Συνειδητοποίηση
Γεια σου Πιτσιρίκο,
Σε διαβάζω εσένα και αυτούς που σου στέλνουν τις σκέψεις τους τόσο καιρό, και είπα να συνδράμω όσο μπορώ.
Μία μικρή εισαγωγή. Ζω τα τελευταία 5 (σχεδόν) χρόνια στο βορρά, εκεί που μιλούν ξένα, Εγγλέζικα. Η αλήθεια είναι ότι πάντα είχα τάσεις φυγής και ήθελα να φύγω από την Αθήνα. Τα κατάφερα, αλλά διαφορετικά τα είχα στο μυαλό μου. Ήθελα να το κάνω με τους δικούς μου όρους, να ήξερα ότι, όποτε ξενέρωνα με το έξω, θα υπήρχε η επιλογή να επιστρέψω.
Τα πρώτα 3 χρόνια ήταν μια διαρκής εσωτερική πάλη, ένας μήνας καλά, ένας μήνας κατάθλιψη.
Άκουγα και παρακολουθούσα γεγονότα αλλά στο μυαλό μου ήταν καρφωμένες οι ωραίες στιγμές, βλέπεις την έκανα ακριβώς πριν τη κρίση, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα ωραία φεστιβάλ στο κέντρο, τις μπαρότσαρκες, τις ταράτσες, τα γκομενίσματα, τις συναυλίες και τις αλητείες που άφησα πίσω.
Είχα στο μυαλό μου ότι όλα αυτά συνεχίζουν να κάνουν οι φίλοι μου (και ας μην τα έκαναν, αφού μιλούσαμε καθημερινά στο κωλο-skype) και με έπαιρνε από κάτω.
Κλασσικά επισκέπτομαι την Αθήνα και τους φίλους μου τα Χριστούγεννα και τα καλοκαίρια, και, κάθε φορά που τους αφήνω, με πιάνει η ψυχή μου και θέλω να μπω στην επόμενη πτήση και να επιστρέψω για τα καλά πίσω.
Κάτι συνέβη όμως.
Τα τελευταία Χριστούγεννα, μετακόμιζα προς το Νότο του Βορρά και έτσι δεν είχα ούτε χρόνο, ούτε χρήμα να κατέβω Αθήνα.
Όμως, είχα περισσευούμενη άδεια και έπρεπε υποχρεωτικά να τη χρησιμοποιήσω μέχρι το Μάρτιο οπότε έκανα το αυτονόητο, έκλεισα μέσα Μάρτη να κατέβω Αθήνα.
Είχα 7 μήνες να κατέβω, και επίσης η πρώτη φορά τα τελευταία 6 χρόνια (βάζω και στρατό μέσα) που θα βρισκόμουν “σπίτι” μου σε ένα συμβατικό μήνα.
Έκανα ότι ακριβώς και τις προηγούμενες φορές, πήγα για ποτά, για φαγητά, σε θέατρα, σε σπίτια φίλων κλπ κλπ αλλά ήταν διαφορετικά.
Ήταν διαφορετικά γιατί έπρεπε να το διαλάμε νωρίς γιατί την επομένη έπαιζε πρωινό ξύπνημα, να μην το παρακάνουμε γιατί ο μήνας δεν θα “έβγαινε”, γιατί είχαν το καθημερινό τους πρόγραμμα, τη ρουτίνα τους και όλα ήταν λιγάκι σεταρισμένα.
Μερικούς τους είδα μια φορά, άλλους καμία, άλλους πάλι περισσότερες από μία. Ήταν όλοι καλά και χάρηκα.
Οι τίμιοι ψάχνουν να την κάνουν, δεν τη παλεύουν άλλο να τους εκμεταλλεύονται, κουράστηκαν να προσπαθούν και να ελπίζουν. Άλλοι είναι στο κόσμο τους και άλλοι κράζουν κάνοντας αυτά που κράζουν.
Αυτό το ταξίδι ήταν από τα πιο ωραία. Συνειδητοποίησα ότι η καθημερινότητα των φίλων μου είναι η ίδια με τη δική μου, απλά μερικά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Δεν βλέπονται μεταξύ τους γιατί είναι απορροφημένοι στα θέλω τους και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, το σκέφτονται για να βγουν, και τρέχουν σαν το Βέγγο χωρίς όμως να χαμογελάνε.
Δεν λυπάμαι κανέναν τους, μόνο τους τίμιους (2-3 μετρημένοι) έχω στο μυαλό μου, που προσπαθούν περισσότερο από όλους και πρώτοι τρώνε τα σκατά, και στο τέλος είναι και οι μόνοι που χαμογελούν και δεν γκρινιάζουν.
Επιτέλους, καταλαβαίνω γιατί μου έλεγαν όλοι όταν τους ανέφερα ότι σκέφτομαι να επιστρέψω, να κάτσω εκεί που κάθομαι (εδώ δηλαδή).
Επέστρεψα και δεν μου έκανε καθόλου αίσθηση, ίσα ίσα μου άρεσε που γύρισα στο Βορρά.
Μέχρι που πίστευα ότι θα πέσει το αεροπλάνο επειδή για πρώτη φορά ήθελα να επιστρέψω στη ζωή μου εκτός Ελλάδας και δεν τα είχα βάψει μαύρα.
Αυτά τα δικά μου. Θα μπορούσα να είχα γράψει κι άλλα, απλά προτίμησα να επικεντρωθώ στη τελευταία μου συνειδητοποίηση που με έκανε να δω διαφορετικά τα πράγματα.
Κώστας
Υ.Γ. Σου γράφω για τον φίλο που πήγε εκδρομή στο Πόρτσμουθ και για τον τίμιο κολλητό μου που σε διαβάζει και σκέφτεται να τη κάνει.
(Αγαπητέ φίλε, μετά την απουσία της Δικαιοσύνης και την ανάγκη για ένα νέο Σύνταγμα, η φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό είναι το επόμενο μεγάλο θέμα για τη χώρα μας. Και αυτά τα τρία θέματα έχουν μεγάλη σχέση μεταξύ τους. Δυστυχώς, δεν βλέπω τη νέα κυβέρνηση να στέλνει έστω ένα μήνυμα προς τους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό. Ίσως, επειδή οι Έλληνες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό δεν ψηφίζουν -εκτός από αυτούς που μπορούν να έλθουν-, οπότε δεν είναι πελάτες των κομμάτων. Η ζωή των ανθρώπων στην Ελλάδα έγινε όπως η ζωή των ανθρώπων στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά εδώ -εκτός από τη μεγαλύτερη ανασφάλεια και την οικονομική στενότητα- μοιάζει σχεδόν όλοι να έχουν πειστεί πως θα είναι πάντα έτσι, και ίσως και χειρότερα. Βέβαια, αυτό που λέτε για τις παρέες σας έχει να κάνει και με την ηλικία. Μεγαλώνουμε και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, οπότε χάνεται η γλυκιά ανεμελιά της εφηβείας. Βέβαια, οι φίλοι σας στην Ελλάδα θα κουραστούν γιατί θα σκίζονται στη δουλειά -όσοι έχουν- αλλά δεν θα υπάρχει καμία εξέλιξη. Και πολύ φοβάμαι πως θα χάσουν τα νιάτα τους μέσα στη στενότητα και τη μιζέρια. Μπορείτε να μένετε έξω και να έρχεστε στην Ελλάδα για διακοπές. Στην παρούσα φάση, η Ελλάδα είναι καλή για τους ολιγάρχες και για τους τουρίστες. Για τους τουρίστες, σαν εμένα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.