Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή
Φίλε Πιτσιρίκο, θυμήθηκα το τραγούδι για την Άννα του Νιόνιου μόλις άνοιξα τα μάτια μου σήμερα το πρωί. «Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή, τι να καταλάβουμε οι φτωχοί». Και πώς να αισθανθείς αλήθεια την δύναμη και την φύση ενός κυκλώνα μένοντας ζωντανός για να περιγράψεις τι; Μονάχα να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις την εποχή που ζούμε μπορείς. Μια εποχή βγαλμένη από την κόλαση, όπως κάθε άλλη που συμβαίνουν ραγδαίες μεταβολές, βίαιες συγκρούσεις και καταρρεύσεις. Εποχές που ακολουθούνται είτε από διάφανο φως, είτε από βαθύ σκοτάδι.
Όμως, τώρα δεν ξέρεις τι τελικά θα συμβεί. Κανείς δεν ξέρει και όλοι φοβούνται.
Κι αυτοί που ψυχανεμίζονται τα μελλούμενα έχουν σπασμούς στο πρόσωπο τους από τον φόβο και την αγωνία για το αύριο.
Την ώρα άλλωστε που ξεσπά η καταιγίδα και βρίσκεσαι με το σκάφος σου μέσα στην θάλασσα, πρέπει να επιλέξεις αν θα ανοιχτείς ακόμα πιο βαθιά ή αν θα βάλεις για την στεριά.
θα πας παρακάτω παρακάμπτοντας την καταστροφή κινδυνεύοντας να πνιγείς ή να γυρίσεις στα αβαθή έχοντας και τον κίνδυνο να τσακιστείς στα βράχια.
Δύσκολες προσωπικές αποφάσεις τις εποχές των μεγάλων ανατροπών.
Ο Β-ΠΠ τέλειωσε και οδήγησε στην ανατροπή της αποικιοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο εθνικισμός που στα χέρια των ναζί έ
γινε εργαλείο ολέθρου, ήταν το όπλο που μαζί με τα ιδανικά -πλαστά είναι η αλήθεια και όχι και τόσο «υπαρκτά»- του σοσιαλισμού και της κοινωνικής δικαιοσύνης, έδιωξε Άγγλους, Γάλλους, Ολλανδούς, Βέλγους, Ισπανούς και Πορτογάλους από τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας.
Όσο η Σοβιετική Ένωση υπήρχε στο προσκήνιο, καθεστώτα με εθνικιστικά χαρακτηριστικά κρατούσαν την «τάξη» στον Αραβικό και όχι μόνο κόσμο, δημιουργούσε την ψευδαίσθηση μιας κοσμικότητας που έμοιαζε σε κάποιο βαθμό με εκείνη της Δύσης.
Το Ιράκ πχ του δικτάτορα Σαντάμ φαινόνταν πιο οικείο στον δυτικό επισκέπτη από εκείνο που δημιουργήθηκε μετά την «απελευθέρωση» της χώρας από τους Δυτικούς.
Από το 1990 και μετά ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός επιτίθεται με ποικίλους τρόπους και παντού με στόχο το απόλυτο άνοιγμα των αγορών και την κατάργηση των συνόρων.
Στην Ευρώπη η επιθετική πολιτική των καπιταλιστών οδήγησε στην φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού και σε ουσιαστική διάλυση των πλέον αδυνάμων κρατών του νότου και της ανατολής.
Στην Αφρική και στην Μέση Ανατολή η διάλυση των κρατικών δομών υπήρξε πλήρης.
Ήρθε ο πόλεμος και το επακόλουθο κύμα της προσφυγιάς.
Ήρθε η άνοδος των ισλαμιστών και των κάθε λογής εξτρεμιστών. Με τον ίδιο τρόπο που η ακροδεξία αυξάνει τις δυνάμεις της παντού στην Ευρώπη.
Η εποχή μας γεννά θύματα, ανθρώπους τυφλωμένους από την δίψα για εκδίκηση.
Η εποχή μας – οι πολιτικές επιλογές και συγκρούσεις που την χαρακτηρίζουν δηλαδή – γεννά δολοφόνους.
Και όλοι οι δολοφόνοι των εποχών που ανήκουν στην κόλαση, έχουν το άλλοθι και της δικαιολογίες που τους ταιριάζουν.
Αεροσκάφη από δεκάδες Δυτικά –Ευρωπαϊκά και όχι μόνο– κράτη βομβαρδίζουν δεκάδες περιοχές στην Συρία, στο Ιράκ, στην Λιβύη, στην Υεμένη και αλλού.
Αναφέρω τα ονόματα εκείνων που συμμετέχουν στις επιθέσεις προκειμένου να μην μ είνουν αμφιβολίες για το ποιος είναι αθώος και ποιος όχι: ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, Αυστραλία, Νορβηγία, Δανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Καναδάς.
Αν λοιπόν υποτεθεί ότι η Λιβύη δεν είχε διαλυθεί λίγα χρόνια πριν – με το Παρίσι να πρωτοστατεί στην διάλυση της χώρας – και υπήρχε ως ανεξάρτητο κράτος, απογείωνε πέντε MiG και βομβάρδιζε το Παρίσι θα μιλούσαμε σήμερα για τρομοκρατική επίθεση ή θα αναρωτιόμαστε για την πολιτική του πολέμου που η κυβέρνηση της Γαλλίας εφαρμόζει χρόνια τώρα;
Γιατί πρόκειται για πόλεμο. Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε, είτε όχι.
Με τα παραπάνω δεν θέλω να αθωώσω τους δολοφόνους.
Όλοι όσοι σκοτώνουν αθώους στα τυφλά είναι δολοφόνοι. Τελεία και παύλα.
Να μην κλείνουμε όμως τα μάτια και να μην αρνούμαστε να δούμε τα αίτια της καταστροφής.
Να παραδεχτούμε πως στις δυτικές κοινωνίες νιώθουμε την συντριβή από τον χαμό του φίλου που έτρωγε αμέριμνος στο restaurant αλλά δεν μας καίγεται καρφί για τα κρεματόρια του θανάτου που οι κυβερνήσεις τις οποίες εμείς εκλέγουμε και στηρίζουμε λειτουργούν στις χώρες του «άλλου» κόσμου.
Ο σύγχρονος λοιπόν δυτικός άνθρωπος πρέπει να αντιδράσει δυναμικά και να δημιουργήσει κινήματα αντιπολεμικά που θα ζητούν τον έλεγχο του Ολάντ και του κάθε Ολάντ.
Την δεκαετία του ’60, ο αμερικανικός λαός έσωσε την τιμή της χώρας του, συμβάλλοντας αποφασιστικά με τους αγώνες του στην συντριβή του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Βιετνάμ.
Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και οι Γάλλοι τώρα. Το ίδιο και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι.
Αν οι λαοί της Ευρώπης δεν πάρουν θέση τώρα, στο επόμενο χτύπημα –που θα έρθει, να μην υπάρχει αμφιβολία για αυτ – δεν θα χωράνε κλάματα και εκπλήξεις. Υπάρχει πόλεμος.
Αν επιλέξει να μην βρίσκεται απέναντι στον πόλεμο, την επόμενη φορά ας το παίξει … Hollande. Vive la France!
Φιλιά από την βασιλευομένη Εσπερία
Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, σωστά τα γράφεις. Ηλία, δεν είναι αλήθεια πως οι Ευρωπαίοι δεν νοιάζονται για τα θύματα των πολέμων που κάνουν οι χώρες τους. Τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια που έγιναν στην Ευρώπη για τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν τα μεγαλύτερα που έχουν γίνει ποτέ. Χωρίς αποτέλεσμα, βέβαια. Δεν είναι ότι δεν μας νοιάζει, είναι που ξέρουμε πως δεν επηρεάζουμε καμία απόφαση για πόλεμο. Πες μου, όμως, Ηλία, πώς θα αντιδράσουμε εμείς αποτελεσματικά κατά του πολέμου, όταν δεν μπορούμε να καταφέρουμε ούτε το να μην πετάνε τους ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους; Πώς θα σταματήσουμε τον πόλεμο στη Συρία -ή όπου αλλού-, όταν δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε μεταξύ μας μέσα σε μια πολυκατοικία για το πώς θα ζεσταθούμε όλοι τον χειμώνα και προτιμάει ο καθένας να ζεσταίνεται μόνος του -πληρώνοντας περισσότερα χρήματα-, για να μην πληρώσουμε το πετρέλαιο των δυο διαμερισμάτων που μένουν άνθρωποι που δεν έχουν χρήματα για πετρέλαιο; Ηλία, και στις δυτικές κοινωνίες είμαστε μόνοι μας, όπως οι κυνηγημένοι πρόσφυγες. Αφού έκανα το μυαλό μου φυτίλια μέχρι τα ξημερώματα, κατέληξα εκεί που καταλήγω πάντα: για όλο αυτό τον όλεθρο, ευθύνεται ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός είναι, καμία θρησκεία. Καπιταλισμός σημαίνει ιμπεριαλισμός. Ενώ εμείς ανατριχιάζουμε και συγκινούμαστε στη θέα των προσφύγων και των θυμάτων του Παρισιού, κάποιοι άλλοι κάνουν απλά τις δουλειές τους και τρίβουν τα χέρια τους. Κι εμείς υποφέρουμε, συγκινούμαστε, γράφουμε λόγια αγάπης και συμπαράστασης και νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε οι αναλώσιμοι του παιχνιδιού τους. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε οι αναλώσιμοι του παιχνιδιού τους. Πώς θα γίνει αυτό, δεν ξέρω. Αυτοί έχουν τα όπλα, εμείς είμαστε άοπλοι. Να είσαι καλά, Ηλία.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.