Ένα χρόνο μετά

Φίλε Πιτσιρίκο,
Δεν έχεις άδικο να είσαι συγκλονισμένος από αυτό που συμβαίνει –ξανά συμβαίνει– στην Γαλλία. Έναν χρόνο μετά την επίθεση στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας, χτυπούν με τον ίδιο πάλι τρόπο. Πιο σκληρά, στο κέντρο του Παρισιού.

Πέρσι η Γαλλική κυβέρνηση απάντησε με αυξημένα αστυνομικά μέτρα στις επιθέσεις. Απέτυχε. Δεν είναι σίγουρα αυτή η λύση στο πολύπλοκο αυτό πρόβλημα.

Η ισλαμική τρομοκρατία που πλήττει –προς το παρόν– την Γαλλία, δεν είναι εισαγόμενη όπως παρουσιάζεται.

Κάτω από όλη αυτήν την παράλογη τυφλή τρομοκρατική πολιτική κρύβεται η κοινωνική απομόνωση μεγάλων τμημάτων του μουσουλμανικού πληθυσμού που κατοικεί πια στις χώρες της Εαπερίας.

Τα φασιστικά κηρύγματα των ισλαμιστών φονταμενταλιστών βρίσκουν ανοιχτά αυτιά στους νεαρούς άνεργους και κοινωνικά απομονωμένους μουσουλμάνους.

Αυτοί δεν είναι ούτε Άραβες, ούτε Ευρωπαίοι. Δεν έχουν ταυτότητα κι αυτό το γεγονός από μόνο του είναι πολύ επικίνδυνο.

Πιτσιρίκο, τα ανοιχτά σύνορα και τα δημοκρατικά δικαιώματα που αποτελούσαν σημείο κατατεθέν της μεταπολεμικής Ευρώπης, σβήνουν πολύ γρήγορα και επικίνδυνα. Η Γαλλία δεν έχει να αντιμετωπίσει μονάχα την τρομοκρατία.

Μπροστά της βρίσκεται ο κίνδυνος του φασισμού και του επιθετικού απομονωτισμού που εκφράζει το κόμμα της Λεπέν.

Στην Βρετανία δεν ​διαφέρουν και ​ πολύ τα πράγματα, απλά θα γίνουν πιο φανερά μετά από το δημοψήφισμα του Κάμερον.

Στην Σκανδιναβία τα ίδια.

Στο εσωτερικό της Γερμανίας υπάρχουν αυτή την στιγμή οι πιο ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις αντίστασης στον κατήφορο της Ευρώπης, χάνουν όμως έδαφος.

Στην νότια Ευρώπη, φτώχεια και υποταγή. Και όλα υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης, του τεράστιου προσφυγικού κύματος και της αύξησης της κοινωνικής ανισότητας και του πλούτου των λίγων.

Το να βλέπεις – δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο – στρατό να αναπτύσσεται στο κέντρο του Παρισιού είναι αρκετό για να σε κάνει να φοβάσαι.

Αν έχεις βουλιάξει πολλά βράδια στα βαθιά και σκοτεινά πηγάδια της ανθρώπινης ιστορίας, δεν μπορεί παρά να αισθανθείς στα ρουθούνια την μυρωδιά του πολέμου να πλησιάζει.

Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά στο παραμύθι αυτό δεν πρόκειται να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Φιλιά από την βασιλευομένη Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, λίγο πριν το χτύπημα στο Παρίσι, έπινα ένα κρασί με έναν Γερμανό φίλο, και του έλεγα πως ζούμε σε έναν τρελό και άρρωστο κόσμο. Γύρισα σπίτι και διάβασα για τα χτυπήματα στο Παρίσι που είχαν γίνει λίγα λεπτά πριν. Ηλία, έχω γράψει πολλές φορές το τελευταίο διάστημα πως πολύ φοβάμαι ότι η “λύση” θα είναι ο πόλεμος. Όπως έγραψα και στον Άρη, μάλλον δεν έχει καμία σημασία τι λέμε εμείς. Δεν κάναμε εμείς τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ούτε μπορούσαμε να τους αποτρέψουμε, παρά τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις με εκατομμύρια διαδηλωτές σε όλη την Ευρώπη. Ο Μπους και ο Μπλερ τους έκαναν τους πολέμους. Και ο Μπλερ είπε πριν από λίγες ημέρες πως ήταν λάθος ο πόλεμος στο Ιράκ· με 1,5 εκατομμύριο άμαχους νεκρούς στο Ιράκ, ο Μπλερ είπε ότι ήταν λάθος. Και είναι ακόμα ελεύθερος. Ηλία, δεν έχω ιδέα. Αισθάνομαι δηλητηριασμένος τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές. Και ανήμπορος. Ηλία, σε ευχαριστώ πολύ που έγραψες αυτό το βράδυ. Να είσαι καλά. Και να αποφεύγεις τα πολυσύχναστα σημεία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.