Οι χορηγοί της τραγωδίας

Φίλε πιτσιρίκο,
δυο είναι τα μεγάλα προβλήματα που υποτίθεται ότι προσπαθεί να λύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το οικονομικό και το μεταναστευτικό.
Το πρώτο το έχει αναλάβει ένας Ολλανδός αγροφύλακας με πλαστό μεταπτυχιακό στα οικονομικά, και το δεύτερο ένας διαχρονικά αναποτελεσματικός Έλληνας πολιτικάντης.

Ο κύριος τίποτα!

Ο άνθρωπος που, αν είχε μια ρίγα στο παντελόνι, θα μπορούσε να παίξει το λατινοαμερικάνο δικτάτορα σε παραγωγή του Hollywood ή τον πρίγκιπα της Ζαμούντα.

Τους δυο αυτούς κυρίους εποπτεύει ένας αλκοολικό λαμόγιο.

Και προφανώς δεν έχω τίποτα με τους αγροφύλακες, τους αναποτελεσματικούς και τους αλκοολικούς (δε θα έλεγα το ίδιο για τα λαμόγια).

Έχω όμως με την υποκρισία και το δούλεμα.

Που απ’ ότι φαίνεται δεν ενοχλεί τους συμπολίτες μου που πίνουν νερό στο όνομα της ‘ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης’(μέσα μας ;;;).

Γιατί οι επιλογές αυτές μιλούν από μόνες τους.

Και φανερώνουν πόσο διακοσμητικές είναι αυτές οι μαριονέτες των πολυεθνικών και των τραπεζών.

Οι οποίες δε χρειάζονται να έχουν ικανότητες λήψης αποφάσεων, για τον απλούστατο λόγο ότι δε μπορούν να αποφασίσουν για ΤΙΠΟΤΑ.

Ούτε καν για το τι μάρκα θα είναι η τοστιέρα τους, γιατί και αυτή τους την έχει κάνει δώρο κάποιος χορηγός. (ταξική αλληλεγγύη στη φιλιππινέζα της Ντόρας!)

Αυτός δηλαδή που άγει το χορό.

Που ηγείται του χορού, και οι μαριονέτες κλακαδόροι του χτυπούν τις κλακέτες στο ρυθμό του, για να χειροκροτεί το πόπολο.

Και τη στιγμή που εμείς μιλάμε για άμεση δημοκρατία, κοινωνικά εγχειρήματα και δομές, κάποιοι δείχνουν να μην αρκούνται να πληρώνουν τους 300 εθνοφασίστες που αποφασίζουν για το μέλλον τους, αλλά να θέλουν να χρηματοδοτούν και την ευρωπαϊκή ένωση για καπέλο, μην τυχόν και κάποιο λαϊκό αίτημα βρει το δρόμο της ικανοποίησης.

Μιλάμε για τραγωδία, δηλαδή την ωδή του τράγου που γλεντάει, κλωτσώντας μας στα οπίσθια.

Βρισκόμαστε μάλιστα στα μισά του δρόμου, όπως μας καθιστούν σαφές οι τραγουδιάρηδες τράγοι.

Ενός δρόμου που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Γιατί ποτέ, πιτσιρίκο, δεν υπήρξε πληθυσμός που να απώλεσε το 50% (30% μείωση μισθού+20% αύξηση φορολογίας) του εισοδήματος του, χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά.

Ο ιστορικός του μέλλοντος μάλιστα θα μείνει άφωνος όταν διαπιστώσει ότι όλα αυτά συνέβησαν όχι απλώς με τη σιωπηλή συναίνεση του κόσμου, αλλά με την ψήφο του η οποία είναι πάντα θετική.

Η όλη κατάσταση πάντως, μέσα από την τραγικότητα της, έχει απίστευτη πλάκα, και είναι αλήθεια πως με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι οι φόροι μου πιάνουν τόπο.

Γιατί καταδιασκεδάζω με την υστερία που αυτή έχει προκαλέσει στο μέτωπο ‘κοινής λογικής’.

Τόσα χρόνια τη βγάζαμε με κλάμα και ξεροσφύρι.

Τώρα τουλάχιστον παίρνουμε τους φιλελέδες στο μεζέ.

Ολιγαρκής

Υ.Γ. Κάποιοι άλλοι πάλι παίρνουν το μεζέ τους στους κάδους έξω από το σπίτι του Στουρνάρα, γιατί έχουν αποφασίσει ότι δεν τους αξίζει κάτι καλύτερο από τα αποφάγια του πεταμένου σούσι του.

(Αγαπητέ φίλε, ζούμε σε μια πολύ αστεία εποχή. Εγώ, από τότε που το είδα έτσι -μου πήρε κάποιο διάστημα-, λυτρώθηκα και βρήκα την υγειά μου. Ζούμε σε μια εποχή που οι Έλληνες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη -γιατί δεν πάει άλλο- αλλά, αντί να πάρουν την ευθύνη και να προχωρήσουν, ψάχνουν πάλι κάποιον άλλο για να του φορτώσουν τις δικές τους ευθύνες. Βέβαια, ξεχνούν πως και την επόμενη ημέρα στα ίδια θα είναι, οπότε δεν έχει νόημα η αναβολή ανάληψης της ευθύνης. Είναι πολύ διασκεδαστικό να το παρακολουθείς αυτό. Η υστερία των φιλελέδων έχει τρελό γέλιο. Τους καημένους. Φαντάζεστε τη μια ζωή που ζούμε, να ήμασταν σαν αυτούς; Να είστε καλά;)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.