Silence or noise
Φίλε Πιτσιρίκο, τι θα περίμενα από ένα αριστερό κόμμα που ζει στο σήμερα; Το λιγότερο που θα ζητούσα θα ήταν περισσότερη συμμετοχική δημοκρατία, μεγαλύτερη συμμετοχή των μελών στην διαμόρφωση και τον έλεγχο των αποφάσεων, καθημερινή και ουσιαστική επικοινωνία με τον λαό. Υπάρχει τέτοιο κόμμα σήμερα. Όχι!
Θα μπορούσε να λειτουργήσει με τον παραπάνω τρόπο αν το ήθελε; Ναι, αν εκμεταλλευόταν τις δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία και το διαδίκτυο, αφού βέβαια προηγουμένως άλλαζαν την οργανωτική νοοτροπία του προ-περασμένου αιώνα και την αριστοκρατικού τύπου πεφωτισμένη κομματική ηγεσία.
Το παρόν πολιτικό σύστημα, στην καλύτερη μορφή του, σημαίνει εκλογές κάθε 4 χρόνια όπου συμμετέχει το 20-40% του πληθυσμού της χώρας που εκλέγουν τους αντιπροσώπους του λαού μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Ο έλεγχος δε των ανθρώπων της εξουσίας γίνεται μονάχα δια μέσω κάποιων αντιπροσώπων του λαού που όλοι μαζί συγκροτούν την λεγόμενη αντιπολίτευση στο κοινοβούλιο.
Α, ξέχασα! Στα τέσσερα χρόνια η εξουσία κρίνεται ξανά από τον «κυρίαρχο» λαό. Στο ενδιάμεσο ο «κυρίαρχος» λαός έχει μονάχα δύο επιλογές. Είτε μένει σιωπηλός, είτε κάνει φασαρία. Το ίδιο αδιέξοδες και στις δύο περιπτώσεις.
Ο σιωπηλός πολίτης μοιάζει με φοβισμένο ή αδιάφορο λευκό προβατάκι που βόσκει το χορταράκι του από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Ο θορυβώδης πολίτης είναι ίσως περισσότερο συμπαθής στους τρίτους και πιο ενοχλητικός στην εξουσία, αλλά δεν παύει να μοιάζει με γάιδαρο που βόσκει στο ίδιο λιβάδι και γκαρίζει δυνατά και με μανία.
Προσωπικά, τα αγαπώ τα γαϊδουράκια και τα θαυμάζω. Ίσως γιατί θυμάμαι που μικρό τάιζα ένα γαϊδουράκι – κάποιο καλοκαίρι στην Αμοργό – με φλούδες από καρπούζια και πεπόνια, που μου έκανε χαρές όποτε με έβλεπε.
Ίσως πάλι γιατί η συμπεριφορά μου – τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου – ήταν εκείνη του γαϊδουριού που γκάριζε δυνατά στο λιβάδι που περιέγραψα παραπάνω.
Ησυχία ή θόρυβο, προσφέρει μόνο η σύγχρονη κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Καμία συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων (ακόμα και των πιο κρίσιμων – πχ με δημοψηφίσματα), καμία συμμετοχή στην διαμόρφωση των προτάσεων και των σχεδίων [στο διάλογο δηλαδή], καμία δυνατότητα ελέγχου των όποιων επιλογών της εξουσίας.
Αυτό λοιπόν το σκηνικό της ολιγαρχικής διακυβέρνησης που άλλοτε θυμίζει πολιτεία με νόμους (ίσως άδικους σε αρκετές περιπτώσεις) που γίνονται σεβαστοί και εφαρμόζονται καθολικά και άλλοτε θυμίζει μπορντέλο στο πιο βρώμικα σοκάκια του πιο βρώμικου λιμανιού.
Δημοκρατία πάντως – με συμμετοχή του λαού – δεν είναι σε καμία των περίπτωση.
Κάπου διάβασα ότι στην Λατινική Αμερική δημιουργήθηκε από μια ομάδα νέων ανθρώπων, ένα νέου τύπου κόμμα με διαφορετική οργάνωση από τα συνηθισμένα κόμματα, το οποίο εκμεταλλευόμενο τις δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο (και όχι μόνο), επιδιώκει μια δια-δραστική επικοινωνία μεταξύ των υποστηρικτών και ψηφοφόρων του κόμματος με τους εκπροσώπους του στην βουλή, στοχεύοντας στην ουσιαστική κατάργηση των εκπροσώπων που θα μετατραπούν τελικά σε απλούς διαβιβαστές των απόψεων της βάσης και της κοινωνίας.
Πρόσφατα συμμετείχαν στις τοπικές εκλογές του Μπουένος Άιρες και κατέλαβαν την δεύτερη θέση σε ψήφους, οπότε θα έχουν ενδεχομένως την δυνατότητα να δοκιμάσουν τα συστήματα τους στην πράξη.
Το όλο εγχείρημα ακούγεται όμορφο και (τουλάχιστον) άξιο περαιτέρω έρευνας.
Από όσα κατάλαβα, δεν πρόκειται για ιδιαίτερα σπουδαίους επαναστάτες ούτε για μελετητές των απάντων των Μαρξ και Λένιν.
Στόχος τους μοιάζει να είναι ο εκσυγχρονισμός των θεσμών της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και όχι η ανατροπή του συστήματος.
Όμως, θα ήταν χρυσή ευκαιρία για την ελληνική -και όχι μόνο- αριστερά να δοκιμάσει ένα διαφορετικό μοντέλο εσωτερικής οργάνωσης και παράλληλα να διευρύνει την συμμετοχή και εκπαίδευση της κοινωνίας στην λήψη των αποφάσεων.
Ίσως, έτσι να υπάρξει μια ελπίδα πως κάτι μπορεί αλλάξει στην μετά-ΣΥΡΙΖΑ εποχή, που δεν είναι πολύ μακριά και μυρίζει μαύρο μπαρούτι.
Φιλιά (ξανά) από την Εσπερία
Ηλίας
Υ.Γ. Υπάρχουν φορές που η τεχνολογική καινοτομία είναι το άλογο – το μέσο – που η κοινωνία καβαλά για να προχωρήσει την ιστορία ένα επίπεδο μπροστά. Τα σκοτάδια της θεοκρατίας του Μεσαίωνα τα φώτισε κάποτε ένα μικρό τυπογραφείο που κάποιος κύριος (όχι επαναστάτης) Gutenberg έβαλε μπρος σε μια μικρή πόλη της Γερμανίας. Σήμερα υπάρχουν φορές που αν και κλεισμένοι στο δωμάτιο-φυλακή που μας έχουν (και μας έχουμε) καταδικάσει, βρίζουμε, φωνάζουμε, ή σιωπούμε δείχνοντας πως δεν μας νοιάζει να βρούμε το κλειδί.
(Αγαπητέ Ηλία, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, στη συγκέντρωση για τον Νίκο Ρωμανό έξω από τη Βουλή, ο Άρης Χατζηστεφάνου μου είπε το “Ή ελευθερία ή ησυχία” του Κορνήλιου Καστοριάδη. Το ίδιο μου είχε πει και πριν τέσσερα χρόνια σε μια άλλη γωνιά της πλατείας Συντάγματος. Πρέπει να κάνουμε έξυπνο θόρυβο. Έναν θόρυβο που κάποιες φορές μπορεί να μην ακούγεται καν. Θα τον βρούμε. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.