Αδυσώπητη γκόμενα η Ιστορία

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τελευταία γίνεται συχνά αναφορά από συντρόφους για τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής.
Για την ακρίβεια αυξάνονται με εκθετικό ρυθμό.

Ειδικά τώρα που ενταφιάστηκε η όποια αντισυστημικότητα της κυβέρνησης.

Δεν λέω “η αντισυστημικότητα του ΣΥΡΙΖΑ” γιατί υπάρχουν ακόμα αντίθετες τάσεις στη Κουμουνδούρου, έστω και αν έχασαν το Μαξίμου ή τη Βουλή, αν και με βρίσκουν αδιάφορο.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να καταλάβω γιατί αυτή η εμμονή με τη Χρυσή Αυγή.

ΟΚ, υπάρχουν πολλές ομοιότητες της σημερινής Ελλάδας με την Γερμανία του μεσοπολέμου ή με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Υπάρχουν όμως και πάμπολλες διαφορές.

Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (το κόμμα των ναζί) ήταν ένα πυροτέχνημα, μέσα σε 2 χρόνια πήγε από το 2% στο 18%.

Χρειάστηκε άλλα 2 για να πάει στο 37%.

Χρειάστηκε μια φωτιά στο Ράιχσταγκ για να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπο του καγκελάριου Χίτλερ.

Σε μια εποχή, όπου δεν υπήρχε το ίντερνετ και η τηλεόραση, ήταν πολύ εύκολο να γοητευθούν τα πλήθη.

Εδώ γοητεύτηκε ο καλλιτεχνικός κόσμος της εποχής.

Δεν μιλάμε για Πετρόχειλο, Σφακιανάκη, Γκλέτσο ή Γαϊτάνο.

‘Ηταν πολύ εύκολο για τον Χίτλερ να απορροφήσει την εξουσία.

‘Ηταν πολύ εύκολο και για τον Μουσολίνι, στην Ιταλία, να χρησιμοποιήσει τεχνάσματα για να φανεί ότι κατέβηκε στη Ρώμη με 300.000 μελανοχίτωνες, ενώ στην πραγματικότητα ταξίδεψαν μερικές εκατοντάδες με τρένο και χωρίς την παρουσία του Μπενίτο.

Τώρα ζούμε στην ψηφιακή εποχή.

Η εποχή όπου ο αναλφαβητισμός θέριζε μια ευρωπαϊκή χώρα, πέρασε ανεπιστρεπτί.

Πχ, παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να γιγαντώσουν τις συγκεντρώσεις του ΝΑΙ και να εκμηδενίσουν τις αντίστοιχες του ΟΧΙ, ο κόσμος δεν τσίμπησε.

Η προπαγάνδα μπορεί να λειτουργεί σε πολλά πράγματα, αλλά δεν έχει την καθολική επιτυχία που απολάμβανε στον Μεσοπόλεμο.

Μπορεί να μην υπάρχει αυτό που λέμε κριτική σκέψη σε μεγάλο βαθμό, αλλά κάτι υπάρχει.

Ο κόσμος προοδεύει, έστω και με την ταχύτητα ενός σαλιγκαριού, άλλο που δεν το βλέπουμε.

Επίσης, στη Γερμανία τότε, το NSDAP είχε πολύ μεγάλη συμμετοχή πολιτών σε συγκεντρώσεις του, ενώ είχε και τεράστιο ποσοστό αριστερών ψήφων (ο εθνικοσοσιαλισμός τότε ήταν μια καινούρια ιδέα).

Η Χρυσή Αυγή ούτε πάνω από 3000 άτομα δεν μπόρεσε να μαζέψει στα ντουζένια της.

Το NSDAP μάζευε δεκάδες χιλιάδες.

Επίσης υπήρχαν τότε τα Freikorps που ήταν τα ακροδεξιά τάγματα εφόδου, δεν επιτελούσε το NSDAP αυτό τον ρόλο στην αρχή.

Μάλλον ξεχνάμε παράλληλα, ότι στην Ελλάδα κυβέρνησε εκείνη την περίοδο ο Μεταξάς (από το 1936) έπειτα από διάφορες πολιτικές συγκυρίες και το χρίσμα του βασιλέως Γεωργίου Β’.

Παρ’ όλα αυτά, ο φασίστας δικτάτορας δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον ελληνικό λαό να πει το ΟΧΙ στο φασισμό.

Παρότι κατέλυσε το Σύνταγμα και το πολίτευμα, δεν μπόρεσε να παρακάμψει τον ελληνικό λαό.

Νομίζω είναι εντελώς ανόητο να ασχολούμαστε με τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής, αντί να συγκεντρωνόμαστε στους πραγματικούς στόχους.

Προσωπικά δεν φοβάμαι τη Χρυσή Αυγή, περισσότερο απ’ όσο πρέπει.

Ο φασισμός είναι εδώ πολύ πριν τη Χρυσή Αυγή.

Η Χρυσή Αυγή φουσκώνει τεχνηέντως κατά διαστήματα για να εμποδίσει τον κόσμο να πάει αριστερότερα, αυτός είναι ο πραγματικός της ρόλος.

Ο φασισμός όμως βρίσκεται εδώ από πολύ νωρίτερα.

Βρίσκεται στην έλλειψη παιδείας, στον ρατσισμό, στην έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πολιτικά ζητήματα, στην βία που ασκεί το κράτος στους πολίτες.

Αυτό που με τρομάζει είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από την ΧΑ, δηλαδή οι ολιγάρχες, το Κεφάλαιο.

Δεν χρειάζονται τη Χρυσή Αυγή για να είναι αδίστακτοι.

Μπορούν να σε διαλύσουν με την ίδια κτηνωδία ενός νεοναζί, κρυμμένοι πίσω από ένα κεντροαριστερό κόμμα.

Στις ΗΠΑ, όπου δεν υπάρχουν “ακραία” κόμματα, η αστυνομία σε γαζώνει με πολυβόλα, αν κοιτάξεις έστω λίγο στραβά έναν αστυνομικό.

Στη Σαουδική Αραβία σε αποκεφαλίζουν στο δρόμο γιατί έτσι γουστάρει ο βασιλιάς.

Στο Ιράκ δεν ξέρεις αν θα φτάσεις σπίτι σου μετά τη δουλειά.

Στην Παλαιστίνη μπορεί να σε κλείσουν για 48 ώρες στο σπίτι σου νηστικό και διψασμένο.

Στην Ουκρανία ο Δεξιός Τομέας, παρότι δεν είναι πρώτο κόμμα, ούτε δεύτερο ή τρίτο, απολαμβάνει την πλήρη υποστήριξη όλων των “δημοκρατικών” κομμάτων της ΕΕ, δεν είναι δα και κοινό μυστικό ότι η ΕΕ εμπλέκεται στην Ουκρανία υποστηρίζοντας νεοναζί.

Στο Μπαγκλαντές έμπαινε στα εργοστάσια για να σπάσει τις απεργίες ο στρατός.

Στη Νότια Αφρική η αστυνομία εξόντωσε 34 απεργούς μεταλλωρύχους τον Αύγουστο του 2012.

Στη Συρία τα πράγματα είναι τόσο άθλια που η μετανάστευση προσφύγων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Ανήλθε σε αυτές τις χώρες κάποιο νεοναζιστικό κόμμα στην εξουσία;

Εννοείται πως δεν είμαι μαλάκας, ξέρω τι σημαίνει η παρουσία ενός τέτοιου κόμματος στο πολιτικό σκηνικό μιας χώρας.
Απλά μήπως διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλον;

Ο φασισμός εξάλλου είναι το σκληρό (αν όχι το αληθινό) πρόσωπο του καπιταλισμού.

Αν η ελίτ θέλει να τα κάνει όλα πουτάνα, δεν χρειάζεται τους νεοναζί.

Οι νεοναζί είναι το τελευταίο οχυρό των ολιγαρχών, όταν σφίγγει ο κλοιός γύρω τους.

Εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε με τα τσιράκια τους, αντί να κοιτάμε να μην τα κάνουμε πλακάκια με τους ολιγάρχες.

Τους ολιγάρχες πρέπει να τελειώσουμε.

Μην κάνουμε όπως η Αριστερά στη Γαλλία που ασχολείται με τους τζιχαντιστές αντί να κάνει την αυτοκριτική της.

Χωρίς να βλέπει ότι η απουσία της στις γειτονιές είναι που στέλνει κόσμο στις αγκαλιές των τζιχαντιστών.

Απλά κριτικάρει τον κόσμο.

Αν η Χρυσή Αυγή γιγαντωθεί, τότε θα γίνει με δικιά μας ευθύνη, εξαιτίας της όποιας απουσίας μας.

Και δεν μιλάω για την απουσία μας στα ΜΜΕ, στα τέτοια μου αν μας δείχνουν στα κανάλια.

Είναι δεδομένο ότι τα ΜΜΕ δεν πρόκειται να προβάλλουν ποτέ ένα ριζοσπαστικό ή επαναστατικό κόμμα.

Εκτός αν το έχουν στην τσέπη τους.

Συνεχίζουν πχ να δίνουν βήμα στον Τζήμερο κατά καιρούς, που πιο εμετικός μ@λ@κ@ς δεν παίζει να υπάρχει.

Είναι δεδομένο ότι η ολιγαρχία θα στηρίξει έμπρακτα τη Χρυσή Αυγή, αν τη θεωρήσει χρήσιμη.

Θα στηρίξει οτιδήποτε διαφυλάττει τα συμφέροντα της, για μαλάκες τους έχουμε;

Ήδη άρχισαν να παίζουν πάλι στο γυαλί “αντισυστημικές” δηλώσεις χρυσαυγιτών.

Προσωπικά, όμως, δεν θέλω να την διαφημίζω με το να επισημαίνω όλη την ώρα για τον κίνδυνο της ΧΑ.

Τα όποια λεπτά δημοσιότητας της να τις τα δίνουν τα ΜΜΕ.

Οι ολιγάρχες έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και κάνουν ότι θέλουν με τα τσοντοκάναλα τους.
Αυτό είναι δεδομένο.

Έχουν όλα τα μέσα για να επηρεάσουν ένα εκλογικό αποτέλεσμα.

Ε, τότε γιατί ο κόσμος τους γάμησε και είπε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα;

Γιατί στις 25 Ιανουαρίου ψήφισε ένα ριζοσπαστικό (έστω κατ’ επίφασιν) κόμμα;

Ο κόσμος ψάχνει τρόπους να εκφραστεί αλλά σε αντίθετη με το πολιτικό σύστημα δεν κινείται όλο και δεξιότερα.
Οπότε σύντροφοι, μην αγχώνεστε τόσο για τον κόσμο, όχι τώρα τουλάχιστον.

Το πρόβλημα είμαστε εμείς.

Η λύση στο φασισμό δεν είναι να τρομάξεις τους ψηφοφόρους με μπαμπούλες.

Η λύση στο φασισμό είναι να τους πείσεις να σε εμπιστευτούν.

Όχι με τη ψήφο τους αλλά με τη συμμετοχή τους.

Η Αριστερά δεν χρειάζεται τόσο τις ψήφους, όσο χρειάζεται ανθρώπους, αγωνιστές.

Και αγωνιστές με ψεύτικες υποσχέσεις ευμάρειας, πολύ απλά δεν γίνεται να προσελκύσει.

Γι’ αυτό πιστεύω πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τελειωμένος εδώ και καιρό και πως κάτι άλλο θα γεννηθεί.

Τώρα απλά μας βρήκε η μπόχα της σήψης.

Γιατί πλέον το μόνο αριστερό πάνω του είναι η ταμπέλα της “Πρώτης Φοράς Αριστεράς”.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος θα πάει στην Χρυσή Αυγή.

Προσωπικά δεν βλέπω να υπάρχουν τα υλικά που χρειάζονται για να ανέλθουν.

Μπορεί να κάνω και λάθος.

Αυτό που λέω είναι ότι άμα λέμε συνέχεια στον κόσμο για την Χρυσή Αυγή, στο τέλος θα συνηθίσει και δεν θα ακούει: αυτό είναι πραγματικά επικίνδυνο.

Αλλού είναι η ουσία τώρα.

Στην απεμπλοκή της χώρας από τα δεσμά των δανειστών και από τα καταστροφικότερα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί ποτέ σε δυτικό κράτος αν όχι γενικά.

Και στην οργάνωση δράσεων με σκοπό να ξαναγνωριστούμε.

Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

Εμείς που προετοιμάσαμε τον δρόμο για την φιλία, δεν καταφέραμε να είμαστε φίλοι ανάμεσα μας, όπως τόνισε μια φίλη προ ημερών.

Η Αριστερά πρέπει να κοιτάξει στα μάτια τον κόσμο, αφού πρώτα κοιταχτεί στον καθρέφτη.

‘Οπως έλεγε ο Μπρεχτ σε άλλο κείμενο:

[Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει «έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν».
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν, είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.
Λες, πολύν καιρό αγωνίστηκες, δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν, είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.]

Αυτό δεν απευθύνεται μόνο στους λεγόμενους “απολιτίκ” αλλά και σε μας τους ίδιους, σε όλους.

Εξάλλου γιατί ο “απολιτίκ” να γίνει “πολιτίκ”;

Του δείξαμε έναν άλλον δρόμο;

Του δώσαμε το χέρι να τον περπατήσουμε μαζί;

Εγώ όταν βλέπω στην επιτροπή λίγο κόσμο, ξέρω πως κάτι έκανα κι εγώ λάθος.

Ωραίο άλλοθι οι αυταπάτες του κόσμου, αλλά περνάει γρήγορα αυτή η μπογιά.

Η χώρα δεν χρειάζεται τους φασίστες, γι’ αυτό και δεν πρόκειται να ανέλθουν.

Μια χαρά την έχουν ισοπεδώσει οι αγορές.

Ούτως ή άλλως, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το ποσοστό που ήθελε στις εκλογές, οπότε ο μπαμπούλας της ΧΑ του είναι εντελώς άχρηστος.

Τι παραπάνω ήθελε ή χρειαζόταν;

Και τι έκανε με αυτό, τίποτα.

Άσε κιόλας που οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάνε στην ΧΑ, ήδη ψάχνουν μήτρα.

Εδώ ισοπεδώθηκε η ΝΔ, που ιδεολογικά είναι η θεία της ΧΑ, και οι ψήφοι πήγαν οπουδήποτε εκτός από τους χριστιανοταλιμπάν.

Οπότε το θέμα, σύντροφοι, είναι τι στάση θα κρατήσεις όταν θα σε εμπιστευθεί ο κόσμος.

(Αυτά δεν απευθύνονται σε κάποιον αναγνώστη ή αναγνώστρια. Είναι διάφορες σκέψεις και επισημάνσεις.)

Δεν σου φταίει κανένας, αν πήγες και υποτάχθηκες στην ελίτ.

Δεν σου φταίει κανένας, άμα σε ξεπέρασε ήδη η ιστορία.

Η πλάκα είναι ότι λίγοι το έχουν συνειδητοποιήσει.

Η ιστορία δεν ξεπέρασε μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ίδια τη ΧΑ.

Μας ξεπέρασε όλους: αδυσώπητη γκόμενα η Ιστορία.

Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει.

Κανείς μας δεν έχει.

Το δημοψήφισμα τα έκανε όλα πουτάνα.

Έρχονται απολαυστικές μέρες.

Όπως είπες, σύντροφε, έρχεται η ώρα της Αγίας Ανάγκης.

Και δεν είμαστε ούτε στο 1960 ούτε στο 1930 ούτε στο 1990.

Η Ιστορία μπορεί να έχει την τάση να επαναλαμβάνεται αλλά ακόμα και ο Μαρξ ήξερε πως η επανάληψη δεν ήταν καρμπόν.

Αλλιώς νομίζω πως το εννοούσε όταν έλεγε κακόγουστη φάρσα.

Έχει πλάκα που προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα πάντα και στο τέλος δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα τι συμβαίνει.

Αδυσώπητη δεν λες τίποτα.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, οι ολιγάρχες δεν χρειάζονται πια την Χρυσή Αυγή. Έχουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας θα κάνει καλύτερα τη δουλειά τους. Έτσι νομίζουν τουλάχιστον. Γιατί είμαστε κι εμείς εδώ. Μπορεί η Ιστορία να βρήκε λίγο τον Τσίπρα στο ραντεβού τους και να ψάχνει τον επόμενο γκόμενο αλλά δεν πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο η Ιστορία να είναι μητρομανής. Οπότε, θα μας έχει όλους γκόμενους. Ωραία φάση, θα γνωρίσουμε και κόσμο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.