Τροφή για σκέψη
Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Ήθελα να το γράψω χθες, αλλά συνήθως με πλημμυρίζουν συναισθήματα και αδέσποτες σκέψεις, οπότε δεν είναι λίγες οι φορές που …xάνομαι στο δρόμο. Προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά αυτές τις σκέψεις αλλά δεν το καταφέρνω συνήθως. Ελπίζω αυτό να είναι σημάδι ότι σκέφτομαι, χαχα.
Ασχέτως του αποτελέσματος, υπάρχει ένα δεδομένο. Το Εγώ με έψιλον κεφαλαίο. Εγώ εκείνο, Εγώ το άλλο.
Εμείς ποτέ. Μόνο Εγώ και οι Άλλοι.
Δεν ξέρω πόσοι πραγματικά θα σκεφτούν και τον διπλανό τους όταν ψηφίσουν και δεν θα πουν να ψοφήσει η κατσίκα του.
Ένα άλλο ωραίο του Κάρλιν (ελπίζω να μην κουράζω με τα ρητά, αλλά πολλές φορές αδυνατώ να εκφραστώ αλλιώς): έλεγε πως όσο η μεσαία τάξη τσακώνεται με τους φτωχούς, οι πλούσιοι πάνε ανενόχλητοι στις τράπεζες. Τροφή για σκέψη.
Ασχέτως του αποτελέσματος, υπάρχει και ένα άλλο δεδομένο. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν. Είναι άνεργοι, (νεό)πτωχοι… νεκροί, αυτό δυσκολεύτηκα να το γράψω.
Όσο εμείς αναλύουμε και υπεραναλύουμε το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ, όσο οι δημοσιογράφοι εξαπολύουν την κλασική τους, πλέον, προπαγάνδα υπέρ της διατήρησης των προκλητικών προνομίων τους, κάποιοι άλλοι πολύ απλά δεν νοιάζονται. Δεν έχουν αυτή την επιλογή. Εμείς έχουμε δυο, εκείνοι καμία.
Ασχέτως του αποτελέσματος, η ζωή τους δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε μπορείς να γυρίσεις πίσω όσους χάθηκαν. Δυστυχώς, η ζωή συνεχίζεται, χωρίς αυτούς.
Ενώ εμείς κινδυνεύουμε να καταστραφούμε (επιχείρημα υπέρ του ΝΑΙ), αυτοί έχουν ήδη καταστραφεί.
Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μου προκαλεί θλίψη, όταν ακούω τα επιχειρήματα υπέρ του ΝΑΙ.
Σκέφτομαι αυτούς που είδαν να τους κλέβουν τη ζωή χωρίς να αντιδρά σχεδόν κανείς και ντρέπομαι που δεν ήμουν εκεί να το αποτρέψω.
Ντρέπομαι που πάρα πολλοί θέλουν να τους ξεχάσουν, ξανά, και να προχωρήσουν μόνοι τους, γιατί μόνο αυτό ξέρουν. Αυτό μόνο.
Κατά τ’ άλλα, είτε πούμε το ΝΑΙ είτε το ΟΧΙ, δεν θα έχει καμία σημασία αν δεν θέλουμε να αλλάξουμε την επόμενη μέρα.
Το πρόβλημα δεν είναι η Ευρώπη, ο Γιούνκερ κτλ, χωρίς να τους δίνω παράλληλα συγχωροχάρτι.
Απλά, δεν θα έκαναν ότι έκαναν αν δεν είχαν βοήθεια και από τους απέναντι.
Το πρόβλημα όλα αυτά τα χρόνια είμαστε εμείς. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Και αυτό φάνηκε ακόμα περισσότερο με το πού έκλεισαν οι τράπεζες.
Τον τελευταίο χρόνο, η μεγαλύτερη κινητοποίηση πολιτών είναι αυτή που έγινε μπροστά από τα ΑΤΜ.
Και αυτό λέει πολλά, βέβαια ίσως και τίποτα.
Πάντως, ο φόβος ενός πιστωτικού γεγονότος σε μια χρεοκοπημένη χώρα, παραμένει το κορυφαίο συναίσθημα τεράστιας μερίδας πολιτών.
Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οταν κάποιος σκέφτεται τον ορισμό της μαλακίας, συνήθως να σκέφτεται εμάς.
> Γιατί χρειαστήκαμε τρία χρόνια να πάρουμε την απόφαση να αλλάξουμε εκλογική συνείδηση, δίνοντας ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ ή σε άλλο κόμμα. Γιατί τώρα κάποιοι το μετανιώνουμε και λέμε πως ο Σαμαράς είχε δίκιο (αυτό και αν είναι ο ορισμός της μαλακίας).
> Γιατί ακόμα βρίσκεται στην πολιτική σκηνή η Νέα Δημοκρατία που κατέκλεψε τη χώρα επί 40+ χρόνια (απ’ όταν ήταν ΕΡΕ). Που σε 3 και μόνο θητείες δικών της αρχηγών (Μητσοτάκης, Καραμανλής, Σαμαράς) κατάφερε να εκτοξεύσει το χρέος εκεί που δεν το πήγαν όλοι οι υπόλοιποι μαζί. Γιατί, παρά το καταστροφικό της έργο, ένας στους τρεις Ελληνες παραμένει πιστός οπαδός της. Αν μη τι άλλο, αξιοθαύμαστο και εμετικό ταυτόχρονα.
> Γιατί εδώ και πέντε χρόνια και παρά τις δισεκατομμύρια συζητήσεις, δεν έχουμε κάνει ακόμα την αυτοκριτική μας. Δεν έχουμε αποδώσει δικαιοσύνη πουθενά, δεν αναρωτηθήκαμε “γιατί τόσο χρέος” και επειδή περιμένουμε να έρθει κάποιος άλλος να φέρει την αλλαγή.
> Γιατί έχουμε μια πανέμορφη χώρα και καταφέραμε παρ’ όλα αυτά να αναδείξουμε όλες τις ασχήμιες μας. Η σημαία της Ελλάδας είναι η ασχήμια της. Και αυτό ισοπεδώνει τα πάντα.
> Γιατί δεν έχει αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ από την μέρα που ο Γεώργιος Παπανδρέου Τζούνιορ, μας ανακοίνωνε την αρχή του τέλους.
Ασχέτως του αποτελέσματος, μετρηθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια και σταθήκαμε πολύ κατώτεροι των περιστάσεων.
Το ΝΑΙ το επιβεβαιώνει, το ΟΧΙ απλά θα φέρει μια αμφιβολία να πλανάται μέχρι την επόμενη φόρα που θα κληθούμε, αν κληθούμε, να απαντήσουμε τι χώρα θέλουμε.
Πάντως, η χώρα για να έχει μέλλον, πρέπει πρώτα να έχει παρόν.
Και παρόν πλάι με όλους αυτούς που διέλυσαν τη χώρα δεν μπορεί να έχει.
Παρόν χωρίς Παιδεία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Υγεία, πολύ απλά δεν νοείται. Και αυτά για να έρθουν χρειάζονται κοινωνικοί αγώνες και θάρρος. Πάλι να το ξαναπούμε; Χρειάζεται αρετή και τόλμη η ελευθερία.
Ασχέτως του αποτελέσματος, είμαστε χαμένοι μόνο στην περίπτωση που αποδεχθούμε την ήττα μας, κάτι που μας έχει γίνει συνήθεια και άρχισε να εξαντλεί εκείνους που δεν το έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια και που κάποια στιγμή θα σηκωθούν να φύγουν, άνθρωποι είναι και αυτοί.
Είμαστε νεκροί μόνο αν αποδεχθούμε ότι πεθαίνουμε. Για να ζήσεις, χρειάζεται πρώτα όρεξη για ζωή και μετά τα υπόλοιπα συνήθως έπονται.
Όσο έχουμε όρεξη μόνο για λεφτά, δεν θα πάμε και πολύ μακριά.
Και αυτό είναι κάτι που φάνηκε πολύ πριν το δημοψήφισμα. Είναι κάτι που το βλέπεις καθημερινά.
Η όρεξη για χρήμα ξεπερνάει την όρεξη για ζωή. Αυτό είναι το μοναδικό μας έγκλημα.
Αλλά δυστυχώς είναι υπεραρκετό. Έχει οδηγήσει τη χώρα εδώ που είναι. Και θα συνεχίσει να την οδηγεί όσο μας προσδιορίζει ως κοινωνία, ως άτομο. Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου, έτσι δεν είναι;
Και για να κλέψω και λίγο πιτσιρίκο, μαζί με ολίγον Αρκά: Κάποτε θα μιλήσει η ανάγκη.
Και όταν το κάνει, θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα κλαίμε.
Για την μαλακία που μας έδερνε επί δεκαετίες και όριζε τις ζωές μας.
Αν μη τι άλλο, όταν δεν μπορείς εσύ ο ίδιος να ορίσεις τη ζωή σου και το ποιος είσαι, τότε είναι σαν να αυτοκτονείς.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Με εκτίμηση
Άρης
Υ.Γ.: Πάλι υστερόγραφο και τα σιχαίνομαιιιι. Το δημοψήφισμα σε μια κοινωνία όπου η κριτική σκέψη είναι εξωγήινη, συνήθως είναι βούτυρο στο ψωμί των ολιγαρχών. Γιατί πολύ απλά μια κοινωνία χωρίς κριτική σκέψη είναι χειραγωγήσιμη. Και οι ολιγάρχες ξέρουν να χειραγωγούν. Παρ’ όλα αυτά, οι αγορές και οι ολιγάρχες δεν το θέλουν. Τους κουράζει η δημοκρατία, το έχει πει και ο Βενιζέλος αυτό. Ας είναι το πρώτο δημοψήφισμα, και όχι το τελευταίο. Ας είναι οδηγός για το μέλλον και να μην πεθάνει μαζί μας. Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν την επομένη ότι το δημοψήφισμα δεν έκανε καλό στη χώρα, είτε πούμε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ. ‘Ηδη το λένε. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να του βάλουμε ταφόπλακα, ακόμα και αν βάλουμε σε όλα τα άλλα. Εξάλλου, την Κυριακή, κάποιοι θα πάρουν εύσημα για τις κτηνωδίες τους ή θα φάνε κατραπακιά και σε κάθε περίπτωση οι συνθήκες θα παραμείνουν πάνω-κάτω οι ίδιες, συνεπώς και η υποχρέωση που έχουμε απέναντι σε αυτές. Επιμένω, τέτοιο είναι το διακύβευμα. Αν θα δώσουμε άλλο ένα γλωσσόφιλο ζωής στα καθάρματα. Αν θα επιβραβεύσουμε τις πολιτικές τους ή αν θα τους στείλουμε με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Είναι κρίμα και εντελώς ηλίθιο να προσφέρουμε βολικό άλλοθι στις αγορές, αλλά να μου πεις αυτό κάνουμε τόσα χρόνια. Θα προτιμούσα περισσότερες επιλογές από ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ, αλλά από το ολότελα. Τουλάχιστον, ό,τι και αν επιλέξει ο καθένας να είναι συνειδητό, απαραίτητη προϋπόθεση αυτό. Να μάθουμε επιτέλους και οι υπόλοιποι τι σόι περίγυρος μας περιβάλλει, αν και σε μεγάλο βαθμό ξέρουμε. Αν δεν είναι συνειδητή η ψήφος, καλύτερα να μην πάτε καθόλου και να στείλετε την Τρέμη να ψηφίσει. Το ίδιο θα ‘ναι. Πάντως, μην τρέφουμε υστερίες, η ζωή συνεχίζεται -δυστυχώς ή ευτυχώς- και όπως υπήρχε ζωή πριν, έτσι θα υπάρχει και μετά, νομίζω καταλαβαίνετε πως το εννοώ. Η χώρα άντεξε κάποτε δυο παγκόσμιους πολέμους, οπότε δεν θα την ισοπεδώσει το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα απλά θα απαντήσει στο ερώτημα “ποιοι είμαστε, ποιοι θέλουμε να είμαστε και σε τι χώρα θέλουμε να ζούμε”, τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο.
(Αγαπητέ Άρη, να σκέφτεσαι πάντα πως καλύτεροι άνθρωποι από εμάς έζησαν σε πολύ δυσκολότερες εποχές από εμάς. Σε Έλληνες αναφέρομαι. Εγώ αυτό σκέφτομαι πάντα. Σκέφτομαι τη μοναξιά σπουδαίων ανθρώπων όπως ο Νικος Καζαντζάκης -που προσπάθησαν να τον τελειώσουν οι ατάλαντοι- και μας βρίσκω μια χαρά εμάς τους τίποτα. Είμαι σε μια ωραία βεράντα, η αλλοδαπή φίλη ετοιμάζει φαγητό, οι υπόλοιποι συζητάμε, εγώ έφερα το κρασί, φτηνό ελληνικό, και τα έχουμε όλα. Αυτά που είχαμε και πριν. Φίλους, ένα ταπεινό φαγητό, κρασί, όμορφη συζήτηση. Αυτά που θεωρούσε ζωή ο Επίκουρος. Δεν μπορώ να πάθω υστερία επειδή είναι της μόδας αυτές τις ημέρες. Δεν ζούσαμε την ίδια ζωή πριν την χρεοκοπία, δεν ζούμε την ίδια και τώρα. Όποιος θέλει να τρελαθεί για τα χρήματα, ας τρελαθεί. Αλλά να μην έρθει να κλάψει στον δικό μου ώμο. Να πάει στους τραπεζίτες που τον νιώθουν. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.