Αλλαγή καθεστώτος: μια υπέροχη ιδέα!

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Τα Στενά του Ορμούζ είναι ανοιχτά!
Τα Στενά του Ορμούζ είναι κλειστά.
Τα Στενά του Ορμούζ είναι πάλι ανοιχτά!
Τα Στενά του Ορμούζ είναι πάλι κλειστά.
Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν δεν φαίνεται να συμβαίνει σύντομα.

Όλοι έχουμε “ταϊστεί” με πειστικούς λόγους για τον αμερικανοϊσραηλινό πόλεμο κατά του Ιράν, και όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι. Ακόμη και τα λιγότερο ενημερωμένα μέλη της δυτικής κοινής γνώμης, κάτι έχουν ακούσει για τους Ιρανούς που αποτελούν πυρηνική απειλή, που έχουν μια τυραννική κυβέρνηση “μουλάδων”, όπως και κάτι για υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων.

Ακούσαμε παρόμοια πράγματα και για τη Χαμάς, μετά την 7η Οκτωβρίου του 2023, και δυόμισι χρόνια Παλαιστινιακής γενοκτονίας σε ζωντανή μετάδοση δεν ήταν αρκετά για να χορτάσουν τη δίψα τους για αίμα. Σκότωσαν μωρά σε θερμοκοιτίδες, έθαψαν διασώστες σε ομαδικούς τάφους για να κρύψουν τα εγκλήματά τους, πυροβόλησαν παιδιά στο κεφάλι, στο στήθος ή στους όρχεις ανάλογα με την ημέρα της εβδομάδας, και συνέχισαν να μας λένε ότι για όλα ευθύνονται οι “κακοί τρομοκράτες” της Χαμάς.

Η αντίσταση της Αριστεράς στον πόλεμο του Ιράν μέχρι στιγμής είναι υποτονική και ανεπαρκής, όπως ακριβώς συνέβη και με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ένας λόγος γι’ αυτό είναι ότι πολλές από τις φωνές που τάσσονται υπέρ της βίαιης αλλαγής καθεστώτος στους λαούς της Δυτικής Ασίας παρεισέφρησαν στο φιλοπαλαιστινιακό και αντιπολεμικό κίνημα και προωθούσαν με τρόπο τις απόψεις τους εδώ και τρία χρόνια, με αφορμή την καταστροφή της Γάζας. Κάποιοι ήταν έτσι από παλιά. Η θέση τους δεν διαφέρει πολύ από εκείνη του Μάρκο Ρούμπιο ή του Βανς, του Γουίτκοφ, και του Τζάρεντ Κούσνερ. Θέλουν αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, αν και δεν έβγαζαν κιχ τόσα χρόνια για αλλαγή καθεστώτος στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, ή τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Κοίτα να δεις. Σύμπτωση θα είναι.

Αυτές οι φωνές προωθούν σήμερα την ιδέα ότι πρέπει να θέσουμε τις “ιρανικές λαϊκές φωνές” στο προσκήνιο, δηλαδή τις φωνές της φιλοπόλεμης ιρανικής διασποράς, η πλειοψηφία της οποίας θέλει την επαναφορά του Σάχη. Ενός Αμερικανού δικτάτορα-μαριονέτα που θα ξεπουλήσει όλους τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας σε Δυτικούς ολιγάρχες, όπως έκανε και ο πατέρας του Παχλαβί, ο ορίτζιναλ Σάχης, που εκδιώχθηκε από την Ιρανική επανάσταση το 1979. Όλα αυτά στο όνομα των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” και του “φεμινισμού”.

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι αφθονούν στην Αριστερά. Ή μάλλον, στο πολιτικό κουφάρι που θέλει να πλασάρεται ως Αριστερά σήμερα. Το Ιράν είναι μια χώρα 93 εκατομμυρίων ανθρώπων, οπότε ορίζουν ως “λαό” εκείνους που συμφωνούν μαζί τους, έστω κι αν πρόκειται για μια μειοψηφία. Μα πόσο δημοκρατικό! Με κάνει να θέλω να ξεράσω.

Πάρα πολλοί αριστεροί επέτρεψαν σε πολεμοχαρή χάπατα ιρανικής καταγωγής να τους εκφοβίσουν και να τους επιβάλλουν τη σιωπή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που επέτρεψαν στους δυτικούς υποστηρικτές του Ισραήλ να τους επιβάλλουν τη σιωπή για την Παλαιστίνη εδώ και οκτώ δεκαετίες. Οι αγνές αριστερές ευαισθησίες τους έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από κυνικούς προπαγανδιστές υπέρ μιας γενοκτονίας, επειδή θέλουν να παρουσιάζονται ως πολιτικοί προστάτες των μειονοτήτων, και αυτό τους οδηγεί στο να υιοθετούν τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξωτερικής πολιτικής με τη γενοκτονική Ισραηλινή κυβέρνηση του Νετανιάχου, της CIA, και με τους φασίστες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Τα ένστικτά σας σχετικά με τη φρικιαστική φύση αυτού του πολέμου στο Ιράν είναι σωστά. Όποιος σας είπε να μην εναντιωθείτε σε αυτόν τον πόλεμο είναι μ@λάκας και μαριονέτα της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι στην ιρανική διασπορά, που κρατούν ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες, καθώς και σημαίες της ιρανικής μοναρχίας, και χορεύουν πανηγυρίζοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την ώρα που η αυτοκρατορία σκοτώνει τους συμπατριώτες τους κατά χιλιάδες. Γυναίκες και παιδιά ως επί το πλείστον.

Σε ένα αποδεκατισμένο και κατεστραμμένο από τις βόμβες Ιράν, ονειρεύονται να επιστρέψουν για να εξαγοράσουν τη χώρα με τους παχυλούς δυτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους, και να δημιουργήσουν τη νέα ιρανική αριστοκρατία.

Γι’ αυτό μην αφήσετε κανέναν να σας προσβάλλει και να σας κλείσει το στόμα, ανεξάρτητα από το πού έτυχε να κατάγεται η οικογένειά του. Φωνάξτε τους κι εσείς. Πείτε τους να σκάσουν. Εσείς έχετε δίκιο, και αυτοί άδικο. Τελεία και παύλα.

Ένας κάτοικος της Τεχεράνης που μίλησε στο CNN —ναι, το Ιράν είναι τόσο “αυταρχικό” που έχει ρεπόρτερ του CNN να μεταδίδουν ζωντανά από την Τεχεράνη εν μέσω πολέμου με τις ΗΠΑ— είπε ότι ήλπιζε σε έναν πόλεμο που θα ανέτρεπε την κυβέρνηση του Ιράν, αλλά ο θάνατος του φίλου του σε μια βομβιστική επίθεση τον “διέλυσε”. “Περίμενα τον πόλεμο, τον ικέτευα”, είπε στο CNN. “Ήξερα ότι θα υπήρχε θλίψη και πόνος, αλλά δεν περίμενα να εμπλακώ προσωπικά τόσο γρήγορα”.

Λυπάμαι που θα φανώ αναίσθητος, αλλά τι στο διάολο πίστευαν οι φιλοπόλεμοι Ιρανοί ότι θα σήμαινε το “παρακαλώ βομβαρδίστε τη χώρα μας”;

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να αγνοείτε επιδεικτικά όποιον υποστηρίζει αυτόν τον πόλεμο. Ακόμη και η ιρανική διασπορά, ακόμη και κάποιοι Ιρανοί στο Ιράν, μπορεί να είναι εγκληματικά αφελείς και χειραγωγούμενοι ηλίθιοι. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να βομβαρδίσουν το μέρος που ζει η οικογένειά του. Μόνο τις άλλες οικογένειες. Κατά προτίμηση όσων διαφωνούν μαζί του. Αλλά οι βόμβες δεν κάνουν διακρίσεις. Σκοτώνουν τους πάντες εξίσου, άνδρες, γυναίκες, και μικρά παιδιά, στρέιτ, γκέι, τρανς, λεσβίες, και όλα τα ενδιάμεσα. Υπέρ του καθεστώτος, ή υπέρ της αλλαγής καθεστώτος. Όλοι διαμελίζονται εξίσου στο όνομα της “δημοκρατίας”.

Απλά αναρωτηθείτε, πόσους νεκρούς Ιρανούς θα δεχόσασταν ως θυσία για την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν; Τώρα είναι λίγο πάνω από δύο χιλιάδες. Τι θα λέγατε για δέκα χιλιάδες; Εκατό χιλιάδες; Τι θα λέγατε για ένα εκατομμύριο νεκρούς; Γιατί όχι ένα εκατομμύριο; Μήπως πολύ μεγάλο τίμημα για την “ελευθερία και τη δημοκρατία”; Μα γιατί; Υπάρχουν 93 εκατομμύρια στο Ιράν, σιγά το πράγμα. Θα μείνουν 92 εκατομμύρια. Γιατί να μην τους κάνουμε 3 εκατομμύρια νεκρούς και 90 εκατομμύρια επιζώντες, για να μείνει ένας ωραίος στρογγυλός αριθμός στο τέλος;

Δεν χρειάζεται να σταματήσετε να αντιτίθεστε σε έναν πόλεμο με παγκόσμιες συνέπειες για όλους μας, επειδή κάποιος μ@λάκας που τουιτάρει από τον καναπέ του στο Λονδίνο σας λέει ότι μόνο οι άνθρωποι που κατάγονται από το Ιράν επιτρέπεται να εκφράζουν άποψη γι’ αυτό το θέμα. Δεν χρωστάτε τίποτα σε αυτά τα καθάρματα. Προσπαθούν να προωθήσουν μια βαθιά αρρωστημένη ατζέντα που υποστηρίζεται από τα χειρότερα τέρατα του βάλτου στις πιο ισχυρές και γενοκτονικές κυβερνήσεις του κόσμου, οι οποίες πραγματοποιούν εθνοκάθαρση στους Παλαιστίνιους και τους πεθαίνουν στην πείνα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια.

Είναι ψυχοπαθείς και διεστραμμένοι. Οι κληρικοί του Ιράν μοιάζουν με αρκουδάκια της αγάπης συγκριτικά με αυτούς. Πείτε τους να σκάσουν και να πάνε στο διάολο, και μετά διαμαρτυρηθείτε για τις καταχρήσεις της Δυτικής αυτοκρατορίας ακόμα πιο δυνατά από ό,τι πριν.

Όποιος υποστηρίζει αυτές τις ατζέντες είναι εχθρός μου. Προσωπικά, τον βρίσκω σιχαμένο και αποκρουστικό. Είναι ανθρώπινο σκουπίδι και η αγανάκτησή του έχει όσο αξία έχει και μια κουράδα σκύλου στο πεζοδρόμιο, την οποία παρακάμπτω προσεκτικά για να μη λερώσω τα παπούτσια μου με σκατά.

Μερικές φορές πρέπει να λες στους ανθρώπους να το βουλώσουν και να σταματήσουν να υποστηρίζουν δυτικά εγκλήματα πολέμου, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής της οικογένειάς τους. Μια ώριμη κατανόηση του κόσμου ξεκινά με την περιέργεια για το γιατί συμβαίνει η βία. Η βία δεν είναι πάντα δικαιολογημένη, αλλά υπάρχει πάντα ένας λόγος για τον οποίο συμβαίνει. Οι δυτικοί σχολιαστές, οι πολιτικοί και τα παπαγαλάκια των ειδήσεων πολύ σπάνια θα σας πουν τους πραγματικούς λόγους, εκτός κι αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δυτικής αυτοκρατορίας. Επομένως, αν θέλετε να έχετε μια κατανόηση βασισμένη στην αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο μας, πρέπει να αναζητήσετε ενεργά τις απαντήσεις μόνοι σας.

Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν την αλήθεια. Θέλουν δικαιολογίες. Ενδιαφέρονται μόνο για τους λόγους που επιβεβαιώνουν τις προκαταλήψεις τους, το μίσος τους, και εκείνους που απαιτούν τη λιγότερη δυνατή δράση από μέρους τους, ώστε να μπορούν να ξυπνούν κάθε μέρα και να επαναλαμβάνουν την προηγούμενη. Αυτούς που τους βοηθούν να κοιμούνται ήσυχοι το βράδυ.

Κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι είναι ο κακός της ιστορίας. Κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι η κυβέρνησή του διοικείται από ψυχοπαθείς που προκαλούν ανείπωτα δεινά σε πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο προκειμένου να εξασφαλίσουν την πρόσβασή τους στη μάσα. Είναι πολύ πιο ωραίο να πιστεύεις ότι είσαι ο καλός. Πολύ πιο εύκολο να ζεις με την ιδέα ότι η κυβέρνησή σου μπορεί να κάνει κανένα λαθάκι εδώ κι εκεί, αλλά δεν είναι και τόσο κακή όσο αυτοί οι βάρβαροι ξένοι με τους ακατάληπτους αλλαλισμούς.

Αυτό όμως είναι ένα αποκύημα της φαντασίας. Ένα βολικό ψέμα. Ένα παραμύθι που λένε οι Δυτικοί στους εαυτούς τους για να αποφύγουν μια βαθιά και δυσάρεστη αλήθεια: ότι η αλήθεια απαιτεί δράση.

Αλλά είμαστε πολύ κουρασμένοι, πολύ τσακισμένοι, ηττημένοι και θύματα προπαγάνδας για να είμαστε ενεργοί. Απλά θα περιμένουμε να περάσει όλο αυτό από μόνο του, δουλεύοντας σαν τα σκυλιά για τα πλούσια αφεντικά μας. Μέχρι που τελικά να έρθει μια αρρώστια, και η μοίρα θα αποφασίσει για εμάς. “Κρίμα”, θα πουν, “πέθανε τόσο νέος”. Ενώ στην πραγματικότητα, το “πολύ νέος” σημαίνει ότι είχε ακόμα δουλειά να κάνει και στόματα να ταΐσει, ή ότι δεν πρόλαβε να χαρεί τη σύνταξη —το ισοδύναμο μιας πενιχρής επιβίωσης χωρίς εργασία μέχρι να πεθάνει κανείς από φυσικά αίτια.

Βλέπουμε ένα σωρό ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, θαυμάζοντας τις ηρωικές πράξεις φανταστικών ηρώων, βουρκώνοντας μπροστά στη θυσία τους για να σώσουν τους αγαπημένους τους ή ακόμα και ολόκληρο τον κόσμο, αλλά δεν απαιτούμε τέτοιες πράξεις από τους εαυτούς μας. Στη δική μας ζωή, ζούμε τη ζωή των δειλών, των συνεργών, των προδοτών και των ανώνυμων κομπάρσων. Των δούλων που δεν επαναστάτησαν ποτέ. Των “μπαρμπα-Θωμάδων” που χτίζουν καλύβες για να κρυφτούν μέσα. Μια ζωή γεμάτη φόβο, ανασφάλεια και ατέρμονη υποταγή στην εξουσία.

Είναι εύκολο να πέσεις θύμα των επιχειρημάτων της αυτοκρατορίας. Δεν χρειάζεται να είσαι κακός άνθρωπος για να πιστέψεις την προπαγάνδα. Μόνο αφελής. Είμαστε προγραμματισμένοι γι’ αυτό. Ένα από αυτά τα επιχειρήματα είναι το: “Θα προτιμούσα να ζω στις ΗΠΑ, παρά στο Ιράν”.

Λέει τόσα πολλά για τη Δυτική κοσμοθεωρία το γεγονός ότι οι άνθρωποι το θεωρούν αυτό ως επιχείρημα. Πιθανότατα να είναι πιο ευχάριστο να ζει κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες παρά στο Ιράν. Ίσως οι κόρες μας να περνούσαν καλύτερα εκεί. Είναι όμως τόσο αποκαλυπτικό το πώς οι Δυτικοί βλέπουν τις αξίες τους ως μια προέκταση των προτιμήσεών τους σχετικά με το πού θεωρούν ότι είναι καλύτερα να ζει κανείς, και φαντάζονται ότι αυτή είναι μια απόλυτα σοβαρή στάση για να κρίνουν έναν πόλεμο. Διότι αυτό δείχνει πόσο εντελώς αόρατη είναι η δολοφονική στάση των ΗΠΑ στην κοσμοθεωρία τους, και στην προσωπική τους ηθική.

Βλέπετε, σε αυτή την κλίμακα ηθικής, οι πράξεις μαζικής στρατιωτικής σφαγής της Ουάσινγκτον επί πάνω από έναν αιώνα, απλώς δεν προσμετράται ως ανήθικη ή καταχρηστική συμπεριφορά στα μάτια τους, επειδή επιβάλλεται σε φτωχούς και έγχρωμους ανθρώπους στο εξωτερικό, όχι στους δικούς της πολίτες. Και εφόσον οι ίδιοι δεν είναι ούτε φτωχοί ούτε έγχρωμοι, υποθέτουν αυτόματα ότι η σύγκριση μεταξύ αυτών των χωρών αφορά το ποια χώρα θα έκανε εσένα, ως άτομο, να αισθάνεσαι πιο όμορφα συναισθήματα να ζεις εκεί.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ τυγχάνει να εξάγει το μεγαλύτερο μέρος της καταχρηστικότητάς της σε άλλες χώρες εκτός των συνόρων της, δεν την καθιστά λιγότερο δολοφονική και τυραννική. Σημαίνει απλώς ότι οι άνθρωποι που υφίστανται το κύριο βάρος της βαναυσότητάς της τυγχάνει να ζουν σε άλλα μέρη. Οι ζωές τους απλώς μετρούν λιγότερο γι’ αυτόν τον άνθρωπο απ’ ό,τι οι αμερικανικές ζωές, ή οι ευρωπαϊκές ζωές. Μόνο μια διαστρεβλωμένη, ρατσιστική, υπεροπτική κοσμοθεωρία θα δικαιολογούσε το να βλέπει κανείς τον κόσμο υπό αυτό το πρίσμα.

Διότι η αλήθεια είναι ότι το Ιράν δεν βομβαρδίζει αδιακρίτως μια μεγάλη πρωτεύουσα, σκοτώνοντας πάνω από δύο χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε λίγες μέρες, συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το κάνουν αυτό μαζί με τον συνεργό τους στο έγκλημα, το Ισραήλ. Το Ιράν δεν βομβαρδίζει και δεν εισβάλλει συνεχώς σε χώρες ανά τον κόσμο, ανατρέποντας κυβερνήσεις, περικυκλώνοντας την υφήλιο με εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις, στοχοποιώντας άμαχους πληθυσμούς με πολιορκητικό πόλεμο και απειλώντας με πυρηνικά όπλα τους εχθρούς του στο όνομα της εξασφάλισης πλανητικής κυριαρχίας. Μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες το κάνουν αυτό.

Το κράτος των ΗΠΑ είναι το πιο δολοφονικό και τυραννικό κράτος στη Γη, με τεράστια διαφορά. Κανένα άλλο κράτος δεν πλησιάζει τις ΗΠΑ, ούτε στο ελάχιστο. Ούτε το Ιράν. Ούτε κανένα άλλο. Κάθε κυβέρνηση στον κόσμο είναι ηθικά ανώτερη από την πιο μοχθηρή κυβέρνηση στον κόσμο, και η πιο μοχθηρή κυβέρνηση στον κόσμο είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Γενοκτονίες. Κυρώσεις λιμοκτονίας. Πυρηνικοί εκβιασμοί. Ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Σκόπιμη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και ανθρωπιστικών καταστροφών. Πολιτικές σχεδιασμένες να κρατούν ολόκληρες περιοχές σε μια συνεχή κατάσταση διχασμού και σύγκρουσης.

Αν μπορούσατε πραγματικά να συλλάβετε την κλίμακα της δυστυχίας και του ανθρώπινου πόνου που έχουν προκαλέσει ανά τα χρόνια οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, δεν θα σταματούσατε να ουρλιάζετε.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε οι κακοί. Εμείς είμαστε οι τρομοκράτες αυτού του κόσμου. Εμείς είμαστε οι τύραννοι. Εμείς είμαστε το κακό καθεστώς. Οι κυβερνήσεις της Δύσης. Οι στρατιώτες μας δεν είναι εκεί έξω υπερασπιζόμενοι τη χώρα μας. Είναι εκεί έξω για να δολοφονούν φτωχούς και έγχρωμους ανθρώπους επειδή τολμούν να υπερασπίζονται τη δική τους χώρα από τους ξένους κατακτητές. Δεν πολεμούν για την ελευθερία και τη δημοκρατία, πολεμούν για το χρήμα και την εξουσία.

Δεν μας αρέσει να τα ακούμε αυτά, γιατί μας θυμίζουν πόσο υποταγμένοι είμαστε εμείς στους προστάτες και τους κατακτητές μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Μπορούμε να ξυπνήσουμε και να αρχίσουμε να ζούμε στην πραγματικότητα, ή μπορούμε να παραμείνουμε κοιμισμένοι μέσα στα παραμύθια για ενήλικες που λέμε στον εαυτό μας.

Είναι καιρός να ξυπνήσουμε στην πραγματικότητα ότι ο Δυτικός πολιτισμός είναι μια διεστραμμένη δυστοπία όπου οι περισσότεροι άνθρωποι υπνοβατούν σε έναν λήθαργο γεμάτο προπαγάνδα, υπό μια αυτοκρατορία που τρέφεται με ανθρώπινο αίμα. Και είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι, ως Δυτικοί, είναι καθήκον μας να γκρεμίσουμε αυτή την αυτοκρατορία, για χάρη των παιδιών και των εγγονιών μας, και για χάρη των συνανθρώπων μας, ανδρών, γυναικών και παιδιών σε όλο τον κόσμο.

Αν ζούσαν χίλιοι άνθρωποι σε ένα νησί και ένας από αυτούς άρχιζε να κάνει τη ζωή των άλλων ανυπόφορη, σύντομα θα απέμεναν 999 άνθρωποι στο νησί. Πόσο ηλίθιο είναι λοιπόν, που μια χούφτα ολιγάρχες και διαχειριστές της αυτοκρατορίας καταφέρνουν να κάνουν ό,τι θέλουν σε έναν ολόκληρο πλανήτη με οκτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Καθόμαστε και ελπίζουμε ότι μερικοί κοινωνιοπαθείς στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ δεν θα καταρρεύσουν την παγκόσμια οικονομία με την απερίσκεπτη πολεμοκαπηλία τους κατά του Ιράν. Είμαστε τόσο πολλοί και είναι τόσο λίγοι, κι όμως όλοι κάθονται και λένε: «Ω, Θεέ μου, ελπίζω πραγματικά να μπορώ να αγοράσω φαγητό τους επόμενους μήνες. Ελπίζω ο πορτοκαλί μ@λάκας που βίαζε παιδιά στη βίλα του Έπσταϊν να φερθεί λογικά και φυσιολογικά για λίγο, ώστε η οικογένειά μου να έχει να φάει».

Ναι, είναι τόσο ηλίθιο όσο ακούγεται.

Ο πλούτος τους εξαρτάται από τους εργαζόμενους αυτού του κόσμου. Η δύναμή τους εξαρτάται από τη συλλογική μας αποδοχή να αντιμετωπίζουμε ένα μάτσο κανόνες και νόμους, λες να είναι πραγματικά πράγματα και όχι λέξεις σε χαρτί. Η ζωή τους εξαρτάται από τη συλλογική μας συναίνεση να μην στραφούμε εναντίον τους μαζικά και τους κάνουμε κομματάκια.

Ίσως, όντως να είναι καιρός για αλλαγή καθεστώτος. Ας αλλάξουμε καθεστώς στη Δύση.

Μπορούμε να έχουμε αλλαγή καθεστώτος όποτε το θελήσουμε. Έχουμε ήδη τους αριθμούς. Το μόνο που χρειαζόμαστε, είναι η θέληση.

Από τα μακρινά βουνά της ορεινής Χαλκιδικής, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, η αυτοκρατορία των ΗΠΑ δεν είναι παντοδύναμη. Είναι ελάχιστοι άνθρωποι που κυβερνούν έναν κόσμο γεμάτο υπηρέτες που ξέχασαν ότι είναι πολλοί. Επίσης, εγώ επιμένω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Και μισούν αυτούς που διεκδικούν την ελευθερία τους. Κώστα, τα Στενά του Ορμούζ “ανοίγουν” όταν ανοίγουν οι αγορές. Και κλείνουν, όταν κλείνουν οι αγορές. Όλο αυτό θα ήταν η τέλεια κωμωδία, αν δεν σκοτώνονταν και δεν υπέφεραν τόσοι άνθρωποι. Το Ιράν σώζει την τιμή της ανθρωπότητας. Και το Ιράν θα βγει ως μεγάλη δύναμη του πλανήτη από αυτή την απρόκλητη επίθεση που δέχεται. Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.