“Θέλω να το κάνω, να με πιέσετε να το κάνω”

Σύντροφε Πιτσιρίκο, το ομολογώ, η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με ξεπέρασε παρότι αναμενόμενη. Τη βραδιά των εκλογών δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και έσταξα απίστευτη χολή. Ευτυχώς δεν το δημοσίευσες και μπορείς να κάνεις το ίδιο με αυτό, μην ανησυχείς δεν θα κάνω σαν απατημένη γκόμενα, αν και θα ήθελα να το δημοσιεύσεις γιατί δεν απαντάς αλλιώς. Με έχεις καλύψει απόλυτα με τις μεστές απαντήσεις σου στα δημοσιευμένα κείμενα μου. Τέλος πάντων. Τέρμα το κύριε ελέησον γιατί κουράσαμε και τον παπά.

Η επόμενη φορά που θα σου γράψω, αν νοιώσω την ανάγκη, θα είναι σίγουρα πολύ μετά το Μάρτιο διότι αφενός εμφανίζεται ο φυσιολογικός κορεσμός στα γραπτά μου, και αφετέρου θα λείψω λίγους μήνες στο εξωτερικό, όχι για να κάνω παρέα στον Άδωνι, που σιγά μη φύγει.

Στο θέμα μας. Ομολογώ, λοιπόν, πως έφαγα τόση απαισιοδοξία αυτά τα χρόνια που ξέχασα να ερμηνεύω σωστά τα ανάμεικτα συναισθήματα μου. Θέλω, λοιπόν, να εκφράσω κάποιες τελευταίες σκέψεις ως επίλογο, τώρα που είμαι ήρεμος, έτσι ώστε να κλείσω σωστά το πλήθος μηνυμάτων που σου έστειλα τις τελευταίες μέρες, με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας.

Τώρα, αν ξυπνήσουμε μια μέρα, και δεν βρίσκουμε κωλόχαρτο δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Τόσα βιβλία έχω σπίτι να πιάνουν σκόνη, άσε κιόλας που θα μορφωθεί ο κώλος μου με τόσο Μπρεχτ, Νίτσε, Ντοστογέφσκι κτλ που έχω.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος περνάει σε μια νέα εποχή. Κάθε μεγάλη κρίση του καπιταλισμού ακολουθείται από ραγδαίες κοινωνικές εξελίξεις που δεν ήταν πάντοτε προς το καλύτερο.

Η κρίση του 1929 για παράδειγμα συνέβαλλε στην γέννηση και άνοδο του φασισμού. Και στο τέλος κάθε κρίσης ο καπιταλισμός μετασχηματίζεται, πάντα βίαια.

Εντάξει, για κάποιους αυτά είναι κινέζικα και εγώ δεν είμαι ο Χατζηστεφάνου να τα μεταφράσω.

Ας πάμε σε κάτι πιο απλό. Εξάλλου στην Ελλάδα έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να λύσουμε από το μέλλον του καπιταλισμού, που να τρέχουμε κιόλας. Θα το θίξω σε άλλο μήνυμα, ας κάνω τώρα πως δεν καταλαβαίνω.

Οπως έλεγα, την Κυριακή διώξαμε την ακροδεξιά συμμορία του Σαμαρά, καταδικάσαμε σε θάνατο το ΠΑΣΟΚ και δώσαμε μια ιστορική ευκαιρία σε μια δικομματική σύμπραξη ενός αριστερού και ενός δεξιού κόμματος.

Παρόλο που κρατάω τις επιφυλάξεις μου, είναι υποχρέωση μου να τονίσω πως είναι σωστή κίνηση έστω και με 2 χρόνια καθυστέρηση. Αχ, δεν χρειαζόταν να φάμε στη μάπα τους ακροδεξιούς μαλάκες της ΠΟΛΑΝ και του ΛΑΟΣ και σε καμία περίπτωση τον τσάρο Μπένυ. Τι καταλάβαμε; Τίποτα, έτσι;

Και παρότι ψηφίζω κι εγώ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με αποτέλεσμα να με σνομπάρουν οι δεξιοί φίλοι μου (ναι κάνω παρέα και ‘γω με δεξιούς, έγκλημα;), θεωρώ πως τα κοινωνικά προβλήματα είναι κοινά για όλους, όσο και αν κάποιοι νομίζουν πως δεν τους αγγίζουν οι πολιτικές μιας κυβέρνησης-μαριονέτας σαν της γαλαζοπράσινης συγκυβέρνησης.

Συνεπώς, πρέπει να στηρίξουμε με κάθε τρόπο τις όποιες σωστές κινήσεις γίνουν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα την σίγουρη πολιτική καταδίκη όλων εκείνων που έβαλαν την υπογραφή τους σε μερικούς από τους πιο αισχρούς νόμους της Μεταπολίτευσης.

Να το θέσω πιο σωστά, είναι υποχρέωση μας να πιέσουμε τη νέα κυβέρνηση να κάνει σωστές κινήσεις. O Ρούσβελτ είχε πει κάποτε “συμφωνώ μαζί σας, θέλω να το κάνω, να με πιέσετε να το κάνω”.

Εναλλακτική λύση, ευρέως αποδεκτή, δυστυχώς δεν υπάρχει και η επανάσταση δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς μαζικό κίνημα. Αν μη τι άλλο, δεν θα μπορούσαμε για κανένα λόγο να πάμε προς τα μπροστά με μια ακροδεξιά κυβέρνηση που άνοιγε κεφάλια για ψύλλου πήδημα.

Χρειαζόμαστε ένα νέο… ΕΑΜ, όμως καταλαβαίνουμε τι ήταν αυτό που οδήγησε στην επιτυχία του ΕΑΜ;

Γιατί το μάθημα του ΕΑΜ παραμένει επίκαιρο στις μέρες μας; Απέναντι σε ένα κοινό εχθρό (τότε η στρατιωτική κατοχή σήμερα η οικονομική κατοχή), μπορούμε άνθρωποι διαφορετικών πεποιθήσεων να ενωθούμε για το κοινό καλό, χωρίς να ομογενοποιηθούμε απαραίτητα.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε ακροδεξιούς, φασίστες και δωσίλογους.

Γιατί στην τελική υπάρχει κάποιος που να μην θέλει δημοκρατία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία) και αδελφοσύνη; Όλοι, κατά βάθος, είμαστε… εαμίτες.

Ας τα λύσουμε τα ψυχολογικά μας αργότερα και ας δούμε τώρα πως θα αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο που θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει. ΟΚ τι να κάνουμε τώρα; Ό,τι έγινε, έγινε.

Αφήσαμε τους άλλους να τα κάνουν όλα πουτάνα αλλά άμα έχουμε την όρεξη τον γυρνάμε το τροχό και τους γαμάμε από όλες τις μπάντες. Αν το παρακάνω με τις βρισιές, κόψε καμία πιτσιρίκο. Σου δίνω το ελεύθερο. Μπορούμε αρκεί να θέλουμε.

Όσο για σένα, ανθρωπάκι, εσένα λέω Αντώνη. Σε καταλαβαίνω απόλυτα Αντώνη Σαμαρά. Είσαι τόσο μαλάκας που θα ήταν εξωπραγματικό για σένα και το Βορίδη να παραδώσετε τη χώρα στην Αριστερά.

Προτίμησες να αποχωρήσεις τη βραδιά που μίλησε η όποια αξιοπρέπεια είχε απομείνει στο λαό, τη βραδιά των εκλογών.

Σε καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο να αφουγκραστείς το λαό, όταν κυβερνάς με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και με ένα κωλόγερα ΠτΔ με το σύνδρομο Χρυσοχοϊδη. Ούτε στο Μαξίμου δεν ήθελες να σε βρει η επόμενη μέρα, γελοίε.

Κάποιες κινήσεις που έχουν γίνει από το ΣΥΡΙΖΑ είτε είναι εντυπωσιασμού είτε ουσιαστικές έχουν μια κάποια σημασία και ιδιαίτερους συμβολισμούς. Δείχνουν ένα κάποιο ήθος, άγνωστη λέξη για κάποιους πολιτικάντηδες. Θα δούμε τις επόμενες μέρες αν θα συνεχίσουν να μας εκπλήσσουν ευχάριστα.

Ούτως ή άλλως οι προσδοκίες μου είναι μετρημένες και οι εξελίξεις θα με βρίσκουν πάντοτε στους δρόμους.

Τώρα το μεγάλο στοίχημα για τη χώρα και για το ΣΥΡΙΖΑ, είναι πόσο αποφασισμένοι είμαστε, και είναι, για μια ολομέτωπη σύγκρουση με την τεχνοκρατική ολιγαρχία της ΕΕ. Μπορεί να διώξαμε τους γαλαζοπράσινους νενέκους όμως τα αφεντικά τους μας περιμένουν στη γωνία.

Δικιά μου γνώμη, αν η ΕΕ μας βάλει δύσκολα, να σχηματίσουμε μια μεγαλοπρεπέστατη ροχάλα και να την καρφιτσώσουμε στο κούτελο του Γιούνκερ, του Μπαρόσο ή όποιου μαλάκα την αξίζει.

Και άσε μετά τους Ευρωπαίους να τρέχουν και να μην φθάνουν. Αρκετά με το ευρώ. Υπάρχει, ναι υπάρχει, ζωή και μετά από αυτό. Όπως υπήρχε πριν. Αρκεί να θέλουμε να την ζήσουμε σαν άνθρωποι.

Καλή αντάμωση και ραντεβού στα γουναράδικα.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, στους δρόμους της Αθήνας -και άλλων πόλεων- το 2011 και το 2012 ήταν αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι. Το ποιοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τους χωρίσουν, δεν θα ήθελα να το γράψω τώρα. Πάντως, σιχαίνομαι τους κολλημένους όλων των πλευρών, γιατί είναι πολύ επικίνδυνοι. Επειδή δεν είμαι ιδεοληπτικός, έγραψα πολλές φορές πως θεωρώ ότι η χώρα χρειάζεται μια κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, για να μη διχάζονται οι πολίτες, τώρα που η χώρα μας έχει να πετύχει έναν στόχο που μας αφορά όλους. Ελπίζω οι δημοκράτες πολίτες της χώρας να μην φάνε ξανά τη φόλα, ώστε η χώρα μας να σηκώσει κεφάλι. Δεν ανέβασα το κείμενό σου την Κυριακή -όπως και πολλών άλλων φίλων αναγνωστών-, αφενός επειδή ήταν πάρα πολλά, και αφετέρου επειδή για 2-3 μέρες ο σέρβερ του μπλογκ είχε πρόβλημα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.