Κοιμάμαι και ονειρεύομαι

Ξυπνάει που λες, φίλε Πιτσιρίκο, μια ωραία των ημερών στο Βερολίνο η Αγκέλω, σκέφτεται “τι μαλ@κίες να πούμε σήμερα στον κόσμο για να πιστέψει πως αυτοί οι υπάνθρωποι των Βαλκανίων και γενικότερα της ανατολικής Ευρώπης αμ φάγανε τα λεφτά των φορολογουμένων και έντιμων πολιτών μας, αμ θένε να τους γεμίσουν και βρωμιάρηδες πρόσφυγες/μετανάστες με ψεύτικα διαβατήρια και τέζα στις αρρώστιες που θα βιάζουν τις γυναίκες μας και θα ανατινάζονται ταυτόχρονα;”.

Κάπως έτσι σκέφτονται και οι υπόλοιποι “ηγέτες” εκείνο το πρωί, καθώς ξύνουν νωχελικά τα τέτοια τους, το τέτοιο τους ή ό,τι γουστάρει να ξύνει ο καθένας το πρωί στο κρεβάτι του πριν σηκωθεί να κατουρήσει και να πιεί έναν καφέ και να καπνίσει και μια μαλμποριά σαν άνθρωπας, ρε αδερφέ.

Εκείνη η ημέρα όμως είναι λίγο διαφορετική από τις άλλες. Ανοίγουν την τηλεόραση οι ηγέτες και βλέπουν με έκπληξη τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να αδειάζουν σιγά σιγά.

Χιλιάδες οικογένειες περπατάνε χαμογελώντας, παιδιά κρατιώνται μεταξύ τους από τα χέρια και μιλάνε, γελάνε χωρίς να καταλαβαίνει το ένα τι λέει το άλλο. Οι μεγαλύτεροι δεν μιλάνε σχεδόν καθόλου, έχουν όμως μια γαλήνια έκφραση στα μάτια.

Οι πρώτοι δημοσιοκάφροι έχουν μαζευτεί και χώνουν τα μικρόφωνα στις μούρες των ντόπιων.

– Τι συμβαίνει ακριβώς εδώ;
– Τίποτα, πάμε σπίτια μας.
– Με τους ξένους;
– Ξένος είσαι και φαίνεσαι, αυτοί δεν είναι ξένοι.
– Και τι θα κάνετε;
– Ό,τι θέλουμε θα κάνουμε, θα ζήσουμε σαν άνθρωποι. Άμε και στο καλό τώρα και άσε μας ήσυχους.

Καμία οργάνωση, καμία ιδεολογία, καμία προπαγάνδα και καμία σαπίλα πίσω από αυτό.

Αργά το βράδυ ξεκίνησαν μερικοί με τα αυτοκίνητά τους, πήγαν στο στρατόπεδο και την πρώτη οικογένεια που συνάντησαν την πήραν από το χέρι.

Τους είδαν οι γείτονες να επιστρέφουν μέσα στο βράδυ και να ξεφορτώνουν πράγματα και κόσμο και να μπαίνουν στο σπίτι τους. Ντράπηκαν, κοιτάχτηκαν, πήραν τα κλειδιά του αυτοκινήτου και ξεκίνησαν.

Σαν χιονοστιβάδα ο ένας παρέσυρε πέντε και οι πέντε παρέσυραν πενήντα.

Μέχρι να καταλάβει κανείς τι έγινε είχαν σχηματιστεί τεράστιες ουρές που προχωρούσαν αργά προς και από τα στρατόπεδα.

Κανένας δεν κόρναρε, κανένας δεν έβριζε τον άλλο. Περίμεναν μέχρι να βρουν τους πρώτους, δεν διάλεγαν. Οι πόρτες άνοιγαν, τα πράγματα φορτώνονταν, τα πιτσιρίκια κάθονταν το ένα πάνω στο άλλο και πάνω στους στριμωγμένους γονείς.

Συνεννόηση μισή και λειψή.

– Δεν θα φύγετε, δεν θα πάτε στην Ευρώπη. Θα μείνετε εδώ και θα ζήσουμε όλοι μαζί, μέχρι να μας βρούνε και εμάς οι βόμβες. Έρχονται, έτσι κι αλλιώς, τι νομίζετε, πως δεν το ξέρουμε; Έρχονται και για εμάς σε λίγο. Και εκεί που πάτε, και εκεί θα φτάσουν. Οπότε ας μας βρουν όλους μαζί εδώ στον ήλιο, τουλάχιστον να μην σαπίσουμε από το κρύο εκεί πάνω.
– Μα…
– Δεν έχει μα, μπροστά δεν σας θέλουν, πίσω σας σκοτώνουν. Θα μείνετε εδώ. Θα μας σκοτώσουν όλους μαζί αν έτσι έχουν αποφασίσει. Θα μιλήσουμε, θα φάμε, θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε. Και μετά ας μας σκοτώσουν. Τέρμα η περιπλάνηση για εσάς και για εμάς τέρμα η κλάψα για τις περικοπές, τους φόρους, το πετρέλαιο και τις επικουρικές. Εδώ θα ζήσουμε και εδώ θα πεθάνουμε σαν άνθρωποι, όλοι μαζί.

Μόνο μουρμουρητά και βήματα ακούγονται, πόρτες αυτοκινήτων που κλείνουν και γέλια των πιτσιρικάδων.

Μετά από δυό ημέρες, δεν υπάρχουν πια γεμάτα στρατόπεδα. Μόνο γεμάτα σπίτια, γεμάτα κρεβάτια, γεμάτα στομάχια και γεμάτοι άνθρωποι.

Και κάπου εκεί ξύπνησα εγώ…

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Για τους αναγνώστες που έχουν φαγωθεί να αναρωτιούνται γιατί φύγαμε, ίσως τελικά η απάντηση για κάποιους από εμάς να είναι “για να γλιτώσουμε από κάποιους από εσάς”.

(Αγαπητέ Βασίλη, κάποτε έτσι θα είναι όλοι οι άνθρωποι. Στον ξύπνιο τους, όχι στον ύπνο τους. Και εγώ ονειρεύομαι τέτοιες όμορφες και ανθρώπινες καταστάσεις. Αντί άλλου σχολίου, αυτό. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.