Δρόμος και κάλπες
Φίλε Πιτσιρίκο,
Ωραία κουβεντούλα έχει ανοίξει για τις εκλογές και την αποχή. Προσωπικά, έχω να πω πως, μέχρι τις τελευταίες εκλογές, δεν είχα «χάσει» εκλογική μάχη· την τελευταία, όμως, φορά απείχα και μάλιστα συνειδητά.
Ο λόγος είναι μάλλον περισσότερο απλός από εκείνους που έχουν αναλυθεί ως τα τώρα από τους φίλους που έχουν γράψει για το θέμα.
Δεν υπήρχε τίποτα –κόμμα ή παράταξη– που θα μπορούσε να με πείσει, να με ενθουσιάσει, να με «αναγκάσει» να το στηρίξω με την ψήφο μου.
Φυσικά και οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλιώς θα ήταν παράνομες, όσο κοινότoπο κι ακούγεται αυτό.
Δεν είναι όμως και για τα σκουπίδια.
Οι εκλογές και η δυνατότητα των πολιτών να εκπροσωπούνται –έστω κι με αυτόν τον τρόπο– πολιτικά στην κοινωνία, δεν χαρίστηκε από την άρχουσα τάξη.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική κατάκτηση των «υπόδουλων» προλετάριων και σαν τέτοια μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Ούτε τα συνδικάτα είναι συνώνυμα με την λαϊκή εξουσία, αποτελούν όμως κι αυτά κοινωνική κατάκτηση εξαιρετικά σημαντική που συνέβαλε αποφασιστικά στην βελτίωση των συνθηκών ζωής των εργαζομένων.
Το πρόβλημα με τις εκλογές στην Ελλάδα –αλλά και σε άλλες χώρες του κόσμου– είναι η απουσία πολιτικών σχηματισμών οι οποίοι διαμορφώνονται μέσα από τους ποικίλους κοινωνικούς αγώνες, στηρίζονται από τα κινήματα και τα εκπροσωπούν όσο πιο καλά μπορούν μέσα στο κοινοβούλιο της κάθε χώρας.
Η απουσία ενός τέτοιου ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος συνδεδεμένου με το σώμα του κινήματος όπως η καρδιά στο σώμα ενός ανθρώπου, που δέχεται και στέλνει το αίμα στην περιφέρεια συντηρώντας τους ιστούς ζωντανούς, είναι το μεγάλο έλλειμμα του κοινοβουλευτικού συστήματος σήμερα.
Σε παγκόσμιο επίπεδο –και στην Ελλάδα περισσότερο– οι δυνάμεις της Αριστεράς θεωρούσαν τον εαυτό τους κάτοχο της μοναδικής αλήθειας, το πρωτοπόρο κομμάτι της κοινωνίας που όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να ακολουθήσουν υποχρεωτικά και αναγνώριζαν στον καθρέφτη τους τον αμνό του θεού, πάντα τον βασιλιά της θυσίας και ποτέ τον άρχοντα του σκότους.
Η Αριστερά ηττήθηκε σκληρά στο μοιραίο 1990.
Δεν κατέρρευσε μονάχα ένα συγκεκριμένο κράτος, ένα αρτηριοσκληρωτικό και εχθρικό στον άνθρωπο καθεστώς.
Κατέρρευσε μια συγκεκριμένη αντίληψη, ένα ολόκληρο σύστημα πρακτικών εφαρμογών, ένας πύργος ονείρου χτισμένος στο ποτισμένο από το αίμα εκατομμυρίων αγωνιστών και εκατομμυρίων θυμάτων, χώμα των οικουμενικών οραμάτων της δικαιοσύνης και της ισονομίας.
Η αντίδραση της Αριστεράς –τότε και σήμερα– αναιμική και ενοχική.
Αντί να θρηνήσει, να αυτό-μαστιγωθεί, να αναλύσει και να πάρει τα διδάγματα από την ήττα της, αντί να σταθεί στο ύψος των αναγκών και να σκύψει ξανά πάνω στην θεωρία και στην πρακτική, διαμορφώνοντας κάτι καινούργιο και ριζοσπαστικό, προτίμησε να υιοθετήσει την συμπεριφορά του «δεν τρέχει τίποτα».
Δεν ήταν δική μας η ήττα, ήταν του … Στάλιν.
Από το 1990 μέχρι σήμερα –κοντά 25 χρόνια– μπουρδολογία και συμβιβασμός. Τίποτα καινούργιο. Τίποτα ριζοσπαστικό.
Αναμφισβήτητα χρειαζόμαστε επιτακτικά κάτι καινούργιο κι από αυτή την άποψη δεν έχει την παραμικρή σημασία η απουσία της ΛΑ.Ε ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την Βουλή.
Γιατί δεν αποτελούν τίποτα καινούργιο τα κόμματα αυτά.
Αν είχαν να δώσουν κάτι το διαφορετικό, ο κόσμος μετά από πέντε χρόνια μνημονιακής φτωχοποίησης και αλλεπάλληλων προδοσιών και διαψεύσεων θα τα είχε εμπιστευτεί.
Χρειάζεται κάτι καινούργιο. Ένα κόμμα με βασικές συνεκτικές γραμμές την δικαιοσύνη, την ισονομία, τον ανθρωπισμό, τον σεβασμό και την προστασία του περιβάλλοντος.
Ένα κόμμα συμμετοχικό, όπου οι αποφάσεις –ακόμα και για την στάση του κόμματος στα διάφορα νομοσχέδια που καταθέτονται στην Βουλή– να λαμβάνονται με την real time συμμετοχή των μελών του.
Ένα κόμμα χωρίς επαγγελματικά στελέχη, χωρίς βουλευτές τετραετίας αλλά 6μήνου ή 12μηνου, χωρίς αρχηγό αλλά με αρχηγική ομάδα που θα ανανεώνεται υποχρεωτικά είτε τα πάει καλά είτε όχι.
Ένα κόμμα όπου η εκπροσώπηση των γυναικών και των μειονοτήτων θα είναι εξασφαλισμένη και καταστατική.
Ένα κόμμα ακτιβισμού, που δεν θα μένει μόνο στην κριτική πχ στην μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά θα δρα άμεσα βοηθώντας τους ανθρώπους, οργανώνοντας την διαμονή και την προσαρμογή εκείνων που επιθυμούν να μείνουν, υποστηρίζοντας τις προσπάθειες όσων επιθυμούν να συνεχίσουν το ταξίδι τους για αλλού.
Ένα κόμμα που θα επιδιώξει να εντάξει στις γραμμές όλους τους έντιμους που έχουν απομείνει σε αυτήν την χώρα, ένα κόμμα που δεν διστάσει να τα βάλει με την διαφθορά που βρωμίζει κάθε γωνιά της Ελληνικής κοινωνίας
. Δεν θα καταγγείλει απλά την διαφθορά αλλά θα την αντιμετωπίσει στον κάθε χώρο που παρουσιάζεται χρησιμοποιώντας ως όπλο την ίδια την κοινωνία.
Τον δικαστή και τον μπάτσο που συμπεριφέρεται σαν δερβέναγας, τον εφοριακό που τα παίρνει για να κρατά τα μάτια του κλειστά, τον δάσκαλο και τον γιατρό που γράφει στα παπάρια του τον αδύναμο, κλπ.
Στο μόνο που διαφέρει η Ελλάδα από τις «προηγμένες» δυτικές χώρες όσο αφορά το επίπεδο της διαφθοράς και της διαπλοκής είναι αυτό: στην Ελλάδα το πρόβλημα ξεκινάει από τα πιο χαμηλά και φτάνει στα ψηλά, ενώ στο εξωτερικό η διαφθορά βασιλεύει και ανθεί στα ανώτερα κλιμάκια και μόνο.
Στην Ελλάδα, ο πολιτικός αέρας βρωμάει περισσότερο γιατί έχουμε συνηθίσει όλοι. Δεν μας νοιάζει.
Ανεχόμαστε το κομματόσκυλο της γειτονιάς που βάζει το παιδί του στον παιδικό σταθμό και αφήνει το παιδί του άλλου εκτός, που φέρνει τον γιό του στο Πεντάγωνο, που διορίζει την κόρη αλλεπάλληλες φορές στα stage του υπουργείου ή του δήμου.
Μετά απορούμε γιατί ψηφίζουμε μαζικά τον κάθε ΠΑΣΟΚο «αριστερό» ή «δεξιό», στις περιφερειακές και στις εθνικές εκλογές.
Αν δεν θυμηθούμε και δεν εφαρμόσουμε τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, δεν έχουμε ελπίδα.
Και να θυμίσω ότι στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, υποχρεωτικά συμμετείχαν οι πολίτες στην άσκηση της πολιτικής.
Δεν εκλέγονταν. Εξέλεγαν μονάχα τους «στρατηγούς», τους ειδικούς δηλαδή που θα εφάρμοζαν τις αποφάσεις του Δήμου.
Για έναν χρόνο. Και μετά πάλι, αν αποδεικνύονταν έντιμοι και ικανοί στην πράξη.
Κι αν έβλεπαν πως οι φιλοδοξίες πήγαιναν πιο πάνω από τα συμφέροντα του Δήμου, τους έδιωχναν.
Ικανότατοι πολιτικοί σαν τον Θεμιστοκλή και τον Κίμωνα εξοστρακίστηκαν από την πόλη που ήταν περήφανη – και δικαίως – για τον θεσμό αυτό. Εμείς έχουμε γαμηθεί να φτιάχνουμε και να λατρεύουμε τοτέμ και να τα προσκυνάμε.
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους. Η Αριστερά μας έχει σαπίσει. Ο λαός μας έχει σαπίσει.
Η κοινωνία μοιάζει σαν το τυρί έμενταλ. Τρύπιο από παντού.
Πρέπει να εκπαιδευτούμε ξανά στις βασικές αρχές της δημοκρατίας και της συλλογικότητας.
Η μεσσιανικού τύπου αριστερά έχει πεθάνει. Καιρός να την θάψουμε.
Ο κόσμος θα αλλάξει.
Η ανάγκη θα τον κάνει να αλλάξει, αλλά δεν φτάνει μονάχα αυτή.
Πρέπει να δούμε τι έφταιξε, τι πήγε στραβά και να το διορθώσουμε.
Η λύση δεν είναι να εκπαιδεύσουμε μια ομάδα commando για να κάνει την ζημιά.
Η προοπτική βρίσκεται στην εκπαίδευση ενός νέου στρατού και το κλειδί για αυτό είναι η συμμετοχή.
Κι όσο κι αν μας μοιάζουν με πρόβατα, η προσφιλής τακτική του τσοπάνη -προκειμένου να τους φέρουμε κοντά μας- δεν πρόκειται να αποδώσει για μια ακόμα φορά.
Χρειάζεται κάτι διαφορετικό και πρέπει να το βρούμε.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, το κλειδί, όπως γράφεις, είναι η συμμετοχή. Πρέπει να τα αλλάξουμε όλα. Ας ξεκινήσουμε από τα συνδικάτα, τα οποία μετατράπηκαν σε συντεχνίες. Ωραίες οι κατακτήσεις των αγώνων, αρκεί να τις σεβόμαστε. Ουσιαστικά, μπορεί να μην χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα. Μόνο που θα πρέπει το καθετί να αποκτήσει την πραγματική έννοια που έχει. Δηλαδή, το συνδικάτο να είναι συνδικάτο, και όχι συντεχνία. Και τότε μπορεί να αντιληφθούμε και τι σημαίνει “δημοκρατία”. Γιατί, πίστεψέ με, δεν ξέρουμε. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.