Από το χάος στην ελπίδα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο γεια σου.
Περί εκλογών λοιπόν και πάλι ο λόγος. Τα ανέκδοτα πήραν και έδωσαν με την ανακοίνωση ξανά μανά εκλογές τον Αύγουστο, αλλά, καθώς πλησιάζει η μέρα, τα δόντια σφίγγονται πάλι και ο νους πάει με απελπισία στις επιλογές μας.

Δύο είναι νομίζω οι μεγάλες διαφορές με τις προηγούμενες εκλογές των τελευταίων χρόνων.

Είναι η πρώτη φορά που επιτέλους τα διεθνή μίντια δεν ενδιαφέρονται καθόλου για το αποτέλεσμα, καθώς θεωρούν ίσως ότι όσο λιγότερο αναφέρονται στο θέμα, τόσο πιο στο “ντούκου” θα περάσει η πλήρης κατάρρευση της δημοκρατίας χάρη στο “δημοψήφισμα” που αψήφησαν πλήρως αμφότεροι.

Και είναι η πρώτη φορά που αληθινά η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δε θα ψηφίσει κανένα από τα ΝΔΠΑΣΟΚΟΣΥΡΙΖΟΚΚΕ.

Εγώ, όπως και άλλοι, πρώτη φορά ψήφισα στο δημοψήφισμα, γιατί ένιωσα για πρώτη φορά ότι με ρωτάνε ευθέως επιτέλους για κάτι.

Πριν από αυτό, δεν μπόρεσα να συμμετάσχω.

Η θεωρία “μεταξύ των τυφλών μας κάνει και ο μονόφθαλμος” δεν μου καθότανε και δεν μου κάθεται.

Περίμενα τον αετομάτη φαίνεται, αλλά τώρα τα τελευταία χρόνια κατάλαβα ότι ούτε και αυτό υπάρχει.

Υπάρχουμε μόνο εμείς. Οι πολίτες. Όχι ο λαός. Οι Πολίτες.

Ανελλιπώς, οι Έλληνες πολίτες μου φαίνεται ότι λίγο πολύ ψηφίζουν όποιον μας υποσχεθεί με πιο πολύ πάθος ότι δε θα ξανά υπογράψει. Σχεδόν 6 χρόνια, ατέλειωτες “εκλογές” και ένα δημοψήφισμα” μετά, οδεύουμε προς μνημόνιο 3.

Προφανώς, κάτι δεν πάει καθόλου καλά σε κάποιο σημείο του συστήματος μας.

Άρα, πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα με κάποιο τρόπο. Άρα, τη συμπεριφορά μας.

Εγώ είμαι πολύ αισιόδοξη, γιατί οι διαφορές είναι πλέον μεγάλες ανάμεσα στον αγανακτισμένο του 2010 και τον πολίτη του 2015.

Τώρα έχουμε επιτέλους πολλούς Πολίτες.

Είναι η πρώτη φορά που σκέφτομαι σοβαρά να ψηφίσω, ίσως επειδή γλυκάθηκα από το δημοψήφισμα, ή γιατί μου φαίνεται σαν πάρτι μασκέ, που, άμα δεν ντυθείς, δεν έχει το ίδιο πλάκα.

Σχεδόν βρήκα και τι να ψηφίσω.

Αλλά σκέφτομαι μετά ότι ο χρόνος για πειράματα έχει τελειώσει προ πολλού και ίσως καλύτερα να περάσουμε στην επόμενη φάση ανασύστασης ελληνικού κράτους, με νέο Σύνταγμα άμεσης δημοκρατίας, όπου επιτελούς θα αναλάβουμε όλοι μαζί τις ευθύνες μας και θα συμμετέχουμε συλλογικά στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας.

Φτάνει με την “εκπροσώπηση”. Μας φλόμωσαν.

Η ελευθερία θέλει πάνω από όλα ευθύνη.

Δε γίνεται να επαναπαυόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι επειδή έχουμε “ηγέτη” στο τιμόνι.

Άμεση Δημοκρατία λοιπόν και αν ο πιο γρήγορος τρόπος είναι αποχή, τότε για μένα είναι και η καλύτερη ιδέα.

Ξέρω ότι πολύς κόσμος φοβάται ότι θα ακολουθήσει χάος, αν φύγουμε από την πεπατημένη, αλλά, όταν για χρόνια ολόκληρα δε ξέρεις τι σου ξημερώνει η μέρα, πώς το λες;

Τα πάντα δημιουργήθηκαν από το χάος. Μη το φοβάσαι τόσο πολύ. Είναι ένα πολύ δημιουργικό εργαλείο για έναρξη.

Αυτοί μας έριξαν στο χάος και εμείς θα το εκμεταλλευτούμε και θα χτίσουμε.

Αγγελική

Υ.Γ. Συνήθως βάζω ατελείωτα θαυμαστικά και αποσιωπητικά, αλλά τώρα τελευταία που σε διαβάζω όλο και περισσότερο σταμάτησα. Δε χρειάζονται τελικά. Θα ήθελα να είχα γράψει και κάτι αστείο, αλλά ακούγοντας αυτές τις μέρες το φόβο στη φωνή ανθρώπων που αγαπώ τόσο πολύ και προσπαθούν τόσο πολύ να ζήσουν, δε βρήκα κάτι χιουμοριστικό. Σε ευχαριστώ για όλα τα κείμενα. Παίρνω πολύ κουράγιο. Και δε φοβάμαι πλέον τίποτα. Ο τίτλος δικός σου αν και δε νομίζω ότι γράφω κάτι πρωτότυπο που θα δημοσιευτεί. Να είσαι πάντα καλά.

(Αγαπητή Αγγελική, κι εγώ είμαι αισιόδοξος. Κάτι καλό θα βγει από όλα αυτά τα σκατά. Ίσως να χρειαστεί ένα Μνημόνιο ακόμα -μπορεί και δυο- αλλά στο έκτο Μνημόνιο, νομίζω πως όλοι οι Έλληνες θα έχουν καταλάβει πια. Υπομονή. Μια χαρά τα γράφεις. Τίτλο έβαλα αυτόν που είχες βάλει στο μέιλ σου. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.