Το δικό μας παιδί

Γεια σου και πάλι πιτσιρίκο. Εδώ και πολλές ημέρες ήθελα να σου γράψω αλλά δεν είχα το χρόνο. Αυτές τις ημέρες χορτάσαμε κροκοδείλια δάκρια για τον πρόωρο θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Τα βλέπω και μου γυρνάνε τα άντερα. Κυρίως με εκνευρίζει που ξαφνικά ο αδικοχαμένος νέος έγινε “το δικό μας παιδί”.

Πολύ ωραία και βολικά, μετά θάνατον, ένας νέος που έζησε τη βία της κοινωνίας γίνεται “το δικό μας παιδί”. Γιατί όσο ζούσε και υπέφερε τον είχαμε χεσμένο.

Κανένας δεν τον βοήθησε και κανείς δεν ύψωσε το ανάστημα του στους βασανιστές του, από τους καθηγητές μέχρι τους συμφοιτητές του.

Κι αυτό γιατί έχουμε συμφιλιωθεί με τη βία στην κοινωνία μας και δεν μας φαίνεται τίποτα πια περίεργο.

Όλοι λοιπόν έχουν κάτι να πουν για τον Βαγγέλη, το “δικό μας παιδί”, και αγανακτούν και τα βάζουν με όλους .

Αυτό που δεν μας λένε είναι τι θα έκαναν αν το ‘δικό μας παιδί” ήταν ένας από τους βασανιστές. Σας το λέω εγώ: τίποτα. Μη σου πω ότι θα τα έβαζαν και με τον Γιακουμάκη που τους προκαλεί με το να είναι…αυτός που είναι.

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν βαθειά ριζωμένες πολλές φασίζουσες νοοτροπίες. Μια από αυτές είναι ο φασισμός της “καλής οικογένειας”, στο όνομα της οποίας συντελούνται φριχτά βασανιστήρια καθημερινά.

Από τη στιγμή που δυο άνθρωποι θα κάνουν παιδί έχουν μόνο ένα στόχο στη ζωή τους: να θεωρηθούν “καλή οικογένεια”. Αλλιώς θα έρθει η καταστροφή.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα επακριβώς τα κριτήρια που ξεχωρίζουν την καλή οικογένεια από την κακή οικογένεια.

Το μόνο που έχω καταλάβει είναι πως αν έχουν οι γονείς λεφτά αυτόματα ανήκουν στο club “καλή οικογένεια” και παραμένουν εκεί εις τους αιώνας των αιώνων.

Επίσης, η καλή οικογένεια πρέπει να είναι καθωσπρέπει και να υποκρίνεται.

Σε περίπτωση λοιπόν που το παιδί κάποιου εμφανίσει παραβατική συμπεριφορά οι γονείς δεν νοιάζονται τόσο για τις πράξεις του παιδιού τους και ποιο πρόβλημα τις προκαλεί, αλλά το να μην τύχει και βγουν από το πολυπόθητο club του καλού οικογενειάρχη.

Μάχονται με λύσσα οποιονδήποτε τολμήσει να μιλήσει για τις πράξεις του βασανιστή που μεγάλωσαν μήπως και η κοινωνία τους κακοχαρακτηρίσει.

Δεν μιλάνε με το παιδί τους να ξεκαθαρίσουν αν είναι βίαιος/η. Προσπαθούν να κουκουλώσουν τα πράγματα με οποιονδήποτε τρόπο, όπως έμαθαν και σε όλη τους τη ζωή να κουκουλώνουν την πραγματικότητα για να βγάζουν προς τα έξω αυτό που ο κόσμος ήθελε να δει.

Σου μιλώ μετά λόγου γνώσεως, γιατί, ως εκπαιδευτικός, μου είχε τύχει στο παρελθόν να βρω τον μπελά μου γιατί τιμώρησα μαθητή που ασκούσε σχολικό εκφοβισμό (τιμωρία, μην φανταστείς, τον έστειλα στο γραφείο του διευθυντή).

Σε χρόνο αστραπή, χωρίς να ρωτήσουν καν τι έγινε έπεσαν οι γονείς του να με φάνε και πολλοί ακόμη γονείς τους στήριξαν.

Για το παιδί που υπέστη τον εκφοβισμό δεν ρώτησε κανείς. Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να του μιλήσει, να ρωτήσει τι έγινε.

Το αστείο είναι ότι μου απαίτησαν να τιμωρήσω και τα δυο παιδιά εξίσου, για να αποδείξω “ότι είμαι δίκαιη”. Το θέατρο του παραλόγου.

Γλίτωσα το λιντσάρισμα και το δημόσιο λιθοβολισμό μόνο χάρη στην παρέμβαση του διευθυντή ο οποίος οφείλω να ομολογήσω χειρίστηκε το θέμα υποδειγματικά.

Γι’ αυτό λοιπόν κανείς τόσες ημέρες δεν σκέφτηκε ότι το “δικό μας παιδί” μπορεί να είναι από την πλευρά του θύτη.

Γιατί είναι όλοι πεπεισμένοι ότι είναι “καλή οικογένεια” και δεν υπάρχει περίπτωση να έχει μεγαλώσει έναν βασανιστή.

Κι αν τολμήσει κανείς να πει το αντίθετο, θα τον πλακώσουν στο ξύλο.

Ο φασισμός δεν είναι τυχαίος στην Ελλάδα. Κι ούτε περιορίζεται μόνο στα γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Φιλιά πολλά από Αγγλία.

Ράνια

Υ.Γ. Προσοχή ότι όλοι νοιάζονται να είναι “καλή οικογένεια”, όχι ευτυχισμένη οικογένεια. Η ευτυχία θεωρείται περιττή.

(Αγαπητή Ράνια, η οικογένεια-συμμορία είναι πολύ διαδεδομένη στην Ελλάδα. Το περασμένο καλοκαίρι, με αφορμή την δολοφονία ενός ανθρώπου από τον πατέρα του και την προσπάθεια της οικογένειας να καλύψει τον δολοφόνο, είχα γράψει για την “Οικογένεια-συμμορία”. Βέβαια, δεν είναι συμμορίες όλες οι ελληνικές οικογένειες. Πάντως, ο μικροαστισμός είναι φασισμός. Και η Ελλάδα είναι το βασίλειο του μικροαστισμού. Εμένα τα καλά παιδιά πάντα μου την έδιναν. Οι αλήτες έχουν πιο όμορφες καρδιές. Σας θαυμάζω που είστε εκπαιδευτικός. Αν και μικρός ήθελα να γίνω φιλόλογος, είμαι χαρούμενος σήμερα που οι γονείς μου δεν μου το επέτρεψαν. Δεν θα άντεχα όλα αυτά τα “καλά παιδιά”. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.