Είμαστε ακόμα εδώ

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Είμαι ένας άνθρωπος που έχω κάνει τις επιλογές στη ζωή μου, αποφεύγοντας τον Μικρόκοσμο σε όλες του τις εκφάνσεις. Κι αυτό γιατί κάθε φορά που έκανα το λάθος να ασχοληθώ με διάφορους μικρόκοσμους, όλο και κάτι έβρισκα και πέφταν να με φάνε.

Αριστερών καταβολών γενικά, τολμώ να πω πως τα τελευταία χρόνια έχω απογοητευτεί απ’αυτά που βλέπω, που ζω, που μου-μας συμβαίνουν. Έχω ξενερώσει εντελώς. Ξενέρωμα και ψυχολογικό και σωματικό.

Ώρες, νιώθω ότι είμαστε όλοι πρωταγωνιστές , ‘ήρωες’ του τραγουδιού ‘είμαστ’ακόμα εδώ’ των αδερφών Κατσιμίχα, ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους δρόμους, τρόπους.

Ώρες, δε νιώθω τίποτα. Κενό. Παύλα. Ζέρο.

Λετ μι ντιφάιν ‘Ζέρο’. Στη ζωή συχνά πυκνά κάνουμε κύκλους. Μικρούς, μεγάλους, δεν έχει σημασία. Φορές επιτυχώς, φορές ανεπιτυχώς.

Στο επιτυχώς, υπάρχει συναίσθημα θλίψης, αλλά κυριαρχεί η χαρά, η ικανοποίηση, η αγωνία αν θέλεις για τον νέο κύκλο. Στο ανεπιτυχώς τώρα, υπάρχει θυμός, απογοήτευση, κλπ.

Ε, εδώ κολλάει το Ζέρο. Αγωνιστήκαμε, τρέξαμε, φάγαμε δακρυγόνα, πολλά δακρυγόνα, ξύλο, οι υποταγμένοι κα οι παπαγάλοι μας μέμφονταν και μας μέμφονται συνεχώς.

Ήθελα να’ξερα, πότε έγινε ξανά η Βάρκιζα, και μας ξαναπήραν τα σώβρακα και την αξιοπρέπεια οι ντενεκέδες.

Είμαι 39 ετών. Όχι κάποιος καρακαταδιαβασμένος κομμουνοκομμουνιστής. Τους έζησα από μέσα, διαβάζοντας και συζητώντας με άτομα διαφόρων ηλικιών, και πολύ μικρούς και πολύ μεγάλους, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, αριστερούς, κεντρώους, δεξιούς, μέχρι και φασιστοειδή, αγωνιστές και μη.

Έχω καταλήξει εδώ και χρόνια στον αναρχοκομμουνισμό.

Αυτή είναι η ουτοπία μου.

Στην αστική δημοκρατία όμως που ζούμε, λίγα είναι τα ζητούμενα που πρέπει να είναι δεδομένα. Ιατροφαρμακευτική κάλυψη, δικαιοσύνη, παιδεία και όχι εκπαίδευση, αξιοπρεπή διαβίωση και δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο.

Ανταποδοτικά τέλη με σεβασμό στον πολίτη.

Κι αν θυμάμαι καλά, τίποτα απ’αυτά δεν είχαμε προ κρίσης. Μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, δεν τα είχανε δει ούτε με το κυάλι, ενώ οι περισσότεροι τα είχανε δει στη φαύλη τους μορφή. Φακελάκια στο γιατρό, φροντιστήρια αντί σχολείου, ευνοιοκρατία, και φραπές, πολύ φραπές.

Όλοι οι διαβασμένοι άνθρωποι που είχα την τιμή να συζητήσω μαζί τους, όλοι τους ανεξαρτήτως καταβολών, είχαν έναν κοινό παρονομαστή. Όλοι λέγανε, φωνάζανε, πως οι μεγάλες δυνάμεις δε μας θέλουν σαν κράτος, δε μας θέλουν ενωμένους, θέλει ο καθένας τη βάση του, το λιμάνι του, τη δυνατότητα επιρροής.

Και παρότι οξύμωρο, είναι αυτός ο λόγος που μας σιγόνταραν πριν από περίπου 200 χρόνια, Ρωσία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία. Από τότε μέχρι σήμερα, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

Κοιμόμαστε ύπνο βαθύ, νομίζοντας ότι έχουμε επαναστατήσει, ανορθωθεί, ανεξαρτητοποιηθεί, και άλλες όμορφες λέξεις.

Η ιστορία μας, έχει σκόπιμα παραχαραχθεί, και διδασκόμαστε γεγονότα που δε συνέβησαν ποτέ, ή που συνέβησαν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Το κάθε μαγαζάκι, αριστερό ή δεξιό, παραχαράσσει και επαναδιατυπώνει τα γεγονότα για να ωφεληθεί το ίδιο.

Η διανοητική μας ποιότητα, κινείται μέσα σε καλούπια σμιλεμένα αιώνες πριν, και απόδειξη αυτού, είναι πρώτον η πλήρης απουσία ηγετών και δεύτερον οι χιλιάδες των νέων που μεταναστεύουν. (και τρίτον, η άνοδος των βάσεων στη μεγάλη των μπάτσων σχολή, ώ αθάνατο δημόσιο).

Κυκλοφορεί μία άποψη, που λέει πως οι μετανάστες είναι συνήθως τα ενεργά μέλη μιας κοινωνίας, που αφού δεν εφησυχάζουν, φεύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Σε μας εδώ, αναντίστοιχα, τα βροντήξανε και φύγανε από την αρχή. Κρίμα.

Για να μη μακρηγορώ,

Απ’ όλο τον αριστερόφρωνα συρφετό, δεν περιμένω κάτι της προκοπής, γιατί τα γεγονότα είναι ήδη μπροστά απ’αυτούς. Το μόνο που περιμένω, είναι να βγουν, να αναλάβουν , και ταχέως να γκρεμοτσακιστούν κι αυτοί, για να προκύψει κάτι νέο που να συμβαδίζει με την εποχή και τα ζητούμενά της.

Ως τότε,

Είμαστ’ ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους.

Φιλικά, Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, σε νιώθω. Προσπαθώ να απλοποιήσω γιατί η πολλή ανάλυση οδήγησε στην παράλυση. Έχουμε πάρει τόσες πληροφορίες τα τελευταία χρόνια που, μοιραία, οδηγούμαστε στην αηδία, την κούραση και την παραίτηση. Βοήθησαν σε αυτό το ξύλο και τα χημικά που φάγαμε. Δεν ξέρω αν διάβασες το γράμμα της γυναίκας που προσπάθησε να αυτοκτονήσει πριν από λίγες ημέρες στην Κρήτη. Εκεί είναι όλη η ουσία της κατάστασης. Στα λόγια αυτής της γυναίκας. Εγώ λέω λογική και ανθρωπιά. Το στομάχι μου αυτό μου λέει. Κι όταν τα θελήσουμε συνειδητά, θα τα έχουμε. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.