Το μεγάλο μου δίλημμα

Φίλε Πιτσιρίκο γειά σου.
Μετά από τόσα χρόνια που σε διαβάζω -εσένα και όλους τους φίλους που γράφουν-, αποφάσισα να σου στείλω κι εγώ τη «σοφία» μου.

Αμφιταλαντεύομαι διαρκώς, από τότε που πήγαινα λύκειο, αν αξίζει να παλέψει κανείς για αυτόν τον τόπο και κυρίως για το λαό του ή αν είναι μάταιος κόπος και είναι καλύτερα να ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω σου και να πας σε μία άλλη χώρα να ζήσεις.

Στη δεύτερη περίπτωση τουλάχιστον, θα ξέρεις με μία κάπως μεγαλύτερη σιγουριά ότι υπάρχει κάποια αξιοκρατία και ότι, κουτσά στραβά, θα πάρεις ένα ποσοστό αυτών που δικαιούσαι.

Σε πληροφορώ πως έχω αλλάξει πολλές φορές στρατόπεδο. Κι αυτό γιατί, παρόλο που σιχτιρίζω συνεχώς τον ελληνικό λαό που τόσα χρόνια έμμεσα ή άμεσα ήταν «ΠΑΣΟΚ» (στην ψήφο, στην κουλτούρα, στη φιλοσοφία, στο γούστο, σε όλα) και σκέφτομαι ότι του αξίζει (μας αξίζει) να φάει τα μούτρα του, σκέφτομαι ότι το να τα παρατήσεις όλα και να φύγεις είναι δειλία.

Και ότι αν κάποιος πρέπει να παλέψει για αυτόν τον τόπο, είμαστε εμείς που συνειδητοποιούμε (ή έτσι νομίζουμε) τι είναι καλό για αυτόν.

Απ’ την άλλη, όμως, σκέφτομαι πως όσα και να κάνω για αυτόν τον τόπο και για αυτόν τον λαό πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα του τάξει μία «θεσούλα» κάπου καλά, ή κάτι τέλος πάντων και θα τον τουμπάρει πάλι.

Οπότε, παρά την όποια προσπάθειά μου, η διαφθορά του κοσμάκη θα είναι εκεί βαθιά ριζωμένη.

Γιατί έχω καταλήξει πλέον πως το ψάρι δε βρωμάει μόνο απ’ το κεφάλι και είναι πολύ ανεύθυνο να τα ρίχνουμε όλα στους άλλους.

Είναι αντίστοιχα ανεύθυνο με το «μαζί τα φάγαμε».

Εξάλλου, όπως είπε κι ένας φίλος σε κάποιο άλλο κείμενο εδώ: «Οι πολιτικοί δεν πέφτουν από τον ουρανό. Έρχονται από τις ελληνικές οικογένειες, τους Έλληνες γονείς, τα ελληνικά σχολεία, τα ελληνικά πανεπιστήμια, τις ελληνικές εκκλησίες, τις ελληνικές επιχειρήσεις και εκλέγονται από τους Έλληνες πολίτες.»

Οπότε, επανέρχομαι στην ιδέα του να τους παρατήσω όλους στη μοίρα τους και να τους αφήσω να φάνε το κεφάλι τους (πόσες φορές πια;;;), μπας και ξυπνήσουν και τους έρθει η όρεξη να αναλάβουν καμία ευθύνη για το τι γίνεται σε αυτόν τον τόπο.

Αλλά και πάλι θα νιώθω άσχημα και θα είμαι ακόμα προβληματισμένος για την ορθότητα της απόφασής μου.

Μάλλον είμαι κι εγώ καλομαθημένος και ΠΑΣΟΚογενές απόβλητο. Κι αυτό μου τη δίνει πιο πολύ απ’ όλα. Να συνειδητοποιώ ότι είμαι κι εγώ «σκάρτος», σύμφωνα με την τόσο καλά μελετημένη κοσμοθεωρία μου…

Για τις εκλογές δεν έχω να πω κάτι, παρά μόνον ότι είναι αστείες και χαλάνε για τρίτη φορά το πρόγραμμα της εξεταστικής μου.

Μάνος

(Αγαπητέ Μάνο, δεν είναι δειλία να φύγεις. Για πολλούς Έλληνες, το να φύγουν είναι πια θέμα επιβίωσης. Ακόμα και για να αγαπάς την πατρίδα σου, πρέπει να επιβιώσεις πρώτα. Επίσης, μπορείς να φύγεις για λίγο, για να δεις αν αγαπάς την πατρίδα σου. Αν κρίνω από τα πολλά μέιλ των φίλων αναγνωστών που έφυγαν στο εξωτερικό, την αγαπάνε πολύ την πατρίδα τους. Είναι εύκολο να βγάλεις έναν Έλληνα από την Ελλάδα -με μια χρεοκοπία βγάζεις εκατοντάδες χιλιάδες- αλλά είναι δύσκολο να βγάλεις την Ελλάδα μέσα από έναν Έλληνα. Γιατί εδώ έχει πάντα ήλιο. Και είμαστε παιδιά του Ήλιου. Που μας καίει ενίοτε. Καλό πτυχίο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.