Δεύτερες σκέψεις

Γεια σου πιτσιρίκο,
Είναι η πρώτη φορά που σου γράφω. Σε διαβάζω καιρό αλλά μέχρι τώρα απέφευγα να γράψω γιατί, κάθε φορά που μου έβγαιναν σκέψεις γκρίνιας, απλά τα έγραφα κάπου για να ξεσπάσω και δεν τα έστελνα. Τουλάχιστον όσοι διαβάζουμε το μπλογκ, δεν είναι καιρός να προχωρήσουμε και σε κάτι πιο δημιουργικό; Από παράπονο μπουχτίσαμε.

Έγραψα λοιπόν για κάτι που παρατηρούσα καιρό τώρα αλλα πρόσφατα μπόρεσα να το καταλάβω.

Βλέπω πολύ συχνά ότι, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόβλημα ή εμπόδιο, βιαζόμαστε να καταλήξουμε αστραπιαία σε μία λύση.

Συνήθως, οι λύσεις που δίνουμε ως χώρα -αλλά και έως άτομα- είναι η πρώτη μας σκέψη, άντε το πολύ η δεύτερη.

Τα προβλήματα που έχουμε φτάσει όμως να αντιμετωπίζουμε είναι εξαιρετικά πολύπλοκα και η πρώτη μας αντίδραση συνήθως είναι σπασμωδική, μιας και το συναίσθημα ταξιδεύει γρηγορότερα από τη λογική.

Συνήθως, το πρώτο πράγμα που θα πούμε δεν το έχουμε σκεφτεί σοβαρά, δεν το έχουμε φιλτράρει, δεν το έχουμε διορθώσει.

Και με αυτόν τον τρόπο φτάνουμε για παράδειγμα σε θέματα όπως το μεταναστευτικό, όπου βλέπεις οτι πλέον όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης που τους άγγιξε κι αυτούς το θέμα τώρα, και η πρώτη αντίδραση του μέσου ευρωπαίου μόλις ακούσει ότι μεγάλα κύματα μεταναστών διασχίζουν τα σύνορα, είναι της μορφής ” Να τους πετάξουμε πίσω όλους! Να κάτσουν να πολεμήσουν εκεί που ήταν!”.

Για να μην κρίνω μόνο τους Ευρωπαίους, πιστεύω σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου κι αν συνέβαινε αυτό, η πρώτη τους αντίδραση θα ήταν η ίδια. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Η πρώτη αντίδραση είναι κάτι σαν άναρθρη κραυγή. Χρειάζεται μια νοητική πορεία μέχρι να φτάσουμε σε μια πραγματικά έξυπνη λύση.

Και έδω πιστεύω είναι η ουσία. Τα πράγματα έχουν ξεφύγει τόσο, που το να σκεφτόμαστε με έννοιες όπως αριστεροί-δεξιοί, καπιταλισμός – σοσιαλισμός – κομμουνισμός ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, μας μπερδεύει και κυρίως μας μπλοκάρει σε μερικές αρχικές σκέψεις, στις οποίες προφανώς μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας διαφωνούμε και δεν μπορούμε να προσπεράσουμε τις διαφορές μας.

Πάμε να κάνουμε μια συζήτηση και μέσα σε 3 λεπτά έχουμε τσακωθεί.

Κολλάμε, απελπιζόμαστε, αποσυρόμαστε από τις συζητήσεις και μετά ακολουθεί η φράση που τόσο σιχαίνομαι:

“Ελλάδα. Τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ “.

Ο ορισμός της ηλιθιότητας. Λες και η Ελλάδα είναι ένα μακρινό άστρο που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε και όχι κάτι που επηρεάζεται και απο εμάς.

Πιστεύω λοιπόν ότι τα προβλήματά μας πρέπει να αρχίσουμε να τα θέτουμε στη βάση έξυπνες λύσεις εναντίος ηλιθιότητας.

Ηλιθιότητα ανέφερα και παραπάνω ότι είναι συνήθως οι πρώτες, ακατέργαστες σκέψεις.

Αν ξεκινήσουμε από τέτοιες και επιμείνουμε αρκετά με λογικά επιχειρήματα, θα φτάσουμε και σε έξυπνες λύσεις.

Προσωπικά θεωρώ οτι έξυπνη είναι η λύση που εξυπηρετεί με τον καλύτερο, πιο επικερδή και πιο δίκαιο τρόπο το σύνολο της κοινωνίας λύνοντας ένα πρόβλημα.

Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε έτσι, υπάρχουν κάποια πολύ βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε πριν μπούμε στο σχεδιασμό οποιασδήποτε λύσης και ουσιαστικά από αυτά θα κριθεί τι μέλλον θα έχουμε .

Αναφέρω 2-3 ενδεικτικά:

α) Με δεδομένο ότι η έξυπνη λύση εξυπηρετεί το σύνολο της κοινωνίας, πρέπει να δούμε ποιό είναι αυτό το σύνολο. Είμαστε όλοι όσοι ζούμε σ αυτή τη χώρα; Δεν νομίζω. Εγώ βλέπω έναν μεγάλο διχασμό σταθερά. Στο δημοψήφισμα 60-40. Στις εκλογές 50-50 (συμμετοχή-αδράνεια). Δεν νομίζω ότι πλέον υπάρχει μία Ελλάδα εντός των συνόρων. Είναι 2 τουλάχιστον. Με πολύ έντονες διαφορετικές νοοτροπίες, που προκαλούν συγκρούσεις, τις οποίες μια ζωή δεν έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε για να καταλήξουμε σε κοινές λύσεις. Μήπως ήρθε η ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας; Αφού βλέπουμε ότι δεν τραβάει. Κι αν πραγματικά θέλουμε μια συνολική κοινωνία, όπως είναι τώρα, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε υποχωρήσεις η κάθε πλευρά αριστεροί δεξιοί-, ή είμαστε αμετακίνητοι και τραβά ο καθένας τον δρόμο του;

β) Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, έκαναν ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Για πρώτη φορά με την ψήφο τους νομιμοποίησαν μνημόνιο. Αναγνώρισαν το χρέος. Έφεραν και επίσημα πλέον τους εταίρους στην εξίσωση. Σαν να μην μας έφτανε το χάος στο εσωτερικό, τώρα και επίσημα πρέπει να υπακούμε στους εταίρους απ το εξωτερικό. Που σημαίνει ότι η έξυπνη λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει και τους εταίρους στο σύνολο της κοινωνίας. Γίνανε κομμάτι μας κι αυτοί. Κανονικά και με τον νόμο πλέον έχουμε χρέη και προς αυτούς.

Αποψή μου είναι πως με εργαλείο το πόρισμα της επιτροπής αλήθειας του χρέους της Ζωης Κωνσταντοπούλου και με μια μελλοντική κυβέρνηση πραγματικά έτοιμη να συγκρουστεί, θα πρέπει να διεκδικήσουμε να πληρώσουμε ένα μόνο τμήμα του χρέους και αυτό ως ένδειξη καλής θέλησης, γιατί άμα τραβήξουμε πιστόλι συνολικό, εύκολα μπορούν και απ έξω να μας απομονώσουν.

Και κλείνοντας, δοκιμάστε να εφαρμόσετε το “Έξυπνες λύσεις εναντίον ηλιθιότητας” παντού. Προσωπικά με έχει βοηθήσει μέχρι και σε προσωπικές σχέσεις.

Η πιο έξυπνη πρόταση που άκουσα από την αρχή της κρίσης ήταν αυτό που είχε προτείνει ο Μανώλης Γλέζος: ” Για ένα χρόνο time out. Λέμε στους έξω ότι ζητάμε διάλειμμα και, μέσα σε αυτό το χρόνο, κοιτάμε να χτίσουμε τη χώρα πρώτα. Και μετά να αρχίσουμε να πληρώνουμε έξω. ”

Πολύ σωστό. Εσύ, άμα έχεις δέκα προβλήματα, ξεκίνας να τα λύσεις και τα δέκα μαζί ή τα πιάνεις ένα ένα;

Ένας χρόνος είναι λίγο, εγώ θα έλεγα 5 χρόνια . Κάνε ένα δημοψήφισμα για το time out να βγει πάλι κανένα εξηντάρι υπέρ και μετά φτιάξε δικαιοσύνη, παραγωγικό ιστό και κάνε εξυγίανση των πάντων.

Να ξεκινήσουμε απ την αρχή.

Ένας 24χρονος φοιτητής στην Αθήνα

(Αγαπητέ φίλε, πριν από 26 ημέρες έγιναν εκλογές. Έξυπνοι και ηλίθιοι πήγαν στις κάλπες -ή δεν πήγαν καθόλου- και μετρήθηκαν. Ωραίες οι αναλύσεις αλλά υπάρχει και η πραγματικότητα. Και έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ξέρει τι έχει συμβεί στη χώρα. Οπότε, αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν υπάρχουν δυο Ελλάδες. Υπάρχουν χιλιάδες Ελλάδες. Κάθε συντεχνία και μια Ελλάδα. Game over. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.