Έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης και κίνημα δεν πάνε μαζί

Κοινωνικό κίνημα, απεργία διαρκείας, νέο ΕΑΜ. Φίλε Άρη, δεν φαντάζεσαι πόσο ωραία ηχούν στα αυτιά μου όλα αυτά.

Θα ήθελα όμως να σου θυμίσω, πως τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, έχουν δημιουργηθεί διάφορα κινήματα, που θα μπορούσαν να πάρουν κάποια από τις παραπάνω μορφές, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Θα ήθελα ακόμα να σου πω, πως πολλοί ψάχνουν το τρόπο που θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο μαζικό κίνημα και να πετύχει.

Όμως λίγοι τολμούν αυτό το βήμα και ξεκινούν μία τέτοια πρωτοβουλία. Μέχρι στιγμής χωρίς επιτυχία.

Οι υπόλοιποι, το μόνο που κάνουμε είναι να αμπελοφιλοσοφούμε και να ελπίζουμε στην αυθόρμητη κινητοποίηση των πολιτών. Δεν αναρωτιέσαι γιατί;

Εγώ όχι πλέον.

Πώς θα δημιουργηθεί και θα πετύχει ένα τέτοιο κίνημα, σε μία κοινωνία που είναι διχασμένη και βαθιά κομματικοποιημένη; Σε μία κοινωνία που υπάρχει έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης; Επιμένω πως το μυαλό του Έλληνα είναι απαίδευτο σε δημοκρατικές διαδικασίες.

Για να έχει επιτυχία ένα κοινωνικό κίνημα, θα πρέπει να συμμετέχουν ευρεία λαϊκά στρώματα, που θα αποτελούνται από αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς. Κάτω από ποιο σύνθημα θα τους ενώσεις όλους αυτούς?

Εδώ δεν μπορούν να ενωθούν αυτοί που προέρχονται από “διπλανούς” πολιτικούς χώρους.

Ο μόνος τρόπος, κατά τη γνώμη μου, που θα μπορούσε να βρεθεί κοινός παρανομαστής είναι μέσω αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Να γίνει ψηφοφορία για το τι θα διεκδικήσει, τι θα επιδιώξει και ποιο θα είναι το κεντρικό σύνθημα του κινήματος.

Πώς όμως θα γίνουν όλα αυτά, όταν δεν υπάρχει παιδεία Δημοκρατίας;

Σου εγγυώμαι πως, μετά τη ψηφοφορία, οι διαφωνούντες με το αποτέλεσμα, όχι μόνο δεν θα στηρίξουν τη προσπάθεια, αλλά είτε θα αποχωρήσουν, είτε θα βάλουν τρικλοποδιές.

Στο παρελθόν είχε παρερμηνευτεί ένα κείμενο που είχα στείλει, και μιλούσα για την ανάγκη επαναφοράς της δημοκρατίας στην χώρα. Σωστά είχε ειπωθεί τότε, πως η Δημοκρατία είναι θέμα συμπεριφοράς. Διαφωνώ όμως με το “Δημοκράτης είσαι ή δεν είσαι”.

Κατά τη γνώμη μου, Δημοκράτης γίνεσαι.

Μέσα από καθημερινή επίπονη προσπάθεια και αγώνα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να μάθεις να σέβεσαι και πόσο μάλλον να υπηρετείς, μία απόφαση με την οποία διαφωνείς.

Και αυτό, το να γνωρίζεις τι σημαίνει δημοκρατία, έρχεται πρώτα και είναι πάνω από οποιαδήποτε πολιτική ιδεολογία.

Στην Ελλάδα, όμως, δεν είμαστε άνθρωποι. Είμαστε ψηφοφόροι. Ή μάλλον είμαστε οπαδοί. Έχουμε καταντήσει τη πολιτική, ποδόσφαιρο. Εγώ είμαι αριστερός, εσύ καπιταλιστής, αυτός κομμουνιστής, αυτή αναρχική και εκείνος φιλελεύθερος. Και ο κομμουνισμός, όπως και η ΑΕΚ, είναι ιδέα.

Δεν είναι τυχαίο, πως όταν ένας συμπολίτης μας εκφέρει μία άποψη, πριν από αυτό που είπε, το οποίο μπορεί να είναι βλακεία ή σωστό, ασχολούμαστε με τη πολιτική του ταυτότητα.

Οι “Αγανακτισμένοι” απέτυχαν για δύο λόγους. Πρώτον επειδή δεν είχαν κομματική ταυτότητα, οπότε υπήρχε δυσκολία κατανόησης του κινήματος από το μέσο Έλληνα, και δεύτερον επειδή ενδεχόμενη επιτυχία τους δεν συνέφερε ΚΑΝΕΝΑ κόμμα.

Έτσι λοιπόν επιστρέψαμε στις διαδηλώσεις σε ξεχωριστά μπλογκ, απεργίες ανάλογα με το ποιο συνδικαλιστικό όργανο ανήκει ο καθένας και τα γνωστά άρρωστα κατάλοιπα της μεταπολίτευσης.

Γιώργος από Γερμανία

Υ.Γ. Τη Τετάρτη πραγματοποιείται η ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας “Διαγραφή του Χρέους Τώρα”. Είναι μία ακόμα προσπάθεια στη κατεύθυνση της δημιουργίας ενός κινήματος. Το αν θα πετύχει, μένει να το δούμε.

(Αγαπητέ Γιώργο, μου αρέσει που γράφεις απευθείας στον Άρη. Είναι τέλειο αλλά δεν ξέρω αν οι αναγνώστες μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό που έγραψες είναι σχόλιο σε αυτό το κείμενο του Άρη. Εγώ δεν σχολιάζω. Να είσαι καλά, Γιώργο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.