Και τώρα; Τι ψηφίζουμε;

Γεια σου πιτσιρίκο.
Τα πυκνά πολιτικά γεγονότα των τελευταίων 5 χρόνων -αλλά κυρίως των τελευταίων 7 μηνών- απέδειξαν με τον πιο πρόδηλο τρόπο την αυταπάτη των εκλογών. Ταυτόχρονα, έριξαν με πάταγο την μάσκα της αστικής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας».

Ούτε δημοκρατία έχουμε, ούτε υπάρχει διαφορά μεταξύ των διαχειριστών του συστήματος.

Μπορεί κάποτε οι εκλογές να ήταν μία κατάκτηση.

Πράγματι το πέρασμα από την βασιλεία, την αριστοκρατία και την φεουδαρχία στον κοινοβουλευτισμό της αστικής τάξης ήταν ένα βήμα μπροστά.

Αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουμε διανύσει και πάλι όλα τα βήματα προς τα πίσω.

Σήμερα τα αστικά κοινοβούλια και οι ανά τετραετία εκλεγμένες ολιγαρχίες τους είναι τόσο πολύ διαπλεκόμενες με τις ελίτ της πραγματικής εξουσίας και του πλούτου, ώστε εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα δικά τους συμφέροντα.

Τους τελευταίους 7 μήνες αποδείχθηκε κάτι ακόμα. Η ανεπάρκεια και η ανυπαρξία της αριστεράς. Μια αριστερά πλήρως ενσωματωμένη στο καπιταλιστικό σύστημα.

Μια επενδυτική αριστερά, όπως πολύ σωστά την ονομάζει ο Γιάννης Μακριδάκης, η οποία έχει εμποτιστεί μέχρι το μεδούλι της από τον νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό οικονομισμό, των τραπεζών, των αγορών, των οίκων και των πολυεθνικών.

Αρκεί κανείς να ακούσει το λεξιλόγιο του κυβερνώντος κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ: Επενδύσεις, ανάπτυξη, παραγωγική ανασυγκρότηση, θέσεις εργασίας, στήριξη του τραπεζικού συστήματος, κέρδη, βιωσιμότητα, προσέλκυση επενδυτών, εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου κτλ.

Ένα λεξιλόγιο που ούτε η Θάτσερ δεν χρησιμοποιούσε με τόση ευχέρεια.

Και ακόμα πιο πέρα. Αρκεί κανείς να παρατηρήσει τους αριστερούς. Να τους συναναστραφεί.

Μεγαλώνουν τα παιδιά τους με στόχο να γίνουν “πετυχημένα”. Δηλαδή να κερδίζουν χρήματα.

Τα στέλνουν, όσοι μπορούν, στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία και στο εξωτερικό για να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, επιστήμονες όχι για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά για να αποκτήσουν κάποτε πλούτο, πουλώντας την γνώση τους.

Οι αριστεροί, πλήρως αφομοιωμένοι, μεγαλώνουν με έναν επαναστατικό ρομαντισμό τους καπιταλιστές του μέλλοντος.

Όλο το φάσμα της αριστεράς -εντός και εκτός Βουλής- έχει ενσωματωθεί και έχει ξεπεραστεί από τον καπιταλισμό.

Ούτε επαναστάσεις, ούτε προλετάριοι, ούτε μεταβατικά σοσιαλιστικά στάδια έχουν καμιά θέση στο σημερινό κόσμο.

Αυτό το λεξιλόγιο ήταν μιας άλλης εποχής. Ξεπεράστηκε μαζί με την εποχή εκείνη.

Είναι χρήσιμο λεξιλόγιο για να ξέρουμε από πού ξεκινήσαμε και ποΎ πρέπει να πάμε. Μας δείχνει τον δρόμο. Δεν αποτελεί όμως το όχημα με το οποίο θα διανύσουμε την απόσταση.

Υπάρχει συνεπώς ένα πολιτικό κενό. Λείπει εκείνος ο πολιτικός σχηματισμός που θα επαναπροσδιορίσει και θα κάνει κυρίαρχο ένα άλλο λεξιλόγιο.

Λείπουν έννοιες όπως συνεργασία, παγκόσμια ειρήνη, αλληλεγγύη, κατάργηση των συνόρων, κατάργηση των στρατών, ισότητα, άμεση δημοκρατία, κατάργηση του χρήματος, του κέρδους, της ιδιοκτησία, του θεσμού της εξουσίας, της μισθωτής εργασίας.

Λείπουν λέξεις όπως αποανάπτυξη, προστασία του περιβάλλοντος, χρόνος αποκατάστασης των φυσικών πόρων, χρήση της τεχνολογίας προς όφελος του ελεύθερου χρόνου, μείωση των εργάσιμων ημερών και ωρών, παιδεία με προσανατολισμό το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου και όχι το ιδιωτικό.

Κάπου μέσα στη συστημική αριστερά υπάρχουν αυτές οι έννοιες αλλά δεν τις πιστεύουν και δεν τις υπηρετούν.

Από την άλλη όμως, υπάρχει από πίσω ένας ολόκληρος κόσμος, που αυτές τις ιδέες, αυτές τις λέξεις, τις κάνει προτάσεις, τις κάνει πράξη.

Ένας ολόκληρος κόσμος συνειδητοποιημένων υποκειμένων που είτε συλλογικά, είτε ατομικά επιλέγουν να γυρίσουν την πλάτη σε όλη αυτήν την επικρατούσα δυστοπία -πολλοί την λένε και «ρεαλισμό»- χτίζοντας στο μυαλό τους, στις κοινότητές τους, στον μικρόκοσμό τους τις ευτοπίες του αύριο.

Το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταφέρουν το μήνυμα με απίστευτη ταχύτητα.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν έναν αντικαταναλωτικό βίο, πιο κοντά στον φυσικό ρυθμό και τρόπο ζωής.

Όλο αυτό το τσουνάμι της αλλαγής δεν θα εκφραστεί μέσα από έναν νέο πολιτικό σχηματισμό.

Σίγουρα όμως θα αυτοοργανωθεί, θα αυτοθεσμηθεί, θα αλληλεπιδράσει και τελικά θα επικρατήσει, γιατί είναι η μόνη βιώσιμη λύση.

Η αλλαγή δεν θα έρθει με αιματοκυλίσματα. Δεν θα έρθει με τα όπλα και την βία των καταπιεζόμενων έναντι των καταπιεστών τους, η οποία θα γεννήσει νέους καταπιεστές.

Η αλλαγή θα έρθει μέσα από την ολοένα και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση πως η ρότα που έχουμε τραβήξει οδηγεί στον όλεθρο.

Η αλλαγή δεν θα έρθει ούτε με ανάθεση. Οι εκλογές πραγματικά δεν έχουν κανένα νόημα προς αυτήν την πορεία που περιγράφω.

Το μόνο που έχει σημασία είναι η προσωπική και συλλογική εργασία της καθεμιάς και του καθενός προς τον δρόμο αυτόν.

Συνεπώς, οι εκλογές της Κυριακής δεν είναι παρά μια αυταπάτη.

Ωστόσο πολλοί θεωρούν πως οφείλουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Η συμμετοχή ή όχι στις εκλογές αποκτά νόημα μονάχα αν ο καθένας μας είναι ενεργός πολίτης.

Συμμετέχει δηλαδή με την δράση του και το παράδειγμά του στην αλλαγή του σημερινού συστήματος, στην αλλαγή του σημερινού κόσμου.

Αποχή χωρίς δράση, ή συμμετοχή με όρους ανάθεσης δεν προσφέρουν παρά την διαιώνιση της σημερινής δυστοπίας.

Συνειδητή αποχή λοιπόν και δράση.

Τώρα, για όσους σκέφτονται να ψηφίσουν στις πιο ανούσιες εκλογές της μεταπολίτευσης, προτείνω κόμματα της αριστεράς.

Μπορεί όπως είπα να έχουν ενσωματωθεί, να έχουν αλλοτριωθεί, να μην πιστεύουν σε αυτά που πρεσβεύουν, όμως μέχρι να καταργήσουμε την εξουσία και να κατακτήσουμε την αυτεξουσία είναι καλύτερο να εκλέγονται εκείνοι που έστω εξ αγχιστείας γνώρισαν το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε.

Ήταν προτιμότερο που το καλοκαίρι στο Πεδίον του Άρεως και στα νησιά μπορούσαμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας στο ταξίδι τους προς την Ευρώπη, παρά να τους έκλειναν στα μπουντρούμια του «Ξένιου Δένδια», αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Γιώργος Καρυστινός

Υ.Γ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον αριστερά και όπως λέει και το φιλαράκι μου ο Νικόλας : “Εμείς οι άνθρωποι που πιστεύουμε στην ελευθερία, την ζωή, την ακηδεμόνευτη αλληλεγγύη και την επανάσταση ως μια συνεχή διεργασία οφείλουμε ένα τεράστιο ευχαριστώ στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και στα λοιπά γλοιώδη κομματόσκυλα. Καλύτερη απομυθοποίηση της αστικής δημοκρατίας, της αναθεωρητικής “αριστεράς” και της εξουσίας δεν νομίζω πως θα μπορούσε να υπάρξει.”

(Αγαπητέ Γιώργο, οι λέξεις Αριστερός και Αριστερά δεν μου λένε πια τίποτα. Έγιναν κάτι χωρίς καμία έννοια, ενώ δεν αποκλείεται να γίνουν συνώνυμα των απατεώνων και την απάτης . Αντιθέτως, μου λέει πολλά η λέξη κομμουνιστής. Ακόμα περισσότερα μου λέει η σημασία της λέξης. Βέβαια, οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί έχουν δαιμονοποιηθεί. Κάτι μου λέει πως αυτό αλλάζει μετά την απάτη του Αλέξη Τσίπρα και της “Αριστεράς”. Το λεξιλόγιο μπορεί να άλλαξε αλλά το αίτημα της κοινωνίας για ΄κοινωνική δικαιοσύνη είναι πάντα εδώ, όπως και οι ανάγκες της κοινωνίας. Ο Μαρξ θα χαμογελάει. Κι εγώ ακούω την Διεθνή να σιγοπαίζει μέσα από τα ερείπια. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.