Για την Δημοκρατία, ρε γαμώτο!
Αγαπητε Πιτσιρίκο, βλέπω τον τελευταίο καιρό να έχει φουντώσει στο υπέροχο blog σου η γενικόλογη συζήτηση περί Δημοκρατίας. Επειδή αφενός μεν δεν μας κάθισαν οι ραγδαίες εξελίξεις που περιμέναμε μετά τις Ευρωεκλογές κι αφετέρου επειδή λατρεύω τις “περί ανέμων και υδάτων” θεωρητικές συζητήσεις λέω να συμμετάσχω κι εγώ σε αυτό.
Τις τελευταίες δεκαετίες (τουλάχιστον τις 4 τελευταίες – κατά Ραφαηλίδη, βέβαια, τις τελευταίες 19), στον τόπο τούτο αναλωνόμαστε στην ερμηνεία του μη υπαρκτού και του φανταστικού, ενώ την ίδια στιγμή βουλιάζουμε μέσα στην ονείρωξη της πρώτης και μοναδικής Αθηναϊκής Δημοκρατίας – δουλοκτητικής και ιμπεριαλιστικής πέρα από κάθε αμφισβήτησης.
Στο προβληματισμένο και σκεπτόμενο κομμάτι του Ελληνικού λαού τα ερωτήματα αφορούν τα κόμματα, το πολίτευμα, τις τακτικές και την στρατηγική της Αριστεράς, την αξία ή όχι των εκλογών εντός του καπιταλιστικού συστήματος.
Συμπερασματικά, μετά από πολλή σκέψη, τα κόμματα τελικά είναι είτε έτσι είτε γιουβέτσι, το πολίτευμα είναι σαν το πιτόγυρο στα Εξάρχεια με ολίγη ή καθόλου δημοκρατία μέσα, οι τακτικές και οι στρατηγικές της Αριστεράς είναι κατά βάση λανθασμένες και πρέπει διαρκώς να αναθεωρούνται, η εκλογική διαδικασία πότε θρίαμβος και πότε κηδεία.
Κλπ, κλπ, κλπ. Πιο καλά το νεοελληνικό επαναστατικό γίγνεσθαι περιγράφεται από το γνωστό τσιφτετελάκι του μακαρίτη του Ρασούλη, “πότε Βούδας, πότε Κουδας, πότε Ιησούς κι Ιούδας”.
Παρεμπιπτόντως μαζί με μπόλικο τσιπουράκι, λίγο καλό μεζεδάκι κι όμορφη παρέα σου φτιάχνει κεφάλι, σου ανεβάζει την διάθεση και σε κάνει να την περνάς φίνα! Προς θεού βέβαια, να μη το πάρει κανείς αυτό ως μπηχτή!
Άλλωστε έτσι μεγαλώσαμε όλοι μας, έτσι ερωτευτήκαμε, έτσι αγωνιστήκαμε κι “αγωνιζόμαστε” χωρίς κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα στις ζωές μας. Αν δεν το είχαμε ούτε αυτό, ποιος ξέρει μπορεί και να φουντάραμε μες το ποτάμι της ματαιότητας των αγώνων μας από τα -άντα μας …
Πρόσφατα όμως διάβασα ενα κείμενο των εξεγερμένων Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας του Νότιου Μεξικού. Οι απόγονοι αυτοί των Μάγιας, έγραφαν ότι για να επαναστατήσει ο λαός και να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του και το μέλλον των παιδιών του απαιτούνται τρία πράγματα: 1. Ένα μικρό κομμάτι “Ντροπής”, 2. Ενα μεγάλο κομμάτι “Αξιοπρέπειας”, και 3. Οργάνωση,οργάνωση και οργάνωση.
Να σημειώσω ότι οι Ζαπατίστας δεν δηλώνουν – με τον τρόπο των Ελλήνων – “αριστεροί”, αν και στην ουσία είναι. Να σημειώσω επίσης ότι η δύναμη τους είναι οι αυτόνομες-αυτοδιοικούμενες κοινότητες των χωριών τους.
Να σημειώσω ότι οι ηγέτες τους καλύπτουν το πρόσωπό τους με μαντήλια και “κληρονομούν” τα ονόματα νεκρών συντρόφων τους προκειμένου να μην ξεχαστούν, ακολουθώντας μια παλιά παράδοση από την εποχή του αντάρτη Πάντσο Βίγια. Να σημειώσω ότι η σχέση λαού με την ηγεσία του είναι αμφίδρομη.
Και οι τρεις προϋποθέσεις για την επιτυχία του αγώνα τους πηγάζουν από την ψυχή του λαού και την επιθυμία του να αγωνιστεί για την ελευθερία του κι όχι απλά να διαμαρτυρηθεί γιατί του την στερούνε.
Έχουν λοιπόν τους ηγέτες που τους ταιριάζουνε. Κι εμείς έχουμε τους δικούς μας.
Με όλα αυτά δεν θέλω να το παίξω έξυπνος (αν και είμαι).
Ξέρω ότι δεν φτάνει να γνωρίζεις τον δρόμο τον σωστό. Πολλές φορές ο δρόμος είναι δύσκολος και γνωρίζεις πως δεν είσαι ικανός να τον ακολουθήσεις.
Θυμάμαι πέρσι – διακοπές στην Μάνη – βρήκα μια υπέροχη παραλία κι ήθελα σαν τρελός να βουτήξω στα γαλαζοπράσινα νερά της. Το πρόβλημα ήτανε ότι ανάμεσα σε εμένα και σε αυτήν παρεμβάλλονταν μια απίστευτη γκρεμίλα.
Ίσως παλαιοτέρα – είκοσι χρόνια πριν – να το τολμούσα, τώρα όμως ήξερα καλά πως δεν με έπαιρνε να το κάνω. Θα μπορούσα βέβαια να σκεφτώ θετικά, πχ πως “το σύμπαν ολόκληρο θα συνωμοτήσει” για να απολαύσω την βουτιά μου. Δεν είμαι όμως και τόσο μαλάκας!
Κι ειλικρινά απορώ όταν τα αυτοχαρακτηριζόμενα ως τα πιο “μαχητικά” τμήματα της Ελληνικής Αριστεράς δεν τολμούν ούτε την διεθνή εμπειρία να αξιοποιήσουν ούτε τον έντιμο -προς τους εαυτούς τους πρώτα από όλα- συμβιβασμό να αντέξουνε.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θα συμφωνήσω μαζί σου.
Ακόμα κι αν οι συνθήκες δεν είναι οι κατάλληλες για να αλλάξουμε τον κόσμο μας, δεν υπάρχει άλλη στάση από το να προσπαθείς να την κάνεις την ζωή πιο ανθρώπινη. Αν φυσικά σου έχει μείνει μέσα σου ένα μικρό κομμάτι ντροπής και ένα ακόμα – λιγάκι μεγαλύτερο – αξιοπρέπειας.
Με εκτίμηση, Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, ωραία τα γράφεις αλλά θα σε παρακαλούσα στο επόμενο κείμενό σου να βάλεις τόνους σε όλες τις λέξεις και να έχεις προσέξει λίγο την ορθογραφία. Οργάνωση ζητούν οι Ζαπατίστας, οπότε ας ξεκινήσουμε από εμάς. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.