Η ελπίδα έρχεται…και ευτυχώς όχι για εμάς!
Φίλτατε πιτσιρίκο,
“Απελπισία” αναφωνούν αδέρφια, φίλοι, ο κόσμος, τα σωθικά μου, μέχρι και οι μισοσπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου της Κυψέλης, όταν περπατώ με την κόρη μου. Αλλά ευτυχώς η τελευταία πιτσιρίκα -μπορώ να σας φέρω σε επαφή- το γουστάρει το σπασμένο το πλακάκι του πεζοδρομίου και προσπαθεί να παίξει κουτσό περπατώντας, ή ακόμα και να χορέψει με αυτές τις σπασμένες πλάκες, τις οποίες εγώ σιχτιρίζω κάθε φορά που τις προσπερνώ.
Και τότε, το έργο φανερώνεται, πεντακάθαρο! Ο βαθμός αρτηριοσκλήρυνσης με τον οποίο έχουμε συνηθίσει να κουρδίζουμε, να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να πορευόμαστε είναι ο απελπιστικός… σαν την κομματική αρτηριοσκλήρυνση κι εμείς τα ίδια.
Από τις 13 Ιουλίου 2015 μέχρι σήμερα, η απελπισία και η απογοήτευση, ανεβάζει γκάζια -δεν καταλαγιάζει.
Για μένα, όμως, τείνει να μεταμορφωθεί σε ένα απίστευτα αναζωογονητικό συναίσθημα. Μάλλον επειδή είμαι ερωτευμένο -βασικό προαπαιτούμενο όχι μόνο για καθαρή πολιτική σκέψη αλλά για πληθώρα πραγμάτων -αν όχι όλων…
Και εδώ να εξηγηθώ: όταν η πλειονότητα ημών αριστερών και λοιπών αναρχοαυτόνομων φρούτων πανηγυρίζαμε χορεύοντας πάνω στα συντρίμμια του δικομματισμού, δεν μας πέρναγε καν από το μυαλό ότι σε μόλις λίγο καιρό θα γκρεμιζόμασταν μαζί με τα συντρίμμια της μεταπολιτευτικής αριστεράς.
Το κλασσικό σύνδρομο: “…θα σου πω εγώ πώς αλλάζει αυτός ο κόσμος – αλλά όχι εγώ δεν χρειάζεται ν’ αλλάξω, όχι! Μια χάρα είμαι…”
Αυτή την απογοήτευση νομίζω ζούμε. Δεν είμαι και πολύ διαβασμένο το έρμο, αλλά, διαβάζοντας Καστοριάδη -Υστερόγραφο στην ασημαντότητα-, η απελπισία μου τελειώνει με τελεία και με παύλα, μετουσιώνεται.
Ναι, πάντα ψήφιζα και έχω στηρίξει αρκετά την κοινοβουλευτική δημοκρατία, και περίμενα -όπως και πολλοί άλλοι, κοτζαμάν παρεάκι- να σωθούμε, να δούμε άσπρη μέρα…τρομάρα μας.
Αν πω “φταίει ο Τσίπρας, φταίει η αριστερή πλατφόρμα κ.ο.κ.”, μου θυμίζω αυτόματα το τομάρι μου όταν βρίζω τη μάνα μου, τον πατέρα μου, τον μαλάκα που έτυχε να προπορεύεται στο δρόμο και πάει αργά μπροστά μου, όταν εγώ έχω απλά νεύρα, πάντα φταίει κάποιος άλλος.
Με βαρέθηκα, αυτή είναι η αλήθεια. Βαρέθηκα να σκέφτομαι έτσι, να ορίζω τη ζωή μου έτσι, να μεγαλώνω το παιδί μου έτσι, να ελπίζω κάποιος άλλος να με βγάλει από τη δύσκολη θέση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Και φυσικά, όταν η απελπισία αυτή διαλύεται, φως μπάζει μόνο από εγχειρήματα που ξεκινούν κάπως έτσι: αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, αμεσοδημοκρατία, κοινώς προσωπική δουλειά του τομαριού μου για αρχή, και ουσιαστική πολιτική ζωή καθημερινά· όχι επαναστάτης την Παρασκευή και από Δευτέρα βλέπουμε.
Θα μου πεις, σε ποιο κοινωνικό πλαίσιο; Έστω σε αυτό το μπουρδέλο που ζούμε σήμερα, γίνεται, ήδη γίνεται.
Σε αυτή τη βάση λοιπόν, η ελπίδα έρχεται -χαχα, πολύ γραφικό πλέον-, και ευτυχώς όχι για εμάς.
Νομίζω ότι αυτή η ελπίδα, μας έχει γραμμένους κανονικά και πολύ καλά κάνει.
Όποιος τρέφει ακόμα ελπίδα στηρίζοντας – ψηφίζοντας είναι είτε πέστροφα ιχθυοτροφείου είτε ο άνθρωπος του ανεκδότου σε ελεύθερη πτώση από ουρανοξύστη, όπου κάθε 10 μέτρα λέει: “μέχρι εδώ όλα καλά”.
Το πιτσιρίκι που θα μεγαλώσει, όμως, την βλέπει να έρχεται, και πολύ καλά κάνει, ευτυχώς.
Το ξέρω πως θα είμαι υπόλογη για αυτό που θα της παραδώσω, μια και το δικό μου παρόν το έχω δανεισμένο από το παιδί μου -δεν είναι δικό μου-, άρα δεν με παίρνει και για πολλή απελπισία, παραείναι εγωιστικό.
Μπορεί να σου γράφω μπούρδες τόση ώρα, πολύ πιθανό, η μπουρδολογία είναι μια αρκετά καλή πρακτική άμυνας, για να μην αποτρελαθούμε τελείως.
Και άλλωστε, κάποιος πρέπει να ελπίζει σε αυτόν τον κωλότοπο…δεν πρέπει;
Με περισσή ελπίς,
Τ.
(Αγαπητή φίλη, αφού είστε ερωτευμένη, είστε ανίκητη. Και η πιτσιρίκα σας είναι ελπίδα. Ελπίδα είμαστε όλοι μας. Αρκεί να το θέλουμε και να το πιστεύουμε. Δεν είναι ποτέ μπούρδες αυτά που νιώθουμε. Άνθρωποι είμαστε. Να χαίρεστε την κόρη σας και τον έρωτά σας. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.