Μια αιωνιότητα και μια μέρα
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τελικά το επόμενο μου κείμενο δεν είναι για την συμφωνία, αλλά μπορεί και να είναι. Άκουσα κιόλας χθες πως η ελληνική πλευρά ζήτησε παράταση του προγράμματος για άλλους 9 μήνες, αλλά μπορεί και να μην ζήτησε. Δεν ξέρω αν ισχύει, δεν με νοιάζει, χέστηκα. Ε, μα πια. Υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή από το ελληνικό χρέος. Και το ξέρουμε από μικρά παιδιά πως η μόνη λύση απέναντι σε ένα καθεστώς είναι η αντίσταση. Με πράξεις. Από λόγια χορτάσαμε.
Παρεμπιπτόντως, ως καθεστώς νοείται οτιδήποτε, από ένα κυβερνών κόμμα μέχρι μια κυρίαρχη κατάσταση.
Και αν πραγματικά έχουμε πρόβλημα με τις καθεστωτικές πολιτικές, τότε να μην περιμένουμε άλλα 4 χρόνια ή το επόμενο εθνοσωτήριο κόμμα. Να απαιτήσουμε κάτι καλύτερο, να το διεκδικήσουμε.
Όλα τ’ άλλα είναι αέρας, για λαϊκή κατανάλωση, για να περνάνε ξένοιαστα τα πολιτικά πηγαδάκια, να μην προβληματιζόμαστε πολύ.
Για να σε προδώσει κάποιος, πρέπει να εναποθέσεις όλες σου τις ελπίδες σε αυτόν, να του παραδοθείς. Όπως υπήρχε ζωή πριν το ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρχει και μετά, αρκεί να θέλουμε να τη ζήσουμε. Φιλικά. Ξεφεύγω, πάλι, αλλά μπορεί και να μη ξεφεύγω.
Τι να πω. Θα μπορούσε ο κόσμος να ήταν έτη φωτός μπροστά, να ήταν ομορφότερος, αλλά προτιμάμε να φάμε τις αγορές στη μάπα για αρκετά χρόνια ακόμα. Ειδικά εμείς οι Έλληνες, δεν έχουμε καμιά δικαιολογία γιατί επί της ουσίας μας έχουν στριμώξει σε μια γωνιά. Αλλά εμείς ακόμα τους φιλάμε σταυρωτά και έτσι όπως το πάμε και στο χέρι. Δεν πηδιόμαστε λέω εγώ να ησυχάσουμε. Το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς.
Με έχει στοιχειώσει και αυτό που είχε γράψει ο Ηλίας προ ημερών, πως οι διαπραγματεύσεις θα συνεχίζονται εσαεί, σαν μια άλλη Οσεάνια.
Κυριολεκτικά, αν υπάρξει νέα παράταση για άλλους 9 μήνες, πάει ο πρώτος χρόνος της πρώτης φοράς Αριστεράς.
Μετά, το δεύτερο έτος, θα έχουμε νέο γύρο συγκρούσεων και, πριν το καταλάβουμε, δεν θα φτάνει το διάστημα που απομένει για σημαντικές μεταρρυθμίσεις, οπότε τις αναβάλλουμε για την επόμενη τετραετία. Κατακαημένο Λέτσοβο, σου την φάγαμε και αυτή την τετραετία.
Στο μεταξύ, τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται απόλυτα πως δεν έσπειρε τίποτα η -επίτηδες- ανύπαρκτη Παιδεία στα μυαλά των ανθρώπων τόσα χρόνια. Καλύπτουν αυτό το τεράστιο κενό με ό,τι προπαγάνδα σκαρφιστούν. Μας παίζουν στα δάχτυλα, μας κάνουν ότι θέλουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία του 2010, ακόμα συζητιέται στη χώρα η αποφράδα μέρα μιας χρεοκοπίας!
Δεν είναι τυχαίο ότι πέντε χρόνια μετά, ακόμα στη Βουλή βρίσκονται τα δυο κόμματα που οδήγησαν τη χώρα εδώ -και μάλιστα πέρσι τέτοιο καιρό το ένα κυβερνούσε.
Επίσης, ένα μέρος των πολιτών επιβράβευσε τον νεοναζισμό και τη δολοφονία του Φύσσα, ενώ ένα άλλο κομμάτι επιβράβευσε ότι πιο ηλίθιο κυκλοφορεί στην πολιτική σκηνή, δηλαδή Ψαριανό, Θεοδωράκη και παραλίγο να μιλάμε τώρα και για την εκλογική προσφορά των απολιθωμένων ηλίθιων, ευτυχώς όμως διχάστηκαν ανάμεσα σε Γκλέτσο, Λεβέντη, Καρατζαφύρερ και ΚΗΔΙΣΟ, που στις επόμενες θα κληθούν να καλύψουν το τεράστιο ψυχολογικό κενό που θα αφήσει το απερχόμενο ΠΑΣΟΚ. Νομίζω ο Τζήμερος ήταν ο καλύτερος μα….ς με διαφορά, αλλά τι να κάνουμε, θα αναγκαστώ να συμβιβαστώ. Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ.
Η δημοκρατία της διχάλας, ευρώ ή δραχμή, αριστερά ή δεξιά ή εμπρός και από πίσω.
Τι ωραία που είναι η δημοκρατία. Κρυμμένη πίσω από παραβάν, μια φορά στα τέσσερα χρόνια γιατί πιο συχνά κουράζει.
Με διαφορετικά κόμματα που μοιάζουν μεταξύ τους σαν δυο σταγόνες νερό (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Ποτάμι-ΔΗΜΑΡ θεός σχωρέσ’ την).
Από την άλλη, είχαμε φτάσει στο σημείο, στη χούντα Παπαδήμου, να μιλάνε οι “θεσμοί” για κίνδυνο αποσταθεροποίησης της χώρας λόγω των εκλογών, ζητούσαν δηλαδή σταθερή κυβέρνηση χωρίς αλλαγές των αγαπημένων τους προσώπων για όσους αιώνες χρειαστεί.
Άλλο που ο Παπαδήμος δεν εκλέχθηκε από τον ελληνικό λαό, παρά σηκώθηκε ένα πρωί και χειροτονήθηκε πρωθυπουργός από τις αγορές. Στη δημοκρατία των αγορών όλα επιτρέπονται.
Για ποια δημοκρατία μιλάμε τελικά; Αυτή την μπασταρδεμένη που όταν ζοριστούν οι ισχυροί την βάζουν στην ντουλάπα;
Αυτή που δεν τους νοιάζει τι υποσχέθηκε μια κυβέρνηση προεκλογικά, καθώς πρέπει να εφαρμόσει με το στανιό το πρόγραμμα; Ποιο πρόγραμμα; Ένα είναι το πρόγραμμα.
Αυτή τη δημοκρατία που πιάνουν από τις γραβάτες ή από τα καπούλια τις κυβερνήσεις και τις κάνουν ότι θέλουν;
Τέτοιες κουβέντες δεν θέλει να τις κάνει ο μέσος άνθρωπος. Θέλει λύση στα προβλήματα του, χωρίς να αλλάξει ο κόσμος. Θέλει αντιπροσωπευτική, φιλελεύθερη ολιγαρχία και μετά γκρινιάζει που δεν τον συμβουλεύτηκαν οι εκλέκτορες όταν τους έστηναν στα τέσσερα οι ολιγάρχες και οι αγορές τους λίγο μετά τις εκλογές.
Στην τελική, οι αγορές αυτό κάνουν. Αγοράζουν, πουλάνε. Γιατί η σύγχρονη δημοκρατία να διαφέρει και να μην είναι προϊόν των αγορών, συνεπώς του 1% που τις ελέγχει πραγματικά;
Για χαζούς τους έχουμε; Ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, το 80% του παγκόσμιου ΑΕΠ μέσω των επιχειρήσεων τους, ελέγχουν τα πάντα και θα μας άφηναν τη δημοκρατία για να παίζουμε; Με αυτό το πλευρό να κοιμόμαστε.
Εμ έτσι είναι όμως. Όταν αρνείσαι να συμμετέχεις στις πολιτικές αποφάσεις, τότε στο τέλος θα λαμβάνονται ερήμην σου. Μου κάνει πάρα πολύ άσχημη εντύπωση, ότι είναι λίγος ο κόσμος που φαντάζεται τη δημοκρατία χωρίς κοινοβούλια ή χωρίς αντιπροσώπους με σταθερές θητείες. Και αυτό λέει πολλά, αλλά μπορεί και να μην λέει.
Γενικά, βλέπω μια αδυναμία αρκετών ανθρώπων να σκεφτούν κάτι άλλο εκτός από τις επιλογές που παρατάσσονται μπροστά τους από τα ΜΜΕ ή το σύστημα.
Φάνηκε πιο έντονα από ποτέ αυτή η αδυναμία, το σύντομο καλοκαίρι των αγανακτισμένων. Μόλις τα πράγματα ζόρισαν, σκορπίσαμε. Αλλά δεν υποχρεούμαστε να ακολουθούμε συνέχεια τις εξελίξεις, κάπου κάπου το έχουμε αποδεχθεί, συνειδητά ή μη. Δεν είναι διαφορετικές οι συγκυρίες για το κίνημα απ’ ότι πριν δέκα ή πενήντα χρόνια. Για το σύστημα, ίσως, αλλά και πάλι, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.
Την ίδια αγωνία βιώνει σήμερα ο άνεργος, χθες, προχθές, πριν δέκα χρόνια. Ο φτωχός είτε έχουμε κρίση είτε ανάπτυξη, φτωχός είναι. Ειδικά αυτός, δεν έχει τίποτα να χάσει.
Μου κάνει εντύπωση, πάντα μου έκανε, που οι άνθρωποι όσο περισσότερο εξαθλιώνονται τόσο περισσότερο σιωπούν. Ίσως η ψυχική κούραση, ίσως συνηθίζεις την ασχήμια και δεν αντιδράς, δεν ξέρω. Ίσως δεν είμαστε τα αθώα θύματα ενός αθέατου πολέμου, αλλά μπορεί και να είμαστε. Ίσως να είμαστε καθάρματα.
Ό,τι και να είναι, τελικά, το μόνο σίγουρο είναι πως ζούμε τη μια και μοναδική μας ζωή, χωρίς να τη ζούμε. Αν τη ζεις ρε μπαγάσα, τότε γιατί αναρωτιέσαι κάθε βράδυ πώς έφτασες εδώ; Γιατί; Όλα τα υπόλοιπα μας τα συγχωρώ, όχι αυτό. Έως ότου αποφασίσουμε να αναλάβουμε τη ζωή μας, καλή τύχη μάγκες.
Σε κάποιους αυτά μοιάζουν κινέζικα, οπότε απευθύνομαι σε αυτούς που έχουν τη διάθεση να τα ερμηνεύσουν. Αυτές είναι οι σκέψεις μου και δεν έχω σκοπό να τις μασκαρέψω.
Ξέρω ότι είναι πολύ μπανάλ να μιλάς για το σύστημα, αλλά, όπως είπε και ο άλλος φίλος, δεν είμαστε στο τέλος της ιστορίας, όπως βιάστηκε να γράψει μετά την πτώση του τείχους ο Φουκουγιάμα. Ούτε καν στη μέση δεν είμαστε.
Κάποια στιγμή θα το ξεπεράσει αυτό το υπέροχο σύστημα, τον καπιταλισμό, ο άνθρωπος. Κάποια στιγμή θα φτάσει να ξεπεράσει και το άλλο σύστημα. Βέβαια, πρώτα πρέπει να ξεπεράσει τη βλακεία, αλλά κάποια στιγμή θα την ξεπεράσει.
Αν η ανθρωπότητα έμενε στάσιμη κάθε φορά που η εξουσία το ήθελε, τότε ακόμα θα κουβαλούσαμε μέρα-νύχτα κοτρόνες για τις πυραμίδες της.
Το επόμενο κείμενο πιστεύω θα είναι για τη συμφωνία, αλλά μπορεί και να μην είναι. Μετά το δεύτερο μπάνιο δεν θα με νοιάζει και τόσο να σου πω την αλήθεια. Μετά το τρίτο να δεις. Άμα βρω πού είναι και τα νερά της φωτογραφίας, σώθηκα, καταπίνω και μνημόνιο.
Δεν βαριέσαι, τι είναι άλλα πέντε χρόνια χαμένα. Μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Με εκτίμηση
Άρης
(Αγαπητέ Άρη, τα γράφεις εσύ για μένα. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αλλά εγώ μπούχτισα να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Μπούχτισα επειδή δεν αλλάζει τίποτα. Δεν ξέρω πού είναι τα νερά της φωτογραφίας αλλά σε όλα τα νησιά του Ιονίου έτσι είναι τα νερά. Καλά μπάνια! Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.