του Πενταγώνου εν μέσω ενός αμερικανικού πολέμου τεράστιων συνεπειών, δεν θα γίνω ποτέ. Τη δουλειά των χασμπαριστών του Ισραήλ θα την αφήσω για τα καθάρματα της συστημικής δημοσιογραφίας. Άφησέ τους να κάνουν τη δουλειά τους μόνοι τους. Εγώ δεν θα πάρω.

Αυτός ο πόλεμος έχει ήδη έναν πολυπληθέστατο αριθμό πληρωμένων προπαγανδιστών που ουρλιάζουν για το “κακό Ιρανικό καθεστώς”, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η σφαγή αθώων θα συνεχιστεί για σκοπούς που μόνο τα αφεντικά τους ξέρουν. Δεν χρειάζεται να προσθέσω τη φωνή μου στη χορωδία του θανάτου, και δεν είναι και του στυλ μου.

Ίσως θα ήταν καλό να μην τους βοηθάμε να κατασκευάσουν τη συναίνεση για να συνεχιστεί η ανθρώπινη μηχανή του κιμά. Ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε τη φωνή μας αποκλειστικά για να σταματήσουμε τη σφαγή που η κυβέρνησή μας και οι στρατηγικοί της σύμμαχοι επιβάλλουν σε ανθρώπινα όντα ανά τον κόσμο, ανεξάρτητα από το αν τους εγκρίνουμε ή όχι.

Δεν χρειάζεται να συμπαθείς κάποιον για να τον σώσεις από πνιγμό στη θάλασσα.

Όλα αυτά τα επιχειρήματα περί “μουλάδων”, επί πέντε δεκαετίες, το μόνο που κατάφεραν ως σήμερα ήταν να στρώσουν το δρόμο για το μακελειό που βλέπετε στις οθόνες σας. Οι αυτόδικες ηθικολαγνικές καταγγελίες έναντι της ιρανικής κυβέρνησης δεν πέτυχαν να διευρύνουν τα δικαιώματα ούτε μίας Ιρανής γυναίκας ή ενός ΛΟΑΤΚΙ ατόμου. Ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να βοηθήσουν να γρασαριστούν τα γρανάζια για έναν πόλεμο ασύλληπτου τρόμου, διασφαλίζοντας ότι όλοι οι Ιρανοί ζουν τώρα υπό περισσότερο φόβο, περισσότερο κρατικό έλεγχο και περισσότερη δυστυχία από ποτέ. Απλά και μόνο επειδή οι ψυχοπαθείς στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ αποφάσισαν ότι είναι καλή ιδέα να ρίξεις χιλιάδες βόμβες αμερικανικής κατασκευής στα κεφάλια τους, για να τους “σώσεις”.

Όλοι αυτοί οι χιλιάδες διαδηλωτές για τα πολιτικά δικαιώματα στο Ιράν που διαδήλωναν εδώ και δεκαετίες, τώρα καταλαβαίνουν μέχρι το μεδούλι τους γιατί οι γονείς και οι παππούδες τους μισούσαν τόσο πολύ τις ΗΠΑ, και σήμερα ενώνονται μαζί τους όταν φωνάζουν “Marg’ bar Amrika”. Δεν προδίδουν τον αγώνα τους για τα δικαιώματα, αλλά αντιλαμβάνονται ότι, όταν μια ιμπεριαλιστική ξένη δύναμη απειλεί την ανεξαρτησία της χώρα τους, είναι πρώτα Ιρανοί, και μετά όλα τα άλλα. Το “κάτω οι ΗΠΑ” —ή “θάνατος στις ΗΠΑ”, προσωπικά το ίδιο μου κάνει— δεν είναι πια ένα ξεπερασμένο σύνθημα των παλαιότερων γενεών. Είναι η πραγματικότητά τους. Οι βόμβες δεν κάνουν διακρίσεις. Τους σκοτώνουν όλους εξίσου.

Αν ζεις υπό τη Δυτική αυτοκρατορία, έχεις την ηθική υποχρέωση να χρησιμοποιείς τη φωνή σου υπεύθυνα. Οι κυβερνήσεις μας ΕΙΝΑΙ η αυτοκρατορία. Δεν μπορείς απλώς να τροφοδοτείς ανεύθυνα μια ενεργή εκστρατεία πολεμικής προπαγάνδας αναπαράγοντας τα ίδια αφηγήματα περί αλλαγής καθεστώτος για μια χώρα-στόχο της αυτοκρατορίας από τις γενοκτονικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και μετά να προσποιείσαι ότι αυτό δεν σε καθιστά συνυπεύθυνο για τις συνέπειες. Έστω και ηθικά.

Αν τα λόγια σου βοηθούν να γρασαριστούν τα γρανάζια της συναίνεσης της πολεμικής μηχανής, τότε φέρεις μερική ηθική ευθύνη για όσα κάνει η πολεμική μηχανή με τη βοήθειά σου. Έχεις αίμα αθώων στα χέρια σου, παρέχοντας τη βοήθεια της υποστήριξης της κοινής γνώμης στη σφαγή. Δεν μπορείς απλώς να προσποιείσαι ότι αυτή η ευθύνη δεν υπάρχει. Υπάρχει, και γι’ αυτό και υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός προπαγάνδας που έχει αποκλειστική αποστολή να σε πείσει ότι αυτό είναι το σωστό. Ξοδεύονται πολλά εκατομμύρια, καθημερινά, για τον σκοπό αυτό.

Οι ολιγάρχες μπορεί να μην νοιάζονται για το αν εμείς και οι οικογένειες μας ζούμε ή πεθάνουμε, ή για το αν έχουμε φαγητό στο τραπέζι ή κοιμόμαστε στο κρύο το βράδυ, αλλά νοιάζονται πολύ για το τι σκεφτόμαστε. Η επιβίωση τους εξαρτάται από αυτό.

Οι οικογένειες που διαμελίζονται από εκρηκτικές βόμβες δύο τόνων με τη βοήθεια των δωρεάν προσπαθειών κάποιον ελαφρόμυαλων για πολεμική προπαγάνδα, δεν ενδιαφέρονται για την αναρχική ή τροτσκιστική πολιτική σου φιλοσοφία, ότι “κάθε τυραννία είναι εξίσου κακή”, ούτε για το πόσο όμορφα σε κάνει να νιώθεις η ηθικοπλαστική σου στάση περί ηθικής καθαρότητας. Το μόνο που βιώνουν είναι οι συνέπειες των πράξεών σου, ή της αδράνειας και της απάθειάς σου απέναντι στη συνενοχή της κυβέρνησής σου στη σφαγή.

Οι καπιταλιστές και τα φιλοπόλεμα καθάρματα δεν θα παραδεχτούν ποτέ ότι είχαν άδικο. Θα συνεχίσουν αυτό το θέατρο του παραλόγου για πάντα, χρησιμοποιώντας κάθε γνωστή τακτική προπαγάνδας, μόνο και μόνο για να μπορούν να συνεχίσουν να ουρλιάζουν σε όλους τους άλλους. Γιατί αυτό είναι. Οργισμένοι υποκριτές με κόμπλεξ κατωτερότητας, που τους σηκώνεται μόνο όταν πληγώνουν αδύναμους ανθρώπους.

Οι χειρότεροι άνθρωποι αυτής της σαπίλας που λέμε καπιταλισμό ζουν στον αφρό των ημερών, παίρνοντας ό,τι γουστάρει η άρρωστη καρδιά τους, και μετά κλαίγονται ότι δεν το θέλουν καν, όπως ο Έλον Μασκ, που τουίταρε τον περασμένο μήνα: “Όποιος είπε ότι ‘το χρήμα δεν αγοράζει την ευτυχία’, ήξερε πραγματικά για τι πράγμα μιλούσε”. Παίρνουν όλα όσα ζήτησαν οδηγώντας τους πάντες στη δυστυχία και την ανέχεια, χωρίς ούτε καν να κάνει τους ίδιους ευτυχισμένους.

Το αυτοκρατορικό status quo αναδεικνύει τους χειρότερους ανάμεσά μας. Τους λιγότερο σοφούς. Τους λιγότερο διορατικούς. Τους λιγότερο συμπονετικούς. Τους λιγότερο ικανούς. Αυτούς που το αξίζουν λιγότερο.

Γι’ αυτό, χρησιμοποίησε τη φωνή σου με σύνεση. Αν θέλεις να κάνεις τέχνη, κάνε τέχνη που ασκεί κριτική σε αυτό το σάπιο σύστημα. Αν θέλεις να εκφραστείς, εξέφρασε την περιφρόνησή σου για τη Δυτική αυτοκρατορία. Αν θέλεις να μεγαλώσεις υγιή παιδιά, μεγάλωσέ τα έτσι ώστε να γίνουν μια γενιά νεολαίας που αντιτίθεται στους πολέμους, αντιτίθεται στον μιλιταρισμό, αντιτίθεται στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την οικοκτονία, την αδικία και την τυραννία.

Είμαστε ενήλικες. Δεν είμαστε αβοήθητα βρέφη. Αυτή η ανόητη ανωριμότητα πρέπει να σταματήσει. Δεν είναι σωστό για ώριμους ενήλικες να πιστεύουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ διεξάγουν πολέμους για να προωθήσουν ανθρωπιστικά συμφέροντα και να φέρουν την ελευθερία και τη δημοκρατία σε καταπιεσμένους πληθυσμούς. Δεν είναι σωστό για ώριμους ενήλικες να πιστεύουν ότι ο στρατιωτικός παρεμβατισμός των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Δυτική Ασία έχει οποιαδήποτε σχέση με τα δικαιώματα των γυναικών ή τη βελτίωση της ζωής τους.

Δεν είναι σωστό για ώριμους ενήλικες να πιστεύουν ότι οι δυτικές κυβερνήσεις είναι λιγότερο δολοφονικές και τυραννικές από την ιρανική κυβέρνηση, ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση στον κόσμο αυτή τη στιγμή, όσο αυταρχική κι αν είναι. Δεν είναι καν στην ίδια κλίμακα. Δεν είναι σωστό για ώριμους ενήλικες να καταναλώνουν δυτικά μέσα ενημέρωσης που ανήκουν σε ολιγάρχες σχετικά με έναν πόλεμο, χωρίς ακραίο σκεπτικισμό για όλες τις πληροφορίες που τους σερβίρονται. Και δεν είναι σωστό για ώριμους ενήλικες να πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος θα ωφελήσει οποιονδήποτε άλλο εκτός από το Ισραήλ και τους Δυτικούς ολιγάρχες που βγάζουν ήδη τόνους χρημάτων.

Υποθέτω ότι κάποιοι πιστεύουν ότι αξίζει τον κόπο, ώστε να έχουν και οι Ιρανές την τιμή να γίνουν μοντέλα του OnlyFans και να πληρώνουν για πλαστικές στήθους και ανόρθωση γλουτών, ώστε μεσήλικες άνδρες να μπορούν να αυvαvίζονται και να εκσπερματώνoυν στις οθόνες τους.

Είναι εύκολο να μισείς. Ειδικά εκείνους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο ιρανικός λαός κρατάει γερά, ενωμένος ενάντια στον ισχυρότερο στρατό του κόσμου, ολομόναχος. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά κυκλώνουν τις γέφυρες και τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας, έτοιμοι να πεθάνουν. Πηγαίνουν ενάντια σε ολόκληρη την αυτοκρατορία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Και κερδίζουν. Κάτι που για εμάς στη Δύση φαινόταν αδύνατο, και καταλήξαμε στα γόνατα, τσακισμένοι και φοβισμένοι.

Οι Ιρανοί μας θυμίζουν πόσο θλιβεροί και φοβισμένοι υποτακτικοί έχουμε γίνει, πουλώντας τη μαγκιά μας μόνο στα κοινωνικά δίκτυα, με κεφαλαία γράμματα και πολλά θαυμαστικά, με ειρωνεία και φθηνούς εξυπνακισμούς του κώλoυ.

Μας δείχνουν πόσο ο Θατσερισμός μας έχει γίνει δεύτερη φύση, και είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον πλανήτη να καεί, μην τυχόν και χάσουν τα παιδιά καμιά μέρα μάθημα και πάνε πίσω.

“Και τα παιδιά τι θα γίνουν;”

Χαρούμενοι καταναλωτές σε σφαγείο, με βραβεία αριστείας. Αυτό θα γίνουν. Άντε και με έναν καλό γαμπρό, ή νύφη, και το κάναμε το χρέος μας.

Ως Δυτικοί, το ένα και μοναδικό μας καθήκον είναι να αντιταχθούμε στη διαφθορά της Δυτικής αυτοκρατορίας. Δεν είναι να επικρίνουμε τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου επειδή απλώς δεν μας αρέσει ο τρόπος που διοικούν τις χώρες τους. Η δουλειά μας είναι να εμποδίσουμε τις σάπιες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις μας από το να σκοτώνουν ακόμα περισσότερους φτωχούς και έγχρωμους ανθρώπους. Αυτή είναι η μόνη μας δουλειά. Αν φέρουμε εις πέρας τη δουλειά μας, τότε μόνο έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για το πόσο κακή και λάθος μας φαίνεται μια κυβέρνηση στη Δυτική Ασία.

Μέχρι τότε, ας το βουλώσουμε και ας κάνουμε τη δουλειά μας.

Λυπάμαι αν σας χαλάω τη διάθεση. Ίσως τελικά όλα είναι μια χαρά, και γι’ αυτό συνεχίζουμε τις ζωές μας σαν να μην τρέχει τίποτα. Όλα είναι φυσιολογικά. Ας καταπιούμε το χάπι που μας δίνουν, και ας το παίξουμε άνετοι μέχρι να τα καταφέρουμε. Fake it until you make it.

Ας καθαρίσουμε τα κομμάτια από τα κρανία και τα οστά αθώων ψυχών από τα δόντια μας, και ας συνεχίσουμε να δουλεύουμε ατάραχοι για τα κέρδη των αφεντικών. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα λύσει όλα μας τα προβλήματα.

Που ξέρεις, μπορεί να κερδίσουμε και το “Υπάλληλος του μήνα”, και να πάμε και εμείς στον καπιταλιστικό παράδεισο όταν πεθάνουμε.

Από τη μακρινή νύμφη του Θερμαϊκού, πάντα με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, εύγε! Κώστα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου τέρατος έχει τεράστια ευθύνη αυτό που κάποτε λέγαμε “Αριστερά” και σήμερα δεν υπάρχει. Η αποθέωση της δουλειάς δεν είναι μόνο νεοφιλελεύθερο αφήγημα. Και στη Σοβιετική Ένωση αποθεώθηκε η εργασία. Τόσοι μαρξιστές και ούτε ένας δεν σκέφτηκε πως το “σωστό” βιβλίο δεν το έγραψε ο Μαρξ, αλλά ο γαμπρός του Μαρξ, ο Πολ Λαφάργκ: Το δικαίωμα στην τεμπελιά. Όχι, ήθελαν όλοι τους την παραγωγικότητα και την ανάπτυξη. Δηλαδή, την καταστροφή του πλανήτη και των ανθρώπων. Γεννηθήκαμε στην Ελλάδα αλλά κανείς στο σχολείο δεν μας έμαθε πως αυτό που ονομάζεται “αρχαίος ελληνικός πολιτισμός” βασίστηκε σε ανθρώπους που δεν δούλευαν. Κανείς δεν μας έμαθε πως, στην αρχαία Αθήνα, απαγορευόταν στους ελεύθερους ανθρώπους να δουλεύουν. Μόνο οι δούλοι είχαν “δικαίωμα” στη δουλειά. Και οι δούλοι δεν έχουν πολιτισμό. Κώστα, ακόμα και σήμερα, άπειροι άνθρωποι δηλώνουν πόσο περήφανοι είναι που δουλεύουν πάρα πολύ και δεν ζουν. Και δεν σκέφτονται καν τι λένε. Ο σπουδαίος Γκάμπορ Ματέ μας ενημέρωσε για το πόσοι άνθρωποι που ξέρουν ότι θα πεθάνουν και έχουν μερικούς μήνες ζωής, λόγω ανίατης ασθένειας, έχουν ως μεγαλύτερη αγωνία τι θα γίνει με τη δουλειά, αφού θα πεθάνουν. Τραγικό. Στον κόσμο που φτιάξαμε, ο καλός πολίτης είναι αυτός που δουλεύει πολύ, καταναλώνει ήσυχα και πεθαίνει χωρίς να κάνει φασαρία. Η αυτοκρατορία δεν τρέφεται με πετρέλαιο. Τρέφεται με τη ζωή μας. Κώστα, ο δυτικός κόσμος γέμισε ανθρωποειδή. Και πρέπει να τους αποφεύγεις, γιατί απειλούν και την ψυχική και τη σωματική σου υγεία. Μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Κώστα, για κάποιο λόγο, ήξερα τι πρόκειται να συμβεί και πριν την Ουκρανία, και πριν το Ιράν. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους προσπάθησαν να διαμελίσουν τη Ρωσία, να την κάνουν κομμάτια, ώστε οι ΗΠΑ να παίξουν ένας με έναν με την Κίνα. Δεν τους βγήκε. Τώρα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπαθούν να διαμελίσουν το Ιράν, για να πλήξουν την Κίνα. Δεν τους βγαίνει. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί. Και το φθινόπωρο -ή και νωρίτερα- πολλοί άνθρωποι της Δύσης θα διαπιστώσουν πως η Δύση είναι ασήμαντη πια και πως έχουν φτωχοποιηθεί. Μέχρι τότε, ας γελούν και ας κάνουν αστεία μιμίδια με τον Τραμπ και τους άλλους ηγέτες τους. Όταν γελάς με τους ηγέτες σου συνέχεια, όταν γελάς με τους ηγέτες σου επί δεκαετίες, όταν γελάς με αυτούς που εσύ εκλέγεις “δημοκρατικά”, κάποιος πρέπει να σε ενημερώσει πως γελάς με τον εαυτό σου, με τα δικά σου χάλια. Και δεν είσαι “αθώος”. Όλοι λένε πόσο πολύ νοιάζονται για τα παιδιά τους, αλλά, όταν δολοφονούνται κυνικά και σαδιστικά τα παιδιά των άλλων -όπως στη Γάζα, στη Δυτική όχθη, στο Λίβανο ή στη Μινάμπ- δεν τους νοιάζει καθόλου. Οπότε, είναι καθάρματα. Κώστα, ένα καλοκαίρι ακόμα. Θέλω να γίνω ο “Τεμπέλης του μήνα”, θέλω να γίνω ο “Τεμπέλης του καλοκαιριού”. Και εδώ και 15 χρόνια, τα πάω πολύ καλά σε αυτόν τον τομέα, αν και δεν μου έχουν δώσει το βραβείο ακόμα. Έγραφα πριν από 15 χρόνια για το Βασικό Εισόδημα για όλους, και με κορόιδευαν. Για να δούμε, πόσοι θα κοροϊδεύουν το Βασικό Εισόδημα τον επόμενο χειμώνα. Αλλά τώρα δεν θα υπάρχουν τα χρήματα για ένα Βασικό Εισόδημα που θα σου επιτρέπει να ζεις με αξιοπρέπεια. Γκίνια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.