Ένα φωτεινό πέρασμα ανάμεσα σε δύο σκοτάδια

Κάθε φορά που υπάρχει μια δολοφονία μιας γυναίκας, ενός άνδρα, ενός παιδιού -ή κάποιο άλλο “σοκαριστικό” συμβάν- χιλιάδες άνθρωποι ορμάνε στα πληκτρολόγια για να εκφράσουν την οργή τους και την αποψάρα τους, ενώ τσακώνονται μεταξύ τους, μέχρι να συμβεί το επόμενο έγκλημα, να ξεχάσουν το παλιό έγκλημα και να οργιστούν με το νέο έγκλημα.

Τι σημασία έχουν οι αποψάρες μας;

Καμία.

Βέβαια, οι αποψάρες φέρνουν χρήματα, views και like, αφού τα εγκλήματα πουλάνε και οι ειδήσεις είναι εμπόρευμα.

Αν κάτι μου κάνει εντύπωση, είναι πως πάρα πολλοί άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν χωρίς να σκεφτούν ποτέ στην διάρκεια της ζωής τους τι είναι η ζωή, τι είναι η κοινωνία στην οποία ζουν και σε ποιο σύστημα ζουν.

Για εμένα, η ζωή είναι το διάστημα ανάμεσα σε δυο σκοτάδια. Ένα φωτεινό πέρασμα.

Βέβαια, αν πίστευα στον Θεό, θα πίστευα και στη μετά θάνατον ζωή ή ότι έχω επιστρέψει στη ζωή ως μια ανώτερη ενσάρκωση.

Ναι, αλλά οι θρησκείες είναι επινόηση των ανθρώπων.

Όλα είναι επινόηση των ανθρώπων. Είναι κοινωνικά επινοήματα.

Η αλήθεια είναι πως γεννιόμαστε τυχαία, χωρίς να το επιλέξουμε, και αυτό είναι σίγουρα φυσικό.

Από εκεί και πέρα, το σχολείο, ο γάμος, η δουλειά, το χρήμα, τα κράτη, οι θρησκείες, η ιδιοκτησία, όλα αυτά είναι επινοήσεις των ανθρώπων.

Το ότι τα έχουμε συνηθίσει όλα αυτά δεν σημαίνει ότι είναι και σωστά. Δεν σημαίνει ότι είναι φυσικά. Δεν είναι φυσικά. Απλά, τα έχουμε συνηθίσει και νομίζουμε ότι είναι φυσικά.

Δεν γεννιόμαστε για να γίνουμε σύζυγοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές, Έλληνες, Τούρκοι, πλούσιοι, φτωχοί κλπ.

Οπότε, γιατί λυσσάνε και παθαίνουν υστερία οι άνθρωποι, όταν ένας άνδρας σκοτώνει τη γυναίκα του ή όταν -πιο σπάνια- μια γυναίκα σκοτώνει τον άνδρα της;

Ποιος είπε πως δυο άνθρωποι είναι φυσικό να μένουν μαζί για όλη τους τη ζωή στο ίδιο σπίτι μέχρι να πεθάνουν και πως αυτό γίνεται επίσημο μέσω του κράτους ή της εκκλησίας, ή και των δυο μαζί;

Αν το σκεφτείς λίγο, θα διαπιστώσεις πως δεν είναι καθόλου φυσικό. Αλλά το …συνηθίσαμε. Και φτιάξαμε και νόμους για όλα αυτά. Και οι νόμοι είναι κοινωνικά επινοήματα.

Επίσης, αν σκεφτείς λίγο, θα διαπιστώσεις πως ο τρόπος που ζουν οι γύφτοι -ποτέ μη δίνεις ραντεβού στα τσαντίρια των γύφτων- είναι σίγουρα πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση από το να ζεις σε ένα διαμέρισμα για όλη σου τη ζωή. Ιστορικά, ο άνθρωπος έζησε ως κυνηγός-συλλέκτης για το 90% της ύπαρξής του.

Αλλά επιμένουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για το αν η δολοφονία μιας γυναίκας θα πρέπει να λέγεται “γυναικοκτονία”, αν θα πρέπει να λέμε τους γύφτους “Ρομά”, ενώ στις ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να πεις έναν μαύρο “νέγρο”, αλλά δεν πειράζει να σκοτώσεις καμιά δεκαριά μαύρα παιδάκια, επειδή τρέχανε στο πάρκο και, άρα, ήταν ύποπτα.

Είμαστε όλοι ύποπτοι σήμερα.

Είμαστε ύποπτοι και καχύποπτοι.

Το απίθανο είναι πως μαθαίνεις να θεωρείς τον εαυτό σου ύποπτο στα μάτια των άλλων.

Δηλαδή, βλέπεις ένα χαριτωμένο παιδάκι και δεν τολμάς όχι να του μιλήσεις αλλά ούτε να το κοιτάξεις, γιατί μπορεί να σε θεωρήσουν οι άλλοι παιδόφιλo. Στην Αθήνα, περνάω έξω από το Δημοτικό σχολείο που πήγα, βλέπω τα παιδιά στην αυλή να παίζουν, ξυπνάνε βέβαια οι παιδικές μου μνήμες και τα παιχνίδια με τους συμμαθητές μου, αλλά δεν σταματάω να κοιτάξω τα παιδιά για να μη με θεωρήσουν ύποπτο.

Ο άλλος άνθρωπος, από συνάνθρωπος έχει γίνει απειλή.

Τα κοινωνικά μας επινοήματα δεν πάνε καθόλου καλά. Είναι αφύσικα και είναι άρρωστα.

Κι εσύ τι προτείνεις;

Δεν προτείνω τίποτα και η άποψή μου δεν έχει καμία σημασία. Τα έχουν γράψει όλα φοβερά και τεράστια μυαλά -στο πέρασμα των αιώνων- αλλά η συνήθεια των κοινωνικών επινοημάτων αποδεικνύεται πολύ ισχυρή.

Ίσως το αστικό μοντέλο να είναι το καλύτερο που μπορούσαμε να πετύχουμε, αλλά, αν είναι έτσι, ας σταματήσουμε τουλάχιστον τις υστερίες και ας αποδεχτούμε πως θα υπάρχουν και “θύματα” και “αδικημένοι”. Ας το συνηθίσουμε και αυτό.

Δεν μπορείς να ελευθερώσεις τους ανθρώπους με το ζόρι -γι’ αυτό και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στις επαναστάσεις που μετατρέπουν τους χτεσινούς επαναστάτες σε αυριανούς καταπιεστές- αλλά μπορείς να ελευθερώσεις τον εαυτό σου.

Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να ελευθερώσεις από τα κοινωνικά επινοήματα.

Η μόνη πραγματική επανάσταση που μπορείς να ελέγξεις είναι η εσωτερική επανάσταση.

Και αν ελευθερωθούν πολλοί άνθρωποι από ιδιοκτησίες, γάμους, θρησκείες και άλλα κοινωνικά επινοήματα, θα έχουμε ίσως μια πιο φυσική κοινωνία.

(Για να είμαι ειλικρινής, αυτό το κείμενο το έγραψα επειδή είμαι στο λιμάνι ενός νησιού και το πλοίο έχει καθυστέρηση επειδή φυσάει ο βοριάς που τ’ αρνάκια παγώνει.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.