Θα γυρίσει και θα σε δαγκώσει, αλλά είμαι αισιόδοξος

Γειά σου Πιτσιρίκο. Το δεξί μου ρουθούνι εχθές το βράδυ βούλωσε. Έτσι, στα ξαφνικά, ενώ έβλεπα τα ρεπορτάζ από Γαλλία. Τι μας νοιάζει ρε φίλε, θα πει κάποιος, αλλά αφήστε με να σας εξηγήσω.

Εάν λάβουμε υπόψιν τα περί εγκεφάλου και σώματος, το δεξί ρουθούνι συνδέεται με το αριστερό μέρος του εγκεφάλου, το οποίο είναι υπεύθυνο για αυτό που λέμε «λογική». Και διαπίστωσα, αναλογιζόμενος, ότι όντως έχει προσβληθεί η λογική μου.

Αρχικά, ας δούμε ένα λογικό θέμα: Όταν ένας στην πέφτει με όπλο, δεν δείχνεις κατανόηση. Ακόμη και εάν ίσως σε βάθος, έμμεσα ή άμεσα, πλάγια ή ευθέως έχεις μερίδιο ευθύνης, προέχει να τον σταματήσεις.

Μετά, εφόσον υπάρχει ωριμότητα, αρχίζει η αναρώτηση περί του γιατί. Αυτός θα ήταν ένας υγιής τρόπος αντίδρασης, ίσως.

Οπότε, όταν ένας στην πέφτει, ανοίγει 2 πόρτες. Η μία είναι τις φας και η άλλη να τις φάει. Τέλος. Αλλιώς ας μην στην έπεφτε. Ισχύει και για τα 2 μέρη.

Πάμε να δούμε αν είναι τόσο απλό, όμως.

Διαβάζω 3 μέρες τώρα στα Social Media ότι μπορείς να φανταστείς για το θέμα του Παρισιού. Τα περισσότερα είναι μπούρδες. Σχεδόν το 90%. Κανείς δεν μιλάει για το πραγματικό πρόβλημα.

Είναι το ίδιο που αφήνει εδώ και χρόνια στο «απυρόβλητο» πολιτικούς, media, μεγαλοκαρχαροεπιχειρηματίες και αυτή τη λαίλαπα του καπιταλισμού. Δεν ζητούνται ευθύνες, δεν πάει κανείς σε δίκη και… όλα καλά.

Ο δε «πολίτης» λέει και αυτός με τη σειρά του «κοίτα ρε, δεν πάει κανείς σε δίκη». Αγνοοεί ο καψερός ότι αυτή η απλή αναφορά δεν μένει έτσι. Η αδράνεια έχει επιπτώσεις γιατί είναι δράση.

Υπάρχει εκείνη η μερίδα που βρίσκει ευκαιρία για ακροδεξιά παραληρήματα και την αναφέρω πρώτη για να ξεμπερδεύω.

Αυτοί είναι οι –επίσης- φοβισμένοι, φτωχοποιημένοι, χωρίς εκπαίδευση άνθρωποι που καθοδηγούνται.

Δυστυχώς, μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτοί που τους καθοδηγούν έχουν πιο πολύ μυαλό και κατανοούν την κοινωνική μηχανική καλύτερα από όλους. Είναι ψηφαλάκια και ψηφαλάκια ίσον δύναμη και φράγκα, ίσον εξουσία και έλεγχος.

Είναι και η άλλη μερίδα που βάζει σημαίες -γιατί έτσι νιώθει και ποιος είμαι εγώ να πω το αντίθετο- τρίχρωμες.

Μεγάλο ποσοστό θα το κάνει επιλεκτικά. Επειδή το Παρίσι είναι χλιδή ή το Λονδίνο ή η Νέα Υόρκη. Αλλά είναι και ο τρόμος.

Αλλιώς είναι να εκτελούνται 200 παιδιά σε ένα χωράφι στο πουθενά και αλλιώς στο «ιστορικό κέντρο» της γειτονιάς σου που είναι όλα τα μπαράκια και τα θέατρα.

Δεν είναι θέμα υποκρισίας.

Είναι θέμα «καλής ζωής». Βλέπεις, όταν δεν προλαβαίνεις ή δεν θες να αναρωτηθείς από που έρχονται όλα αυτά που φοράς, οδηγείς, κάθεσαι, τρως και σε τι συνθήκες φτιάχνονται τότε συνηθίζεις σε έναν Χ τρόπο ζωής. Εθίζεσαι. Δεν θες αυτός ο τρόπος να χαλάσει γιατί πολύ απλά όλοι οι άνθρωποι θέλουν να περνάνε καλά. Δεν έχω συναντήσει κάποιον να θέλει να περνάει άσχημα.

Είναι ο τρόμος λοιπόν. Είναι ο τρόμος του απροστάτευτου και του ευάλωτου που χτυπιέται μέσα στο κέντρο απόλαυσης του πολιτισμού που χτίστηκε επάνω σε δουλοπάζαρα, φυτείες, ορυχεία διαμαντιών, 15ωρα σε κουβούκλια στα γραφεία και άλλα.

Χτυπιέται «ο τρόπος ζωής». Ο ψεύτικος και σαθρός τρόπος ζωής που είναι εντελώς εφήμερος για αυτό και κάθε χρόνο αλλάζει και δεν έχει διάρκεια, αλλά ούτε και βάθος.

Επίσης, χτυπιέται και το θρησκευτικό στοιχείο που αυτό που κάνει είναι… δεήσεις και ίσως και business και ολίγον από στραβά μάτια.

Οπότε έχουμε γεγονότα. Γιατί όμως συμβαίνουν;

Μήπως πραγματικά και τελικά, δεν καταδικάζουμε τη βία ουσιαστικά;

Καθημερινά υπάρχει βία λόγω φτωχοποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο. Η βία αυτή συνδέεται με τη συμπεριφορά επιχειρηματικών και τραπεζικών καρτέλ απέναντι στη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

Όμως, πραγματικά, την αντιλαμβανόμαστε; Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι δεν την αντιλαμβανόμαστε πραγματικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υφίσταται.

Πάρε για παράδειγμα… τα διαμάντια. Μπορείς να πεις ότι έχουν χρήση στη βιομηχανία αλλά είναι εκεί που γίνεται η κατανάλωση και η χρήση τους ή απλά ως στολίδια;

Ποιο είναι το κόστος σε ανθρώπινες ζωές για τα διαμάντια; Πόσοι πόλεμοι; Δες τις διαφημίσεις για αυτά. Και σου πιάνω ένα είδος που δεν έχει ευρεία κατανάλωση. Π.χ. το μεγάλο κεφάλαιο που ακούει στο όνομα smartphones.

Ας πάρουμε την ISIS ως ένα άλλο παράδειγμα. Ένα δημιούργημα που «αξιοποίησε» τον φανατισμό και το φόβο μιας Χ μάζας ανθρώπων. Εξυπηρέτησε για ένα Χ διάστημα συγκεκριμένους σκοπούς και ενδεχομένως συνεχίζει με τους ίδιους ή με άλλη ατζέντα.

Τι πραγματικά έκαναν οι άνθρωποι (σε μεγάλο όγκο) για τέτοια μορφώματα; Ασχολήθηκαν πραγματικά; Όχι.

Όσο δεν ενοχλείτο η «καλή ζωή», δεν υπήρχε λόγος. Όταν είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα fashion shows τότε δεν υπάρχει χώρος για τραγωδίες. Υπάρχει χώρος μόνο για «ομορφιά» και γκλάμουρ. Και likes. Και shares. Και εργαλεία για το πώς να αυξηθούν τα likes.

Κατά εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια σφαγιάζονται άνθρωποι με πρωτεργάτες και προμηθευτές πολεμικού εξοπλισμού συγκεκριμένες χώρες στο όνομα του κέρδους.

Ε και; Πέφτει χρήμα στη χώρα; Ναι. Άρα πού να τραβιέσαι τώρα να κάνεις μπουκοτάζ.

Όμως έτσι υπάρχει αρνητική φόρτιση. Κάτι, κάποιος «κουβάς» γεμίζει με αρνητικές πράξεις. Και μόλις γεμίζει ξεχυλίζει.

Δεν το λέω εγώ. Το λέει η ίδια η φύση με το πιο απλό πράγμα που μάθαμε στο σχολείο. Τις έννοιες της δράσης και της αντίδρασης και το νόμο της πολικότητας.

Φόρτωσε η μια πλευρά της ζυγαριάς και γέρνει τούμπα από την άλλη. Και η άλλη της έρχεται καπάκι στο κεφάλι.

Φωνάζουμε για Ευρώπη, για ένωση και αρμονία αλλά εννοούμε εδώ «τα δικά μας».

Οι «άλλοι» ας είναι οι προμηθευτές/κατασκευαστές μας και ας ζούν όπως να’ναι.

Αρκεί να μην το ξέρουμε ή αρκεί να υφίστανται κάποιες ΜΚΟ για να εξαντλούμε τη φιλανθρωπία μας εκεί.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Ειδικά τα τελευταία χρόνια είναι φανερό ότι αυτά τα υποκριτικά ημίμετρα φέρνουν ένα μικρό αποτέλεσμα και μόνο.

Καλλιεργείται η διχόνοια. Καλλιεργείται, όμως, ή απλά είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα συγκεκριμένων πράξεων;

Κάποιοι θεωρούν ότι αυτή είναι ενδογενής. Δηλαδή υπάρχουν λαοί που έχουν στο αίμα τους τη φαγωμάρα. Μπορεί και να ισχύει αυτό, έτσι γενικά. Πιο ειδικά όμως με απασχολεί πως υποδαυλίζεται η φαγωμάρα από εμάς τους ίδιους.

Ακόμη και αν κάποιοι λαοί είναι «επιρρεπείς», αναλογικά οι «πολιτισμένοι» και μη «γενετικά προκατειλημμένοι» τι κάνουν για να συσπειρωθούν «πολιτισμένα» και να δημιουργήσουν μια κοινωνία ευμάρειας; Μια κοινωνία που οι άνθρωποι ζουν σε αρμονία;

Δεν το βλέπω να γίνεται. Βλέπω προσπάθεια για στυγνή εκμετάλλευση από λίγους με αρκετούς να απολαμβάνουν τα παρελκόμενα αυτής της διαστροφής και πολλούς να γλείφουν το ποτήρι. Έως τα πρόσφατα χρόνια τουλάχιστον.

Δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια. Το «σύμπαν», ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να το πει, μας τη φτύνει στα μούτρα όμως.

Μας λέει: Ρε κεφάλες, αυτό όλο όπως το έχετε κάνει είναι λάθος και για αυτό υποφέρετε. Γιατί δεν το φτιάχνετε; Αλλά δεν μπαίνουμε στον κόπο.

Τρέχουμε γρήγορα; Δεν σκεφτόμαστε; Μας καλλιεργούν τέτοιες ανάγκες; Όλα μαζί.

Νομίζουμε ότι αγνοώντας τις αρχές της δράσης και της αντίδρασης ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε και παράλληλα να περνάμε καλά.

Αλλά το «σύμπαν» μας δείχνει ότι αυτό δεν ισχύει και αλλάζει με πόνο. Πολύ πόνο.

Στα πόσα μαθήματα αλλάζουμε λοιπόν; Διατηρώ την αισιοδοξία μου ότι κάτι αλλάζει.

Χρήστος

(Αγαπητέ Χρήστο, αρχικά για τα social media, θα είχα να σου πω να μην τα παίρνεις πολύ στα σοβαρά και να μην βγάζεις συμπεράσματα από αυτά.. Οι μόνοι που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τα social media είναι αυτοί που δεν έχουν κάνει τίποτε άλλο στη ζωή τους και νιώθουν μια κάποια μοναξιά. Επίσης, μην παίρνεις στα σοβαρά ανθρώπους που δουλεύουν δωρεάν -και μάλιστα ατελείωτες ώρες- για το Facebook και το Twitter. Αν τα social media δεν ήταν εργαλεία της δουλειάς μου, δεν θα είχα καν λογαριασμό. Να δουλεύω δωρεάν για πολυεθνικές και παράλληλα να κατηγορώ αυτούς που δεν πληρώνουν τους υπαλλήλους τους -ή να γράφω τσιτάτα για εξέγερση των αδικημένων- θα ήταν κάπως γελοίο. Αλλά αυτό ούτε που περνάει από το μυαλό χιλιάδων “επαναστατών” στα social media. Τώρα, τα υπόλοιπα που γράφεις δεν είμαι σίγουρος ότι τα έχω καταλάβει όλα. Βρίσκω λογικό να σοκάρεται περισσότερο ο δυτικός κόσμος από το χτύπημα στο Παρίσι γιατί το Παρίσι -μας αρέσει, δεν μας αρέσει- είναι μια πόλη σύμβολο για τον δυτικό κόσμο και τον δυτικό πολιτισμό· άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που το ISIS χτύπησε στο Παρίσι. Δεν είναι ότι οι δυτικοί πολίτες αδιαφορούν για τις ανθρώπινες ζωές σε άλλες χώρες του κόσμου. Είμαστε όλοι άνθρωποι, και οι Σομαλοί, και οι Γάλλοι, και οι Σύροι, και οι Έλληνες, αλλά έχουμε και κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, εγώ μιλάω γαλλικά, έχω Γάλλους φίλους, έχω διαβάσει τους μεγάλους Γάλλους συγγραφείς, ακούω γαλλική μουσική, και μπορεί να μην πιστεύω στον Θεό αλλά αισθάνομαι ευτυχής που γεννήθηκα σε μια χριστιανική κοινωνία -που μου επιτρέπει να μην πιστεύω στον Θεό- και όχι ανάμεσα στους Ταλιμπάν. Προτιμάω μια ανεκτική κοινωνία παρά μια καταπιεστική. Λογικό δεν είναι; Δεν θέλω να ζήσω σε μια κοινωνία που θα μου λένε τι να κάνω οι μουλάδες ούτε οι παρανοϊκοί με τα Καλάσνικοφ. Και η γαλλική κοινωνία είναι σήμερα ο καλύτερος εκφραστής αυτής της ανεκτικής κοινωνίας στην οποία θέλω να ζω. Οπότε, είναι λογικό να με σοκάρει η επίθεση στο Παρίσι, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε άλλες χώρες με αφήνει αδιάφορο· κάτσε καλά, έχω πάει και σε διαδήλωση για την Νικαράγουα. Βέβαια, η Ευρώπη δεν είναι μόνο φάρος πολιτισμού σε έναν μαύρο κόσμο. Η Ευρώπη είναι πια αδίστακτα καπιταλιστική, γεμάτη κοινωνικές ανισότητες και ο σύγχρονος πολιτισμός της είναι για τα μπάζα. Από μέσα πέφτουν όλες οι αυτοκρατορίες. Κι αν η Ευρώπη δεν αποφασίσει να επιστρέψει στην Δημοκρατία, θα εξαφανιστεί. Ελπίζω οι πολίτες της Ευρώπης να αντιδράσουν. Και ελπίζω να υπάρξει σύντομα μια πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί σήμερα δεν υπάρχει. Αν δεν κατάλαβα κάτι από αυτά που έγραψες, σου ζητώ συγγνώμη. Έχω κι ένα κεφάλι καζάνι. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.