Αλλάζουμε ΚΑΙ (σ)τη Γερμανία

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
σου γράφω με αφορμή το άρθρο “Εκμετάλλευση Έλληνα από Έλληνα στη Γερμανία”.
Ο συμπατριώτης λέει πολλά σωστά, αλλά διαφωνώ σε κάποια σημαντικά σημεία.

Ζώντας στο Βερολίνο, μπορώ να επιβεβαιώσω κάποια σημεία όπως:
α. ισχύει ότι Έλληνες τυγχάνουν μεγάλης εκμετάλλευσης άπο Έλληνες μικροεπιχειρηματίες (μαύρη εργασία, απλήρωτοι, πέταμα στο δρόμο χωρίς κατοικία σε περίπτωση αντίστασης, απειλές, (εκ)βιασμοί, πολλά έχουν ακούσει τα αυτάκια μου),

β. οι ελληνικές κοινότητες είναι αδύναμες και οικονομικά (από τη στιγμή που κόπηκαν τα λεφτά από Ελλάδα και σχεδόν κόπηκαν αυτά από Γερμανία), και πολιτικά, καθώς δεν έχουν βρει ακόμη το νέο τους ρόλο ανάμεσα στην παλιά και νέα γενιά μεταναστών, ενώ κυριαρχούν τα λαμόγια κάθε είδους,

γ. υπάρχει δυστυχώς ανοχή από τους παλιούς μετανάστες στα φαινόμενα υπερεκμετάλλευσης, παρόλο που είναι ευρέως γνωστό κοινό μυστικό…

δ. υπάρχουν δημόσιες υπηρεσίες και νόμοι στη Γερμανία που μπορούν να δικαιώσουν όποιον κάνει καταγγελία, και είναι κάτι που μακάρι να είχαν όλοι το κουράγιο να το κάνουν.

Ωστόσο:

α. Η γερμανική νομοθεσία και το κράτος δεν αρκούν για να αντιμετωπιστούν τα φαινόμενα αυτά.

Από τη στιγμή της καταγγελίας εγγράφεσαι στη μαύρη λίστα και δεν μπορείς να βρεις δουλειά σε άλλους Έλληνες επιχειρηματίες του κυκλώματος.

Αν δεν ξέρεις Γερμανικά ή αν οι γνώσεις σου δεν είναι σε ζήτηση από τη γερμανική αγορά εργασίας, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα.

Ειδικά, αν ο επιχειρηματίας παρέχει και στέγη σε σένα ή και στην οικογένειά σου.

Επιπλέον, τα περισσότερα μικρά μαγαζιά δεν έχουν υποχρέωση να υπογράφουν συλλογική σύμβαση εργασίας με βάση το νόμο.

Τέλος, πολλοί εργαζόμενοι επιλέγουν από μόνοι τους τη μαύρη εργασία ή δείχνουν ανοχή σε αυτήν, ώστε να παίρνουν παράλληλα κάποιο επίδομα απορίας/ανεργίας.

Προφανώς, τα χαμηλά μεροκάματα και επιδόματα είναι ο κύριος λόγος γι’ αυτό.

β. Δεν νομίζω ότι κλείνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τέτοια μέσα. Στο Βερολίνο μάλλον ζουν και βασιλεύουν. Δε θεωρώ ότι το να παρεμβαίνουμε στον ανταγωνισμό μεταξύ τους είναι η λύση του προβλήματος.

γ. Επίσης, οι γερμανικές μεταναστευτικές υπηρεσίες είναι μάλλον εχθρικές προς όσους μετανάστες δεν έχουν ειδικότητες επιθυμητές από τη γερμανική αγορά εργασίας, και συχνά αρνούνται να μιλήσουν άλλη γλώσσα από τα γερμανικά, ακόμη και αν τη γνωρίζουν.

δ. Ούτε συμφωνώ ότι πρέπει οι Έλληνες (νεο)μετανάστες να μένουν μακρυά από τις ελληνικές κοινότητες και καθετί ελληνικό.

Στο Βερολίνο, η ελληνική κοινότητα που προοδευτικά τα τελευταία χρόνια απέκτησε και έναν δημοκρατικότερο τρόπο λειτουργίας με τον ανάλογο πολιτικό συσχετισμό (αριστερό, προοδευτικό, δημοκρατικό) απασχολεί λίγες ώρες (όσο μπορεί…) την εβδομάδα μία εργαζόμενη για συμβουλευτική, έχει μια δραστήρια ομάδα δεκάδων εθελοντών για μεταφράσεις, συνοδεία (νεο)μεταναστών που δεν ξέρουν γερμανικά σε υπηρεσίες, διατήρηση βιβλιοθήκης, δωρεών παροχή επιστημονικής στήριξης από Έλληνες ψυχολόγους στη γλώσσα μας, και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες (http://gr-gemeinde.de/).

Αποτελεί ζητούμενο, που σύντομα θα το καταφέρουμε, το να ξεκινήσουμε, ως ελληνική κοινότητα, μια καμπάνια κατά της μαύρης εργασίας, και της υπερεκμετάλλευσης των (νεο)μεταναστών, υπέρ της συγκρότησης σωματείων, και για την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης των νέων και παλιών Ελλήνων μεταναστών, αλλά και των Γερμανών πελατών. Ήδη εδώ και …μήνες έχουμε πάρει σχετική απόφαση που κολλάει όμως στην εφαρμογή της (δες παρακάτω το γιατί…).

Σε αυτό το ζήτημα, μας έχουν βάλει τα γυαλιά οι Ισπανοί, οι οποίοι μπορεί να μην λένε τον Λένιν και τον Μαρξ απ’ έξω και ανακατωτά όπως εμείς, αλλά είναι πολύ καλοί στην (αυτο-)οργάνωση και το λέει η καρδιά τους.

Έχουν κάνει φοβερή δουλειά στους νοσηλευτές, όπου μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις υπερεκμεταλλεύονται τους μετανάστες.

Έγινε προσπάθεια εκ μέρους της κοινότητας να τους φέρει σε επαφή με τους Έλληνες συναδέρφους τους, αλλά, δυστυχώς, δεν υπήρξε μεγάλη δραστηριότητα ανάμεσα στους δικούς μας.

Επίσης, όλα τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις (από ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και …αναρχία) έχουν δείξει μεγάλη κωλυσιεργία, πολλές φορές με τα ίδια επιχειρήματα:

“είναι δουλειά των ίδιων των εργαζομένων, δε θα τους σώσουμε εμείς από έξω”, “να γνωρίσουμε και να οργανώσουμε πρώτα μερικούς θαρραλέους εργαζομένους, και μετά να βγούμε στα φανερά ως κοινότητα”, οι πιο αριστεροί και επαναστάτες, “να μη δημιουργούμε εντάσεις ανάμεσα στους Έλληνες σε τέτοιες εποχές” οι πιο δεξιοί.

Εν τω μεταξύ, μέχρι κι εγώ δούλευα, ως ερευνητής, ανασφάλιστος για 3 χρόνια, διότι το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ έχει βρει την εξυπνάδα με τις ερευνητικές “υποτροφίες” αντί για κανονική πρόσληψη για τους ξένους, και αναγκαζόμουν να πληρώνω το ΤΣΜΕΔΕ από τη Γερμανία (μέχρι που το έκοψα κι εγώ!).

Το πρόβλημα, δηλ., της μαύρης εργασίας χωρίς τα πρέποντα δικαιώματα είναι γενικότερο, και δεν μπορεί να σωθεί κανένας από μόνος του, αλλά όλοι μαζί!

Κοινώς, έχουμε κι εδώ όλες τις παθογένειες που υπάρχουν και στην Ελλάδα, διότι αυτές είναι συστημικές και δεν έχουν να κάνουν απλά με το κακό μας το κεφάλι.

Ωστόσο, όταν δεν το βάζουμε κάτω και το παλεύουμε, μπορούμε να έχουμε σημαντικά αποτελέσματα.

Γίνονται πολλά περισσότερα πράγματα και εντός και γύρω από την ελληνική κοινότητα στο Βερολίνο που δε θα μπορούσα να περιγράψω σε λίγες γραμμές.

Μάλιστα, σε αντίθεση με το κλίμα απογοήτευσης που βγαίνει από αρκετούς που γράφουν εδώ, εγώ είμαι μάλλον αισόδοξος με αυτά που βλέπω εδώ.

Για παράδειγμα, έχουμε στα σκαριά μια επιτροπή του “ΟΧΙ μέχρι το τέλος” των μνημονίων -επίσης με πολύ μεγάλη συμμετοχή, στην οποία για πρώτη φορά βλέπω τόση συνειδητοποίηση και ωριμότητα, τόσο πολιτική όσο και για το δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας.

Κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό προηγουμένως, όταν όλοι περιμένανε να τους σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, και είχαν μεγάλες αυταπάτες για το τί είναι πραγματικά οι “εταίροι” μας στην ΕΕ…

Τώρα φαίνεται σαν όλοι να προσπαθούν από κάπου να πιαστούν, και να ξέρουν ότι τους έχει απομείνει μόνο ο εαυτός τους και η συλλογικότητα ανάμεσά μας.

Εμπνεόμενος από το σχόλιό σου, αλλά δίνοντας έμφαση και στην αλλαγή που χρειαζόμαστε ο καθένας μας για τον εαυτό του,

θα σου πρότεινα τον παρακάτω τίτλο:

“Αλλάζουμε ΚΑΙ (σ)τη Γερμανία”!

Ελπίζω επίσης το εμπάργκο σου να μην πιάνει και τα τεκταινόμενα στη Γερμανία!

Φιλικά

Διονύσης

(Αγαπητέ Διονύση, χαίρομαι που η ελληνική κοινότητα αντιδρά ως κοινότητα. Δεν μπορεί οι Έλληνες στην Γερμανία να είναι μόνο άνθρωποι που εξαπατούν τους συμπατριώτες τους. Διονύση, οι Ισπανοί έχουν αντιδράσει πολύ καλύτερα από εμάς. Και στην χώρα τους, όχι μόνο στο εξωτερικό. Είναι πιο οργανωμένοι οι Ισπανοί, πιο αλληλέγγυοι και πιο επίμονοι. Το είχα διαπιστώσει προσωπικά τον Μάιο του 2011 -λίγες μέρες πριν το Σύνταγμα-, όταν οι Ισπανοί της Αθήνας συγκεντρώθηκαν έξω από την ισπανική πρεσβεία στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Αργότερα, μια ισπανίδα ακτιβίστρια μου εξήγησε τι έγινε στην Ισπανία τα τελευταία χρόνια. Πού θα πάει, κάποτε θα μάθουμε κι εμείς να συνεργαζόμαστε. Διονύση, καλή συνέχεια. Δεν κάνω εμπάργκο σε όσους πιστεύω πως προσπαθούν και πως είναι ειλικρινείς. Μόνο στους “επαγγελματίες επαναστάτες”. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.