Το δικαίωμα στον αγώνα
Γεια σου, πιτσιρίκο.
Επί πέντε χρόνια, μας απαγορευόταν το δικαίωμα ν’ αποφασίζουμε για τη χώρα μας. Μας απαγορευόταν να περπατάμε. Ήμασταν δεμένοι.
Τώρα διακηρύσσουμε το δικαίωμά μας αυτό.
Ο αγώνας είναι για το δικαίωμα να περπατάμε: φυσικά, βαλλόμενοι από παντού και, επομένως, με πισωγυρίσματα, ελιγμούς, αλλαγές διατυπώσεων και υποχωρήσεις, αλλά και με πείσμα, με βλέμμα που κοιτάζει μακριά, επιμονή, μαχητικότητα και, κυρίως, αξιοπρέπεια.
Αν τα καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε το δικαίωμα της δικής μας περπατησιάς, έστω κι αν αυτό σημαίνει συνεχή αγώνα και αγωνία, θα έχουμε χρόνο κι ελπίδα ακόμα και για μεγάλες ανατροπές στο μέλλον.
Με αυτή την οπτική, το θέμα δεν είναι η απόλυτη συνέπεια υποσχέσεων και πράξεων άμεσα, εδώ και τώρα.
Ούτε το αν θα υπάρχουν υποχωρήσεις και ακυρώσεις, αλλά το δικαίωμα στον αγώνα. Που δεν το είχαμε.
Μήπως οι μπολσεβίκοι δεν αναγκάστηκαν να ακυρώσουν το πρόγραμμά τους για την κρατικοποίηση της γης και να κάνουν αναδιανομή, όταν διαπίστωσαν ότι οι αγρότες ήθελαν ατομική ιδιοκτησία στη γη;
Μήπως ο ίδιος ο Λένιν δεν αναγκάστηκε μετά το τέλος του εμφύλιου, μπροστά στην απειλή της λιμοκτονίας του πληθυσμού, να πισωγυρίσει με τη Νέα Οικονομική Πολιτική του προς τον καπιταλισμό; Ιδού ένα απόσπασμα:
“Τώρα επιτρέπεται να αναπτύσσεται το ελεύθερο εμπόριο και ο καπιταλισμός, που ρυθμίζονται όμως απ’ το κράτος, ενώ απ’ το άλλο οι κρατικές επιχειρήσεις περνούν στη λεγόμενη αρχή της οικονομικής ιδιοσυντήρησης, δηλαδή, στην ουσία, σε σημαντικό βαθμό, σε εμπορικές και καπιταλιστικές αρχές. Το προλεταριακό κράτος χωρίς να αλλάξει την ουσία του, μπορεί να επιτρέψει την ελευθερία του εμπορίου και την ανάπτυξη του καπιταλισμού μόνο ως έναν ορισμένο βαθμό και μόνο με τον όρο ότι το ελεύθερο εμπόριο και ο ιδιωτικός καπιταλισμός θα υπόκεινται σε ρύθμιση (επίβλεψη, έλεγχο, καθορισμό των μορφών, της τάξης πραγμάτων, κλπ.) από το κράτος.”
(Άπαντα Λένιν, τόμ. 44, σελ. 342).
Τη στιγμή ακριβώς της αγωνίας για το αν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε το δικαίωμα να πολεμήσουμε σε έναν σκληρό και άγνωστης διαρκείας πόλεμο, τη στιγμή ακριβώς που χρειαζόμαστε τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση, εμείς βάλλουμε κατά της αξιοπιστίας της κυβέρνησης, λες και βρισκόμαστε σε κατάσταση πολιτικής και οικονομικής ανεξαρτησίας, λες και η κυβέρνηση φέρει ολόκληρη την ευθύνη για την οποιαδήποτε ασυνέπειά της…
Αδέρφια, όχι τώρα. Όχι την ώρα που οι άλλοι πασχίζουν να μας φορέσουν πάλι τη θηλιά.
Σ.Φ.
(Αγαπητέ φίλε, το θέμα είναι να δικαιωθεί ο κάθε Έλληνας ατομικά. Γιατί, αν δεν το ξέρετε, ο κάθε Έλληνας -ξεχωριστά- έχει δίκιο. Βέβαια, εγώ τόση βλακεία μαζεμένη -που περνιέται μάλιστα για πρωτοπορία- δεν έχω ξαναδεί. Και σχεδόν όλοι προτείνουν στους άλλους αυτό που οι ίδιοι δεν τολμούν να κάνουν. Παράλληλα, οι ηλικιωμένοι, όντας σε φάσμα θανάτου, νοιάζονται για την υστεροφημία τους -και αυτό είναι απολύτως φυσικό, σεβαστό και κατανοητό- αλλά αυτό δεν είναι καθόλου επαναστατικό. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.