Εκνευρίζομαι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
έχω σπαστεί λίγο με πολλούς από τους φίλους που γράφουν.
Η πλειοψηφία των mail είναι του στυλ “μας πρόδωσε ο Αλέξης και έχω πέσει σε κατάθλιψη”.
Έλεος!

Ήθελα να ήξερα, αυτοί που τα γράφουν αυτά, μέχρι τώρα που ζούσαν;

Σε σπηλιά;

Δεν τους έχει παρατήσει ποτέ γκόμενα;

Δεν τους έχει “πουλήσει” ποτέ φίλος;

Δεν τους έχει εκμεταλλευτεί ποτέ αφεντικό;

Δεν τους έχει συμπεριφερθεί ποτέ σαν σκουπίδι καραβανάς στο στρατό;

Δεν έχουν νιώσει ποτέ προδομένοι;

Ωραία, βγήκε ο Τσίπρας, τον πιστέψαμε (λίγο ή πολύ), τον ψηφίσαμε, βγήκε, μας γάμησε.

Σίγουρα δεν είναι ωραίο, αλλά η έκπληξη ποια ακριβώς είναι;

Ότι κάποιος πολιτικός καπηλεύτηκε τα αριστερά ιδεώδη, κορόιδεψε το λαουτζίκο, πήρε την εξουσία και τελικά αποδείχθηκε σκάρτος;

Σιγά τα αυγά.

Συνέλθετε ρε!

Όπως δεν έχει υπάρξει ΠΟΤΕ στην ιστορία της ανθρωπότητας μεσσίας, έτσι δεν θα υπάρξει και στο μέλλον.

Οπότε σταματήστε να τον περιμένετε, πόσο μάλλον να θεωρείτε ως τέτοιον αυτόν που ψηφίσατε.

Για πόσο ακόμα θα κλαίτε το μακαρίτη;

Παραδεχτείτε ότι πιαστήκαμε μαλάκες και στη συνέχεια δείτε επιτέλους το θετικό της υπόθεσης.

ΝΑΙ, υπάρχει θετικό, αλλά το πολύ κλάμα θολώνει την όραση (και η μαλακία το κάνει, οπότε ίσως δε γλιτώνουμε με τίποτα).

Το θετικό είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο κόσμος που μπορεί και σκέφτεται αρχίζει να βλέπει τη πραγματικότητα.

Στην ιστορία τα πράγματα αλλάζουν μόνο με αγώνα και αίμα· για να μπορέσεις να νικήσεις, όμως, είναι πολύ βασικό να ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο σύμμαχος.

Ο Τσίπρας λοιπόν – άθελά του – μας έκανε το υπέρτατο δώρο.

Μας έδειξε ότι πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με λογικές τύπου αριστερά-δεξιά.

Ότι πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε σωσίες.

Ότι δεν μπορεί να ψηφίζουμε και μετά να περιμένουμε άλλοι να φτιάξουν τα πράγματα για μας.

Ότι πρέπει να αλλάξουμε εμείς τους όρους του παιχνιδιού, γιατί ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος δε θα μας κάνει τη χάρη.

Ότι εμείς -και μόνο εμείς- θα καθορίσουμε το μέλλον μας, δεν χρειαζόμαστε κανέναν αρχηγό καπέλο, ο “αρχηγός” θα βγει από μας και θα είναι σαν και μας.

Αλλιώς δεν τον θέλουμε, πούλο.

Για όλα αυτά, εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ.

Μπορεί να τον θεωρώ σκουλήκι, αλλά αχάριστος δεν είμαι.

Και κάτι τελευταίο, αλλά για μένα πολύ ουσιαστικό.

Όλοι εσείς (αυτοί – εμείς – όπως προτιμάτε) που απογοητευτήκατε από τον Αλέξη, τι θα κάνατε αλήθεια αν ήσασταν στη θέση του;

Θα διαλέγατε τη σύγκρουση ή θα κάνατε την κότα και θα βολεύατε την πάρτη σας και τους δικούς σας για 15 ζωές;

Άντε, γιατί έχει γεμίσει η χώρα Βελουχιώτηδες.

Προσπαθήστε να γίνετε πιο δίκαιοι, βοηθήστε κάποιον -έστω έναν- διπλανό σας, δείξτε λίγη αγάπη και κατανόηση, κλείστε τις ρημαδοτηλεοράσεις, διαβάστε κάνα βιβλίο (όχι, Λένα Μαντά δεν πιάνει).

Και τότε, ίσως έχουμε κάποια ελπίδα, ποιός ξέρει.

Ίσως και όχι, τουλάχιστον θα τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, δεν είναι και λίγο.

Νίκος

(Αγαπητέ Νίκο, σωστός είσαι. Αν και νομίζω πως οι περισσότεροι από τους φίλους που γράφουν πως αισθάνονται προδομένοι από τον Αλέξη Τσίπρα, ουσιαστικά τα έχουν με τον εαυτό τους, που εμπιστεύτηκαν αυτή τη μούρη. Όπως μου λέει και μια φίλη μου “αφού φαίνεται ότι είναι απατεώνας, γιατί δεν το έβλεπα;”. “Γιατί δεν με άκουγες” της λέω εγώ. Πάντως, τώρα οι περισσότεροι φίλοι μου γράφουν πως η Ελλάδα παράγει. Δηλαδή, η Ελλάδα παράγει και προϊόντα εκτός από Αλέξηδες. Πολύ θετικό και αισιόδοξο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.