Η πλατεία Συντάγματος στο μουσείο της Βασίλισσας Σοφίας και τα προβλήματα μιας ραγιά

Πιτσιρίκο, την μέρα που «Μας πήραν την βασίλισσα» και έφεραν άλλη, μια και ήταν αργία, πήγα στο μουσείο, το μουσείο της βασίλισσας Σοφίας. Βέβαια, οι Ισπανοί κάπως ντρέπονται για το όνομα του μουσείου τους και προσπαθούν να το καμουφλάρουν ονομάζοντάς το «εθνικό μουσείο-κέντρο τέχνης», αλλά, ό,τι και να κάνεις, το όνομα της βασίλισσας δεν φεύγει, παραμένει στον υπότιτλο.

Βέβαια δεν σου γράφω για τα ονόματα, ούτε για τη βασιλεία τον 21ο αιώνα αλλά για το πώς στο μουσείο συνάντησα την πλατεία Συντάγματος και τα κινήματα της.

Η λέξη μουσείο είναι άλλη μια λέξη που ακούγεται παράξενα. Αλλά πρέπει να το αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν πολλά μουσεία που κάνουν προσπάθειες να είναι λιγότερο μουσεία, δηλαδή να είναι λιγότερο αποθήκες με απολιθωμένα «κομματάκια» του παρελθόντος και περισσότερο τόποι που φιλοξενούν και συσχετίζονται με «κομματάκια» πιο ζωντανά που συνήθως βρίσκονται έξω από τα μουσεία.

Για την ακρίβεια δεν ήταν η πλατεία Συντάγματος έκθεμα στην έκθεση “playgrounds”-“παιδότοποι” αλλά κάποιοι πολύ συμπαθείς τύποι. Γιατί, όπως τα γράφεις και εσύ, οι πλατείες, τα κτίρια και τα λοιπά αντικείμενα υπάρχουν μόνο μέσα από τους ανθρώπους τους. Χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχουν πλατείες. Αυτοί είναι που τους δίνουν ζωή.

Ε, λοιπόν, τρεις πολύ συμπαθείς Αθηναίοι , που δεν έμοιαζαν καθόλου με τους Αθηναίους που έρχονται στο χωριό μου, με τις αφηγήσεις τους συγκροτούσαν το έργο «ξαναπαίρνοντας τις πλατείες».

Περιέγραφαν τις εμπειρίες τους για το πώς προσπαθούν και εν μέρει καταφέρνουν να οργανωθούν με διαφορετικό, μη αυταρχικό, «ακέφαλο», πολυσυμμετοχικό τρόπο. Περιέγραφαν έναν διαφορετικό τρόπο να συνυπάρξεις. Τα πλάνα της συζήτησης ήταν τραβηγμένα το χειμώνα του 2012 και κατά διαστήματα διακόπτονταν από αυτά τα φοβερά γκράφιτι της Αθήνας.

Θυμήθηκα κάπου γύρω στα Χριστούγεννα (για να περιαυτολογήσω). Είμαστε με μια φίλη στην Πλάκα. Κάποια στιγμή λέμε σχεδόν με ένα στόμα «τι φοβερά που είναι!». Μόνο που η μία κοιτούσε ένα νεοκλασικό κτίριο βαμμένο με πλαστική μπογιά και η άλλη τα γκράφιτι που είχαν καλύψει τους τοίχους.

Θέλω να γράψω και σε ζαλίζω, όλο σε ζαλίζουμε Πιτσιρίκο, πως τα πράγματα κάνουν μπαμ και λύση άλλη δεν υπάρχει από το να παρουσιάσουμε διαφορετικά παραδείγματα.

Αυτά τα θετικά σκεφτόμουνα και άλλες ακτιβιστικές δράσεις, αλλά έλα που οι ερινύες και οι τύψεις της συνείδησης δεν με άφηναν. Είμαι μια ραγιάς Πιτσιρίκο, και μάλλον από τις πιο φανατικές.

Δεν πάει ένας μήνας, σε μια «μαγευτική» επαρχία της Πελοποννήσου, που με μια ομάδα εθελοντών, όλοι γαμώ τα παιδιά, πάμε να ζητήσουμε τα ηχητικά του δήμου για να οργανώσουμε μια εκδήλωση.

10 μέρες ψάχνουμε τον υπεύθυνο, την 11η μέρα μας λέει «8 η ώρα εκεί». Πάμε και βρίσκουμε συγκέντρωση αφιερωμένη σε υφυπουργό της συγκυβέρνησης. Και εκεί που μοιάζει να την έχουμε γλυτώσει με τα ηχητικά εξασφαλισμένα, έρχεται ο υφυπουργός.

Και ναι Πιτσιρίκο, είναι ντροπή και αίσχος. Όσο και να το γράψω δεν πρόκειται να εξιλεωθώ. Ναι, καλά το φαντάζεσαι, δεν ήμουν άξια να αρνηθώ τη χειραψία!

Το πρόβλημα μου είναι σοβαρό. Το έχω ρίξει στην εθελοντική δουλειά μήπως και στην επόμενη συνάντηση καταφέρω να πετάξω ένα γιαούρτι. Βέβαια, αν τόσο πολύ θέλω να το πετάξω, φαντάζομαι ότι δεν είναι ανάγκη να περιμένω και τόσο. Για να δούμε.

Φιλιά στις αγαπημένες σου Θεσμοφοριάζουσες, όλα δείχνουν πως κάπου θα συναντηθούμε.

Α.

(Αγαπητή φίλη, δεν με ζαλίζετε. Βέβαια, έχω την εντύπωση πως, όταν τα κινήματα μπαίνουν στα μουσεία, είναι πια ακίνδυνα. Μπορεί και να κάνω λάθος. Ξέρω ποιο κτίριο στην Πλάκα κοιτούσατε με την φίλη σας. Εκεί γυρνάω κι εγώ. Κάπου θα συναντηθούμε. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.