Περί Αϊλάν, Αντετοκούνμπο και λοιπών σιχαμένων
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Σου γράφω από το Βερολίνο, όπου επισκέπτομαι ένα φίλο. Μετά από τα κοκτέιλ μιας κολομβιανής, είπα να χαλαρώσω καπνίζοντας ένα απ’ τα κομμένα τσιγάρα και διαβάζοντας τις αναρτήσεις στο μπλογκ σου.
Το πρώτο κείμενο που εμφανίστηκε ήταν του φίλου Παναγιώτη για τον μικρό Αϊλάν και λίγο πιο κάτω το δικό σου για τον πατέρα του Αμπντάλα Σενού.
Δεν διάβασα τα νέα -και δεν θέλω να τα διαβάσω- αλλά καταλαβαίνω ότι πρόκειται για άλλο ένα πνιγμένο παιδάκι.
Θα μοιραστώ λοιπόν τώρα μαζί σου μια ιστορία που δεν την έχω πει σε κανένα, ούτε καν σε γονείς αδέλφια κλπ γιατί πονάει ασύστολα.
Πριν τρεις μήνες, έγινα πατέρας. Είναι το καλύτερο πράγμα που συνέβη στη ζωή μου. Πριν λίγο καιρό έβγαλα το μικρό βόλτα με το καροτσάκι και τη μάνα του.
Το καροτσάκι έχει λουριά για να δένουμε τον μικρό για την ασφάλειά του, αλλά δεν του αρέσουν καθόλου, οπότε σε πρώτη φάση είπαμε να μην τα χρησιμοποιήσουμε για να τον έχουμε πιο άνετο.
Μεγάλο λάθος. Το έβλεπα το όνειρο αλλά, για την άνεση του μικρού, δεν έδρασα.
Ο μικρός έπεσε. Από τα τριάντα εκατοστά βρέθηκε με τα μούτρα στο πεζοδρόμιο. Μεγάλη πτώση για έναν άνθρωπο πενήντα εκατοστών με μηδαμινό έλεγχο των μυών του.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως άπλωσα τα χέρια μου για να τον πιάσω και βρήκα αέρα, μετά έβαλα το πόδι μου για να ανακόψω τη πτώση και, όταν βρέθηκε στο έδαφος, για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου νόμιζα ότι σκότωσα το παιδί μου.
Η όλη φάση διήρκεσε ένα δευτερόλεπτο αλλά εμένα μου φάνηκε ένας αιώνας.
Ο μικρός δεν έπαθε τίποτα, εγώ όμως ξόδεψα την υπόλοιπη μέρα κλαίγοντας και τις επόμενες 2-3 εβδομάδες φανταζόμουν ότι του προκάλεσα κάποια εγκεφαλική βλάβη και ήθελα να πάω να στην Αναφωνήτρια και να πηδήξω από κάτω για το ναυάγιο.
Και χρησιμοποιώ το ρήμα “προκάλεσα” γιατί, άμα προβλέπεις τον κίνδυνο, και δεν κάνεις τίποτα για να τον αποτρέψεις είσαι αναμφίβολα για το πoύτσο γονιός.
Σκέψου τώρα τον Αμπντάλα. Έβαλε γυναίκα και παιδιά στο καρυδότσουφλο, γνωρίζοντας τον κίνδυνο, και πέθαναν όλοι εκτός απ ‘αυτόν. Καλύτερα να είχε πεθάνει και ο ίδιος.
Αυτοί όμως για τη χρεοκοπημένη κοινωνία της χρεοκοπημένης σύγχρονης Ελλάδας των κρυφο-φανερών νεοναζί είναι παράσιτα που τους άξιζε να πνίγουν – τι δουλειά έχουν στην Ελλαδάρα μας;
Τι να πεις όμως για μια κοινωνία που μετά από πέντε χρόνια ξεφτίλας με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα και την απροκάλυπτη κατάλυση της δημοκρατίας δεν κουνά ούτε το δαχτυλάκι της;
Τι να πεις για τη γενιά του Πολυτεχνείου που έγινε γενιά του ΠΑΣΟΚ; Τι να πεις για τους απογόνους της; Τι να πεις για μια χώρα που δεν γνωρίζει την ιστορία της; Που ξέχασε τοΝ Ξένιο Δία;
Εντελώς τυχαία, συζητούσα με την γερμανική παρέα μου απόψε, και μου έλεγε ότι το γερμανικό κράτος υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες τους πρόσφυγες γιατί αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία καταπολέμησης της γερμανικής υπογεννητικότητας· πολύ προχωρημένη προσέγγιση τύπου 21ου αιώνα την οποία δεν αμφισβητώ ευθέως.
Εγώ τους έλεγα ότι οι συντηρητικοί της Γερμανίας αντιλαμβάνονται ότι οι εισροή προσφύγων αποτελεί κεφάλαιο ανεκτίμητης αξίας για τους ολιγάρχες και τους πλασάρουν έξυπνα στο γερμανικό πληθυσμό ως λύση για κάτι άσχετο, ενώ όλοι ξέρουν ότι αποτελούν φθηνό εργατικό δυναμικό που σε πολλές περιπτώσεις είναι και υψηλής κατάρτισης· οκ, την αμφισβητώ ευθέως.
Ότι έπαιξε με τους Αλβανούς στην Ελλάδα του ’90 δηλαδή, αλλά χωρίς την “κοινωνική εξυπνάδα” των τοπικών αρχόντων.
Αλλά αυτοί δεν γνώρισαν το φίλο μου Ντ. από την Αλβανία που πήγε σχολείο στην Ελλάδα και διέπρεψε στις πανελλήνιες χωρίς να ξέρει καλά ελληνικά, μετά πήγε στη Σκωτία για δουλειά όπου και πρόκοψε, και τελικά άνοιξε εστιατόριο στο Τσιλιβή όπου πάνε μόνο τουρίστες και οι Έλληνες δεν πατάνε γιατί είναι “το μαγαζί του Αλβανού”.
Δεν γνώρισαν την εθνική υπερηφάνεια για το Δήμα, το Καχιασβίλι, το Σχορτσιανίτη και τον Αντετοκούμπο σε αντιδιαστολή με ρατσισμό κατά των αλβανικής καταγωγής συμμαθητών μας που σήκωναν υπερήφανα την ελληνική σημαία στις εθνικές επετείους.
Αυτοί οι τελευταίοι είναι λαθρο-σκουλήκια σαν τον Αϊλάν και την οικογένειά του.
Νευριάζω όμως και ξεφεύγω από το θέμα.
Πιτσιρίκο, συνέχισε να ανεβάζεις φωτό από τα πνιγμένα παιδάκια του Αιγαίου κι εγώ, όπως και άλλοι θέλω να πιστεύω, θα τις αναπαράγουμε στο φέισμπουκ και όπου αλλού μπορούμε για να καταλάβουν οι Έλληνες και Ευρωπέοι φίλοι μας -δεν είναι ορθογραφικό αυτό- ότι οι αριθμοί έχουν πρόσωπο και είναι ίδιο με το πρόσωπο του παιδιού μας.
Χαιρετώ
Νιόνιος
(Αγαπητέ Νιόνιο, ζούμε σε έναν όμορφο και επικίνδυνο κόσμο. Πολύ σκληρός κόσμος για κάποια παιδιά. Η Γερμανία έχει ανάγκη τους μετανάστες επειδή τα γερμανικά μυαλά την έκαναν για τις ΗΠΑ. Δηλαδή, δεν τους θέλουν μόνο για φτηνούς εργάτες αλλά χρειάζονται και τους επιστήμονες. Με την φυγή της αστικής τάξης της Συρίας, φεύγουν και οι Σύροι επιστήμονες. Αλλά η Ελλάδα ούτε αυτούς δεν βλέπει. Δεν ανεβάζω φωτογραφίες από πνιγμένα παιδάκια. Ένα σκίτσο μόνο ανέβασα. Μέσα μου, δεν έχω καταλήξει αν είναι σωστό ή όχι. Δημοσιογραφικά, είναι σωστό αλλά δεν είμαι δημοσιογράφος. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως, αν δεν είναι όλα τα παιδιά του κόσμου παιδιά μας, δεν έχουμε παιδιά. Ωραίο το Βερολίνο αυτή την εποχή. Σας έκανε και καλές ημέρες. Πρόσεξε γύρω σου -ειδικά στο Βερολίνο- την συνύπαρξη του τεράστιου πλούτου με την απόλυτη φτώχεια. Γιατί κάποιοι νομίζουν πως όλοι οι Γερμανοί είναι πλούσιοι. Όπως, νόμιζαν κάποτε το ίδιο για τους Εβραίους. Να είσαι καλά. Να χαίρεσαι το παιδί σου και τα παιδιά όλου του κόσμου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.