Το παντεσπάνι
Γεια σου, πιτσιρίκο.
Πολλά χρόνια πριν, το κεφάλι του Άρη είχε στηθεί ως τρόπαιο στα Τρίκαλα από τους Γερμανοτσολιάδες και τα τσιράκια των Άγγλων που κυβερνούσαν (και) τότε την Ελλάδα. Ο Άρης, που, όταν σκοτώθηκε, βρισκόταν στην ηλικία που έφυγε κι ο αδερφός του ο Τσε λίγα χρόνια αργότερα, δεν ήταν μονάχα κομουνιστής, πάνω από όλα υπήρξε αντάρτης και σύμβολο ενός εθνικοαπελευθερωτικού λαϊκού κινήματος που κορυφώθηκε κατά την διάρκεια της κατοχής και δεν είχε όμοιο της πουθενά στην Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη.
Δεν ήταν μονάχα οι θυσίες του Ελληνικού λαού τότε. Δεν ήταν μονάχα οι νίκες απέναντι στις τακτικές μονάδες των Γερμανών και των συνεργατών τους.
Δεν ήταν ακόμα η τεράστια πολιτική επιτυχία της ματαίωσης στην πράξη της προσπάθειας των Ναζί να προχωρήσουν σε υποχρεωτική επιστράτευση του πληθυσμού για την επέκταση της Γερμανικής πολεμικής παραγωγικής βάσης.
Το πιο σπουδαίο ήταν η δημιουργία μια νέας –της μόνης δημοκρατικής στην νεώτερη ιστορία του τόπου– πολιτικής οργανωτικής δομής που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως η «κυβέρνηση του βουνού».
Σήμερα στην Ελλάδα το θερμόμετρο είναι ψηλά και η διαπραγμάτευση για τους όρους της υποτέλειας συνεχίζεται. Ο ιδρώτας στο μέτωπο των διαπραγματευτών φανερώνει την αγωνία τους.
Στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος τους βρίσκονται φυσικά οι τράπεζες κι ακολουθούν οι αγορές των ομολόγων και των μετοχών. Μια αγωνία που δεν συμμερίζεται η πλειοψηφία του λαού.
Κι όμως, οι μέρες μπορεί να είναι κρίσιμες. Κρίσιμες για αυτόν που έχει ακόμα κάτι σημαντικό να χάσει. Πόσοι όμως είναι αυτοί;
Και φυσικά, δεν αναφέρομαι σε εκείνους που νομίζουν πως κάτι σημαντικό έχουν ακόμα να χάσουν, αλλά σε αυτούς που πραγματικά κινδυνεύουν με νέες σημαντικές απώλειες.
Η Ελλάδα έχει ήδη χάσει κάθε προοπτική κι ελπίδα για το μέλλον, αν τα πράγματα εξακολουθήσουν να εξελίσσονται στο ίδιο μοτίβο.
Ποια σημασία μπορεί να έχει άλλωστε μια συμφωνία που θα αυξάνει τις διαστάσεις του κελιού από τα προηγούμενο 2×3 μέτρα στο καινούργιο 2,5×3,5 μέτρα;
Πόση ψυχή μπορείς να χωρέσεις μέσα στην φυλακή σου;
Πόσο ουρανό να ρουφήξουν τα μάτια σου μέσα από ένα παράθυρο μικρό;
Πόση θάλασσα χρειάζεται για να ξεπλύνει το σημάδι της βαριάς και αμετάκλητης ήττας από το γυμνό σώμα ενός λαού;
Οι καιροί λοιπόν είναι κρίσιμοι γιατί στην πραγματικότητα υψώνεται μπροστά μας ένα τελεσίγραφο, μια «take it or leave it» ρηματική νότα. Με τον τρόπο του Ξέρξη στις Θερμοπύλες, με τον τρόπο του φασίστα Μουσολίνι τον Οκτώβρη του 1940.
Η κυβέρνηση της «πρώτη φορά αριστερά» θα μπορούσε με αποφασιστικότητα και ηρεμία να πει ένα απλό «όχι» και να αποχωρήσει από την «διαπραγμάτευση».
Αντί αυτού, στέλνει αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες και εκλιπαρεί για μια «πολιτική λύση».
Με τρόπο τραγικό, η μοναδική ελπίδα για ρήξη προέρχεται από την αδιαλλαξία των δανειστών και «εταίρων».
Οι «δικοί μας» έχουν ήδη παραδοθεί. Οι «δικοί μας» έχουν ήδη αποτύχει.
Λόγια κενά περιεχομένου, καθησυχαστικές κουβεντούλες επιπέδου καφενείου, λειψή ενημέρωση του λαού.
Ούτε μία νομοθετική παρέμβαση που να αμβλύνει τις τρομακτικές ταξικές διακρίσεις στην εκπαίδευση και στην υγειονομική κάλυψη που έφεραν οι πολιτικές των μνημονίων.
Μονάχα ανώδυνες παρεμβάσεις και ακατάσχετη μπουρδολογία από έναν πρωθυπουργό που έλεγε πως αποτελούσε «κάθε λέξη του συντάγματος» και «σάρκα από την σάρκα του λαού» και τέσσερις μήνες μετά προτείνει την θανατική καταδίκη του λαού δια της αύξησης της έμμεσης φορολόγησης των βασικών καταναλωτικών αγαθών.
Η Αντουανέτα του Μαξίμου θεωρεί φυσιολογική την αύξηση του ΦΠΑ και την διατήρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων όταν η πτώση του ΑΕΠ από την έναρξη της κρίσης και μετά ξεπερνά το 25% και η ανεργία αγγίζει το 30%.
Το αν η Αντουανέτα κρατά την βεντάλια της με το αριστερό ή με το δεξιό της χέρι, δεν πρέπει να μας απασχολεί καθόλου. Της πρέπει μονάχα η Βαστίλη.
Ο Τσίπρας οφείλει να μην δεσμεύσει την Ελλάδα με ένα νέο μνημόνιο και να προκηρύξει άμεσα εκλογές, όπου το ζήτημα της παραμονής στην ευρωζώνη ή μη θα έχει ουσιαστικά δημοψηφισματικό χαρακτήρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του αποδεικνύονται ανίκανοι όσο και η κουστωδία του Forrest GAP την περίοδο 2009-2010, τουλάχιστον να μην αποδειχτούν το ίδιο μοιραίοι.
Φιλιά πολλά από την Εσπερία
Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, στην αρχή του κειμένου σου αναφέρεσαι στον Άρη Βελουχιώτη και στην αντίσταση κατά των Γερμανών. Όλοι μιλούν για το ένδοξο “ΟΧΙ” του 1940 αλλά σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται στον περίπατο που έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα. Ήταν οι κομμουνιστές που οργάνωσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ -όπου δεν συμμετείχαν μόνο κομμουνιστές-, από όπου προήλθε η μόνη σοβαρή αντίσταση στους Ναζί. Οι άλλες αντιστασιακές οργανώσεις ήταν της πλάκας. Πάντως, Ηλία, ο Βελουχιώτης, που τόλμησε να ονειρευτεί μια ανεξάρτητη Ελλάδα, κατέληξε με το κεφάλι στον πάσαλο -και γιορτή για ώρες γύρω από το κομμένο κεφάλι-, ενώ σχεδόν όλοι του είχαν γυρίσει την πλάτη. Θρύλος για μεγάλο μέρος του λαού, κτήνος για τους αντιπάλους του, τυχοδιωκτικό και ύποπτο στοιχείο για την ηγεσία του ΚΚΕ, που τον διέγραψε την ημέρα του θανάτου του. Ηλία, να δούμε τι θα γίνει με την διαπραγμάτευση. Παίζεται ένα παιχνίδι, και ελπίζω αυτή τη φορά να μην είναι σε βάρος μας. Δεν ξέρω τι από αυτά που μεταδίδονται είναι αλήθεια και τι ψέματα. Δεν ξέρω αν η αποχώρηση της ελληνικής αντιπροσωπείας είναι μέρος του παιχνιδιού. Κι εγώ πιστεύω πως πρέπει οι πολίτες να αποφασίσουν. Οποιαδήποτε άλλη “λύση” δεν θα πάει πολύ μακριά. Ηλία, σήμερα μιλούσα με μια θαυμάστριά σου. Της αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.