Κανένας μόνος, καμία μόνη
Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να πεις και η σιωπή είναι μάλλον μονόδρομος, όταν ένας άνθρωπος αυτοκτονεί -πόσω μάλλον όταν αυτοκτονούν δυο κορίτσια 17 χρονών- αλλά έκανα μια σκέψη και τη γράφω, γιατί παρατήρησα πως δεν το επισήμανε κάποιος.
Οι αυτοκτονίες είναι συχνό φαινόμενο -κάθε 40 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος αυτοκτονεί κάπου στον κόσμο- αλλά δεν είναι καθόλου συχνό φαινόμενο να αυτοκτονούν δυο άνθρωποι μαζί. Για την ακρίβεια, είναι εξαιρετικά σπάνιο να αυτοκτονούν δυο άνθρωποι μαζί, και αυτό συμβαίνει, κυρίως, με ηλικιωμένα ζευγάρια που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή φοβούνται πως δεν θα έχουν πια ποιότητα ζωής και αυτονομία λόγω των γηρατειών που είναι μακελειό (σ.σ. Ο Πολ Λαφάργκ, ο συγγραφέας του βιβλίου “Δικαίωμα στην Τεμπελιά”, αυτοκτόνησε το 1911, μαζί με τη σύζυγό του, Λόρα Μάρξ, κόρη του Καρλ Μαρξ, και στο σημείωμα που άφησε έγραφε: “Υγιής στο σώμα και το πνεύμα, αυτοκτονώ, πριν τα ανελέητα γεράματα, που θα μου αφαιρέσουν μία-μία όλες τις ηδονές και τις χαρές της ύπαρξης και θα μ’ απογυμνώσουν απ’ τις φυσικές και πνευματικές μου δυνάμεις, παραλύσουν την αποφασιστικότητα, καταστρέψουν τη θέλησή μου και με κάνουν βάρος για μένα τον ίδιο και για τους άλλους. Εδώ και χρόνια ανέλαβα την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα… Ζήτω ο Κομμουνισμός! Ζήτω ο Διεθνής Σοσιαλισμός!).
Ζούμε σε μια εποχή που οι πάντες επισημαίνουν την έλλειψη συλλογικότητας και αλληλεγγύης, ενώ πολλοί -ανάμεσά τους κι εγώ- διαπίστωσαν με τον σκληρό τρόπο πως πίσω από τα ωραία λόγια για συλλογικότητες κρύβονται συνήθως προσωπικές φιλοδοξίες και ατζέντες, ο ακτιβισμός έγινε “βιομηχανία”, ενώ η αλληλεγγύη έγινε επάγγελμα.
Στην επιλογή των δυο 17χρονων κοριτσιών να αυτοκτονήσουν μαζί, υπάρχει αυθεντική συλλογικότητα και αλληλεγγύη. Σίγουρα δεν υπάρχει ιδιοτέλεια.
Πρέπει να αγαπάς κάποιον πραγματικά και χωρίς όρους, για να αποφασίσεις να αυτοκτονήσεις μαζί του. Η απόλυτη συντροφικότητα.
Μάλλον αυτή η σκέψη δεν θα παρηγορεί ιδιαίτερα τους γονείς και τα αγαπημένα πρόσωπα των δυο κοριτσιών, αλλά εμένα με παρηγορεί κάπως η σκέψη πως αυτά τα δυο κορίτσια είχαν η μία την άλλη και αποφάσισαν να πάνε στο παραπέρα από αυτή τη ζωή παρέα. Μαζί. Για να έχεις κοινό θάνατο, πρέπει να έχεις κοινή παρουσία.
«Κανένας μόνος», «Καμία μόνη». Αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα αλληλεγγύης για τους κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα αλλά -όπως αποδείχτηκε- είναι περισσότερο σύνθημα και πόζα παρά πράξη.
Για τα δυο 17χρονα κορίτσια έγινε πράξη.
(Το κείμενό μου δεν έχει σκοπό να εξιδανικεύσει ή να ρομαντικοποιήσει την αυτοκτονία. Είναι ένα κείμενο για την αγάπη. Χωρίς όρια. “Είμαστε επισκέπτες της ζωής” έγραψε ο Μάρτιν Χάιντεγκερ. Σημασία έχει ν’ αγαπάς. Και η μοίρα του ανθρώπου είναι οι άνθρωποι. Να πεθάνει η μοναξιά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.