Η χρεοκοπία της κοινωνίας είναι ήδη στη σχολική ύλη

Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει για ένα βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού και ένα βιβλίο της Β’ Δημοτικού και το αν υπάρχουν σε αυτά γραφιστικές αναφορές σε ομόφυλες οικογένειες δεν είναι κάτι καινούργιο για την Ελλάδα, αφού το 2007 είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, οπότε καταλαβαίνουμε πως οι Έλληνες έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τα βιβλία του Δημοτικού, αν και ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου.

Κάποιοι Έλληνες γονείς έχουν όλη τη μέρα τα παιδιά τους με τα κινητά και τα τάμπλετ -όπου μπορούν να δουν το οτιδήποτε- αλλά είναι έξαλλοι στην ιδέα πως μπορεί να υπάρχουν στα βιβλία του Δημοτικού γραφιστικές αναφορές σε ομόφυλα ζευγάρια.

Ωραία, να μην υπάρχει καμία αναφορά σε ομόφυλες οικογένειες με παιδιά και σε μονογονεϊκές οικογένειες σε κανένα σχολικό βιβλίο.

Υπάρχουν ομόφυλες οικογένειες;

Υπάρχουν.

Υπάρχουν μονογονεϊκές οικογένειες;

Υπάρχουν. (σ.σ. Για το πόσες είναι οι ομόφυλες οικογένειες στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία αλλά, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής, υπάρχουν περίπου 225.675 μονογονεϊκές οικογένειες. Το προφίλ των οικογενειών αυτών διαμορφώνεται ως εξής: Μονογονεϊκές οικογένειες με μητέρα: 187.475. Μονογονεϊκές οικογένειες με πατέρα: 38.200.)

Τα παιδιά που πάνε στο σχολείο, εκτός από βιβλία, έχουν και συμμαθητές.

Αν οι γονείς του συμμαθητή σου είναι δυο γυναίκες, δυο άνδρες ή ένας μόνο γονιός, το ξέρει ο συμμαθητής σου, το ξέρεις κι εσύ. Δεν περιμένετε να το μάθετε από τα βιβλία του Δημοτικού.

Πριν από αρκετά χρόνια, μετά την χρεοκοπία, ένας φίλος έφυγε για δουλειά στο Λονδίνο, μαζί με την καλή του και το παιδί του. Μου είπε λοιπόν πως ο τετράχρονος γιος του ήξερε ήδη -και δεν του έκανε καμία εντύπωση- πως υπάρχουν οικογένειες με μαμά και μπαμπά, οικογένεια με δυο μαμάδες, οικογένεια με δυο μπαμπάδες, οικογένεια με μαμά μόνο και οικογένεια με μπαμπά μόνο.

Πώς το ήξερε;

Το ήξερε κοιτώντας τα παιδιά στον παιδικό σταθμό και τους γονείς τους. Τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών και τα παιδιά από μονογονεϊκές οικογένειες δεν πάνε σε διαφορετικά σχολεία από τα παιδιά των ετερόφυλων ζευγαριών.

Θα κρύψετε τον κόσμο και την πραγματικότητα από τα παιδιά;

Ή το σχέδιο είναι τα ομόφυλα ζευγάρια που ζουν στην Ελλάδα να φύγουν στο εξωτερικό για να αποκτήσουν παιδιά;

Μήπως να κρύψετε από τα παιδιά πως ο ένας στους δέκα μαθητές στα ελληνικά σχολεία έχει αλλοδαπή καταγωγή; Μα τους βλέπουν κάθε μέρα, είναι οι συμμαθητές τους, είναι οι φίλοι τους.

Εν τω μεταξύ, όλο αυτό το ενδιαφέρον για τα παιδιά που μπορεί να “τραυματιστούν” επειδή θα δουν σε ένα σχολικό βιβλίο μια ομόφυλη οικογένεια, συμβαίνει σε μια στιγμή που η ελληνική κοινωνία “σοκάρεται” επειδή ένα ζευγάρι είχε ένα νεκρό μωρό στην κατάψυξη και είχε και άλλα τρία παιδιά που ζούσαν με δυο μάλλον τοξικοεξαρτημένους γονείς, ένα πατέρα που.κατηγορήθηκε για μαστροπεία, το 15χρονο κορίτσι της οικογένειας είναι σε εγκυμοσύνη και έχει σύφιλη όπως και ο 9χρονος αδελφός της, ενώ γνωρίζουμε πως καταγγελίες στην εισαγγελία για τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών -την παραμέληση και την κακοποίηση- υπάρχουν από το 2020, δηλαδή πριν από 6 χρόνια. Αλλά το ελληνικό κράτος και οι υπηρεσίες του αδιαφόρησαν.

Και τότε αρχίζει το πραγματικό παράδοξο.

Η ελληνική κοινωνία μπορεί να «σοκάρεται» από μια ζωγραφιά δύο μαμάδων σε ένα βιβλίο του Δημοτικού.

Αλλά όταν πραγματικά παιδιά βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο, όταν υπάρχουν καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσής τους και όταν οι κρατικές υπηρεσίες έχουν ενημερωθεί, το σύστημα μπορεί να χρειαστεί χρόνια για να αντιδράσει.

Εκεί δεν τραυματίζεται κανένα παιδί από μια ζωγραφιά.

Εκεί τραυματίζεται ένα πραγματικό παιδί από την πραγματική ζωή.

Αλλά αυτό μάλλον δεν προκαλεί την ίδια αγανάκτηση.

Γιατί η εικόνα δύο μαμάδων σε ένα σχολικό βιβλίο είναι εύκολος εχθρός.

Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα.

Δεν χρειάζεται να ενδιαφερθείς για το παιδί.

Δεν χρειάζεται να ψάξεις γιατί ένα παιδί κακοποιείται, γιατί ένα παιδί παραμελείται ή γιατί οι υπηρεσίες που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν τα παιδιά δεν το προστατεύουν.

Αρκεί να εξοργιστείς με μια ζωγραφιά.

Ψέματα και υποκρισία.

Αυτό είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Και υπάρχει και μια υπέροχη ελληνική παράδοση που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Την προηγούμενη φορά που στη χώρα ξέσπασε εμφύλιος για ένα βιβλίο του Δημοτικού —το 2007— ακολούθησε, λίγα χρόνια αργότερα, μια ωραιότατη οικονομική χρεοκοπία.

Μπορεί, λοιπόν, να μην υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας για τα παιδιά.

Ας συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε για τα βιβλία του Δημοτικού.

Η χρεοκοπία της κοινωνίας, άλλωστε, είναι μόνιμη στην Ελλάδα.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.