Η γέφυρα μεταξύ 19ης και 21ης Σεπτεμβρίου
Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου.
Σου γράφω από τη Θεσσαλονίκη μας, την πόλη των ανθρώπων και των απανθρώπων – γιατί είτε στη μία είτε στην άλλη κατηγορία ανήκουμε. Είναι 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, δεν έχω ύπνο, αν και στη σημερινή εκδήλωση της Λαϊκής Ενότητας κάθισα δίπλα στα ηχεία και απέκτησα έναν ωραιότατο πονοκέφαλο, και λέω «δεν στέλνω ένα μέιλ;».
Ψήφισα -κι εγώ- ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη. Όχι ότι του είχα εμπιστοσύνη, όμως νομίζω την πιο καθαρή απάντηση σχετικά με την επιλογή μου την είχε δώσει ο Κώστας Λαπαβίτσας, όταν όλοι τον ρωτούσαν «Μα αφού εσείς υποστηρίζετε την επιστροφή στη δραχμή, πώς γίνεται να είστε υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ;».
Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το εγγενές πλεονέκτημα της πολυτασικότητας και πολυφωνίας -ειδικά την Αριστερή Πλατφόρα τη θεωρούσα εγγυητή της αντιμνημονιακότητας- και δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μοναδικό κόμμα που έδινε ένα τόσο ισχυρό αίσθημα ελπίδας σε τέτοια απελπιστική κατάσταση.
Αν και μου ξίνισαν οι επιλογές Τσίπρα να μη βάλει τον ικανότατο Μηλιό -που τότε ήταν πολύ viral η φήμη, μιας και δεν έθεσε υποψηφιότητα- επίτροπο στην Ευρώπη, αντικαθιστώντας τον Αβραμόπουλο, και τον Πάκη, αντί ενός αριστερού, για ΠτΔ, ο Καμμένος ως ΥΠΕΘΑ η ελπίδα έμενε ζωντανή.
Ήταν υποχρέωσή μου να δώσω λίγο περιθώριο στην Αριστερά να κυβερνήσει. Μετά ήρθαν η συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, το 70% του Μνημονίου, οι 47 σελίδες, και ένιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και ένα αίσθημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε τις “απάτες” στην εμπιστοσύνη μου.
Έπειτα, ήρθε το δημοψήφισμα, μια πραγματική ανάσα.
Συμμετείχα ενεργά στη διάδοση του ΟΧΙ -ήταν τόση η ένταση που αγόρασα ένα πακέτο τσιγάρα μετά από αρκετό καιρό-, και όσο έβλεπα το πλουτοκρατικό σύστημα εξουσίας να προπαγανδίζει επαίσχυντα και ανενδοίαστα το ΝΑΙ, τόσο πορωνόμουν.
Αισθανόμουν πως ζούσα και ζούσαμε ιστορικές στιγμές, για αυτό και αυτό το ΟΧΙ έπρεπε να το προωθήσουμε και να το φροντίσουμε, σαν να ήταν παιδί μου.
Να φανταστείς, έγινα για πρώτη φορά εκλογικός αντιπρόσωπος για να σιγουρευτώ ότι όλα θα πήγαιναν ομαλά, διότι ήταν όλα τόσο πρωτόγνωρα που σκεφτόμουν τα πάντα πιο “ώριμα”.
Το ΟΧΙ είχε γίνει πλέον δική μου υπόθεση, προσωπική. Κι ας πέρασα μόνο ένα μάθημα στην εξεταστική και χρωστάω 22.
Περιττό να σου πω ότι δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Όλη η ψυχική και σωματική κόπωση και φθορά είχε βρει την ανταμοιβή της. Τον ενθουσιασμό δεν έκαμψε ούτε το “φλας” προς τη μνημονιακή στροφή που άναψε ο Τσίπρας, όταν επέλεξε να ζητήσει στήριξη από τους ηττημένους του ΝΑΙ.
Στο απόγειό του, αυτό το συναίσθημα έφτασε όταν διέρρεαν φήμες για τις απαιτήσεις των δανειστών στη Σύνοδο Κορυφής την 12η Ιουλίου, #thisisacoup και τα λοιπά.
Θα πόνταρα στην ψυχή της μάνας μου ότι θα βγει μειλίχιος ο Τσίπρας και θα πει «Η Ευρώπη, έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, την εκδικητικότητά της απέναντι στο ΟΧΙ, απέναντι στη δημοκρατία. Μου πρότειναν ένα 3ο Μνημόνιο με όρους αποικιοκρατίας. Όμως η Ελλάδα με πρωθυπουργό εμένα δε μπορεί να είναι αποικία. Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για τις απατηλές ελπίδες που ίσως καλλιέργησα. Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης είχα πει ότι “είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας”. Το Σύνταγμα αυτής της χώρας αναφέρει ως συστατικό στοιχεία του πολιτεύματος τη λαϊκή κυριαρχία. Και αυτό θα κάνει, για άλλη μια φορά ο ελληνικός λαός, αποφασίζοντας αν θέλει να μείνει δέσμιος σε αυτή την αντιευρωπαϊκή Ευρώπη, ή θα δείξει τον πρωτοπόρο δρόμο και στους υπόλοιπους λαούς για μια άλλη Ευρώπη.».
Κι εδώ θα ερχόταν ένα ξεκάθαρο πλέον δημοψήφισμα για την παραμονή στην Ευρωζώνη. Αλλά όχι, ήρθε το 3ο Μνημόνιο…
Μέχρι και την ψήφιση του Μνημονίου δεν άνοιξα τηλεόραση, δεν άνοιξα ίντερνετ. Η αμηχανία και το μούδιασμα εκδηλώθηκε περίεργα.
Δεν έχω βγάλει κάποιο σίγουρο συμπέρασμα έως σήμερα.
Ο Τσίπρας μας εξαπάτησε όντως, όπως ο Παπανδρέου από το 1981 και έπειτα, ή φταίμε εμείς που τρόπον τινά συνεχίσαμε τη λογική της ανάθεσης; Ή ένα τουρλού των δύο; Ίσως θέλει λίγη ενδοσκόπηση ακόμα…
Το σίγουρο είναι πως πρέπει να αγωνιστούμε για να ρίξουμε τη Μνημόνιο, το μνημονιακό καθεστώς και ό,τι παλιό έχει σχέση με αυτό.
Όπως κάνανε οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ3, που “ξαναγνωρίστηκαν” και έφτιαξαν μια νέα “μικροκοινωνία” μετά το μαύρο.
Και για να το καταφέρουμε αυτό, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα όπλα που μας δίνονται.
Το πιο εγγύς χρονικά είναι οι εκλογές.
Θεωρώ αδιανόητο κάποιος να απέχει.
Έχω διαβάσει απόψεις προτιθεμένων για αποχή και τους καταλαβαίνω, όμως η πραγματικότητα είναι αντικειμενική.
Με την αποχή, ή την “χαμένη” ψήφο σε μικρότερο κόμμα, βοηθάμε το πρώτο κόμμα.
Για αυτό χτίζουμε μια ισχυρή γέφυρα μεταξύ 19ης και 21ης Σεπτέμβρη.
Και αυτή λέγεται ψήφος στο ΚΚΕ ή στη Λαϊκή Ενότητα, όπως είχε πει και ο Γλέζος.
Δεν εμπιστεύομαι κανέναν από τους δύο, όμως έτσι όπως είναι το εκλογικό σύστημα θα πρέπει να βάζουμε τη λογική πάνω από τους εγωισμούς.
Και αυτό σημαίνει ότι ακόμα και θέλει κάποιος τόσο πολύ να ψηφίσει ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν είναι πραγματικά πατριώτης (με τη διεθνιστική σημασία), δε θα το κάνει.
Αλλιώς, δεν θα τον πω προδότη, όμως βλάκα και κολλημένο, θα τον πω σίγουρα. Ακόμα και έναν λιγότερο μνημονιακό βουλευτή να έχει η Βουλή, κάτι είναι.
Καλή αντιμνημονιακή ψήφο στις 20 και ραντεβού στα πεζοδρόμια στις 21.
Θόδωρας ο 20χρονος
Υ.Γ. Έχετε προσέξει πώς κάνει σινιάλο ο Λαφαζάνης να σταματήσει το ταξί, στο γνωστό σποτ; Από τη στιγμή που το παρατήρησα, το βλέπω συνέχεια και λιώνω στο γέλιο!!!
(Αγαπητέ Θόδωρε, ο Τσίπρας κατάφερε να μην πιστεύει πια κανείς κανέναν. Έχει κάνει μεγάλο κακό στην ελληνική κοινωνία, και θέλει να συνεχίσει να το κάνει. Δεν ξέρω ποιος νομίζει ότι είναι αλλά είναι ένας τίποτας. Ένας άνθρωπος χωρίς αρχές. Θα ήθελα να τον πετύχω κάπου, για να του πω “ντροπή σου”. Και να ψάχνει το πάτωμα. Όλα παίζονται από τις 21. Οι εκλογές είναι παρωδία. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.