Ο Ναύτης του Αιγαίου
Με αφορμή τις συγκλονιστικές επιδόσεις του Γιώργου Παπανδρέου στην κωπηλασία, θυμήθηκα ένα περιστατικό από τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό. Ένα μεσημέρι, μας μάζεψαν στο χώρο ασκήσεων και εμφανίστηκε μπροστά μας ένας γεροδεμένος σαραντάρης με πολιτικά. Μας κοίταξε καλά-καλά και ύστερα είπε «όσοι είναι πάνω από 1,90 να βγουν μπροστά».
Αμέσως κατάλαβα πως κάτι πολύ άσχημο θα συνέβαινε, οπότε προσπάθησα να μαζευτώ λίγο –για να μοιάζω κάπως πιο κοντός-, αλλά ο αξιωματικός μας μου έχωσε μια σπρωξιά και με έστειλε στη …σέντρα, μαζί με μερικούς ακόμα κρεμανταλάδες.
Ο κύριος με τα πολιτικά μας ανακοίνωσε πως ήταν ο προπονητής της ομάδας κωπηλασίας του Πολεμικού Ναυτικού και μας εξήγησε τα προνόμια που θα είχαμε αν στελεχώναμε την ομάδα.
Ωραία ήταν τα προνόμια, αλλά θα έπρεπε να τραβάμε κουπί τη μισή μέρα, οπότε ήταν λογικό πως την υπόλοιπη μέρα θα ήμασταν ξεροί και δεν θα μπορούσαμε να πάρουμε τα πόδια μας.
Ήμουν έτοιμος να βαρέσω αναβολή, όταν ο κύριος προπονητής μας ανακοίνωσε πως όποιος δεν θέλει, μπορεί να επιστρέψει στη διμοιρία του. Εννοείται ότι έκανα αμέσως μεταβολή, για να επιστρέψω στη θέση μου. Ο κύριος προπονητής με έπιασε από το μπράτσο και προσπάθησε να μου αλλάξει γνώμη, λέγοντάς μου «Πού πας εσύ; Εγώ υπολόγιζα σε σένα».
Φυσικά, δεν μπορούσα να του απαντήσω ότι αυτό ήταν ένα μεγάλο λάθος του –και ότι θα έπρεπε να το πάρει απόφαση πως θα συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εμένα-, οπότε έμεινα να τον κοιτάω με απελπισία.
«Γιατί δεν θέλεις να έρθεις στην ομάδα;» συνέχισε ο προπονητής. Τον διαβεβαίωσα πως –παρά το νεαρό της ηλικίας μου- είχα τραβήξει πολύ κουπί στη ζωή μου, και άρχισα να του λέω πως ορφάνεψα από πατέρα στα τρία μου χρόνια, πως η μάνα μου ήταν βαριά άρρωστη, πως είχα οκτώ μικρότερα αδέρφια και τρία ανήλικα παιδιά που περίμεναν από μένα να τα θρέψω και διάφορα άλλα σπαραξικάρδια. Δεν νομίζω να με πίστεψε, αλλά με άφησε να φύγω.
Βέβαια, μετά σκεφτόμουν πως μπορεί να είχα γίνει ολυμπιονίκης στην κωπηλασία, να είχα ανεβάσει την ελληνική σημαία στον υψηλότερο ιστό, να είχε ακουστεί ο εθνικός μας ύμνος και να μου είχε δώσει η Πολιτεία μια άδεια για πρακτορείο ΠΡΟΠΟ.
Μετά, όμως, σκέφτηκα πως –για να τραβάω πιο γρήγορα κουπί- μάλλον θα έπρεπε να πάρω αναβολικά και τώρα θα είχα κάτι βύζους σαν της Μόνικας Μπελούτσι.
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.