Το έκτο καλοκαίρι

Φίλε Πιτσιρίκο, δεν ξηγιέσαι καλά. Με αφορμή το κείμενο της φίλης Α., θέλω να διαμαρτυρηθώ εις το όνομα των ξενιτεμένων. Είμαι από αυτούς που δεν εναρμονίζονται με το ελληνικό καλοκαίρι όταν βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Είναι πια Ιούλιος και εγώ είμαι τρισχαρούμενος που δεν κατάλαβα καθόλου πώς πέρασε ο Ιούνιος.

Μιλάω για τα μπάνια στην Ελλάδα. Κι εδώ που είμαι κάνω μπάνια (όχι συχνά πάντως) αλλά ξέρω ότι, αν κάτσω λίγο παραπάνω στον ήλιο, την έχω κάτσει.

Ότι το νερό είναι θολό και γεμάτο θραύσματα κοραλλιών, ο βυθός ανώμαλος και τα νερά ζεστά. Γαμώ τους τροπικούς μου. Αν και φέτος πρόλαβα ένα μπανάκι στην “καβάτζα”, αλλά είμαι εκ φύσης μου γκρινιάρης. Λίγο.

Είναι το έκτο καλοκαίρι που θα περάσω εκτός Ελλάδας.

Έχω κολυμπήσει στο Καντάβρικο πέλαγος της βορείου Ισπανίας. Μόνος με τα κύματα κυριολεκτικά. Μπάνιο δεκαπέντε λεπτών και κολύμπι επιβίωσης. Και στην αρχή απορούσα γιατί δεν ήταν κανείς μέσα στη θάλασσα.

Και άλλο ένα καλοκαίρι στις Καταλανικές ακτές. Μπίχλα σε παραλία 60 χιλιόμετρα έξω από Βαρκελώνη (εκεί έχουν ανάπτυξη αιγιαλού βέβαια), αλλά δεν θα την κατηγορήσω εφόσον ήταν και η πρώτη μου “γυμνιστική” παραλία (είπαμε, γκρινιάρης).

Στον Ινδικό ωκεανό, άλλο καλοκαίρι θολούρας και ρευμάτων και τα υπόλοιπα σε μέρη που η θάλασσα απείχε. Απείχε τόσα χιλιόμετρα που ούτε να τα αναφέρεις δεν αξίζει.

Σκατά.

Καταλαβαίνεις τι παθαίνω έτσι; Μιλάς για Νότια Κρήτη με “ν” κεφαλαίο και λέω «τι έχω χάσει ρε πούστη μου»; Τι μέρος είναι αυτό; Δεν έχω πάει σε λίγα, αλλά αν σκεφτείς ότι έχω χάσει 6 -ανεπιστρεπτί- καλοκαίρια, τα μέρη της Ελλάδας που γνωρίζω, είναι σαφώς λιγότερα.

Εντάξει, θα κινηθώ σε Ιαπωνία (δίπλα) και Αυστραλία (δίπλα) στο άμεσο μέλλον.

Αυστραλία θα παίξει – καλώς εχόντων των πραγμάτων – “διακόρευση” της ηπείρου με road trip 5.000 χιλιομέτρων. Οδηγούν δεξιά, οπότε θα γελάσουμε πολύ με την κοπέλα μου.

Εδώ να της πω: Μαρία, με σένα περνάω καλύτερα ταξιδεύοντας. Σε ευχαριστώ!

Αλλά, όταν ρε φίλο Πιτσιρίκο γυρνάμε Ελλάδα, μένουμε από τον καιρό. Σαν ξένοι που είμαστε ερωτευμένοι από τη χώρα. Το τοπίο, το κλίμα, τους ανθρώπους με τις αμέτρητες μορφές που αξίζει να συναναστραφεί κάποιος. Ακόμα και ένας τουρίστας, σαν εμένα.

Λοιπόν, βάζω όριο. Δεν θα χάσω εγώ την πατρίδα μου. Στα δέκα καλοκαίρια σταματάω.

Ακούτε;

Γ.

Υ.Γ. Διαβάζω ελληνική ποίηση. Άργησα τόσο να της δώσω σημασία. Όμορφα λόγια. Τρελαίνομαι κάθε φορά που ακούω αποσπάσματα “λόγων” των πολιτικών στην Ελληνοφρένεια. Δεν μπορώ να συλλάβω το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα οι ίδιοι. Στην Ελλάδα βέβαια το λίγο που κάθομαι, μένω σχεδόν ανέγγιχτος. Αλλά έχω τις εξάρσεις μου ακόμα και σήμερα. Όπου και αν είμαι. Δουλεύω με Γερμανούς 35, 50 και 60 ετών και τους έχω περάσει και τους τρεις από διάλεξη για τις αποζημιώσεις. Και είναι συζητήσιμοι, ας κάναν’ και αλλιώς, είμαι ο αρχηγός τους βλέπεις. Είμαι από πάνω. Τι θα έλεγες να δώσω το σαξές στόρυ στο ούγκανο που μας κυβερνά;

Εγώ τουλάχιστον φεύγω. Έχω συνηθίσει να φεύγω. Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω είναι το έκτο καλοκαίρι.

Μήπως επαναλαμβάνομαι; Ευχαριστώ.

(Αγαπητέ φίλε, μου πήρε αρκετό χρόνο να καταλάβω πως η Ελλάδα δεν υπάρχει. Η Ελλάδα είναι ένας τόπος στην φαντασία, η Ελλάδα είναι ένα όνειρο. Μια ουτοπία. Ένας μη τόπος. Πάντως, εγώ, αν έμενα έξι καλοκαίρια μακριά από την Ελλάδα, θα είχα λαλήσει. Καλό καλοκαίρι. Χαιρετισμούς στην Μαρία και καλή πατρίδα.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.