Συμφέροντα και Δικαιοσύνη
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Αρχικά, να σου πω ότι όλα όσα γίνονται στη χώρα τα παρακολουθώ από μακριά. Δεν ξέρω γιατί, αφού το μόνο που κάνουν είναι να μου προκαλούν εκνευρισμό. Τους τελευταίους μήνες είμαι στο Εδιμβούργο και σκοπεύω να μείνω εδώ για το προσεχές μέλλον. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι Έλληνες υπάρχουν εδώ, σε μία πόλη 400.000 ανθρώπων. Πιο πολύ νιώθω Έλληνας εδώ, παρά με τους κάφρους στην Ελλάδα που τρώγονται μεταξύ τους (κι εγώ μαζί).
Δεν υπάρχει τίποτα πια στην Ελλάδα από ανθρώπινο υλικό.
Εκτός από τους λίγους που το έχουν βάλει πείσμα να μη φύγουν ή που για κάποιο λόγο δεν μπορούν, όλοι οι υπόλοιποι το έχουν κάνει.
Αλλά πατρίδα μου είναι η ελληνική γλώσσα, όχι ένα κράτος, και μάλιστα τόσο χρεοκοπημένο από ιδέες και αξίες.
Είμαι θυμωμένος με τους Έλληνες.
Είσαι ο μόνος που έχει γράψει για τη δικαιοσύνη επανειλημμένα. Σε διαβάζω εδώ και καιρό αλλά δεν σου είχα γράψει μέχρι τώρα. Αυτή η απεργία ήταν για μένα η αφορμή για σκέψεις, και θα σου πω γιατί:
Όλοι οι δημοσιογράφοι, οι αγρότες που βγαίνουν στα κανάλια, οι πολιτικοί, όλοι οι Έλληνες αν το προσέξεις, τα τελευταία χρόνια μιλάνε για συμφέροντα. Τα συμφέροντα των αγροτών, των μισθωτών, των συνταξιούχων, τα μεγάλα «συμφέροντα» κτλ. Κανείς δε μιλάει για δικαιοσύνη.
Είναι λες και ο καθένας να παραδέχεται πλέον ότι μέσω της πάλης των συμφερόντων του καθενός αυτό που προκύπτει είναι δίκαιο.
Ότι το κράτος είναι μια εταιρία που σκοπός του είναι να κονομάει.
Ότι το μόνο που μας ενώνει είναι το κέρδος και το πόσα μπορούμε να ξοδεύουμε.
Που ούτε για τα συμφέροντα τους δεν παλεύουν όλοι, αλλά ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη για λίγο.
Αν εκεί εξαντλείται η «αριστερή» ιδεολογία, να τη χέσω.
Αν εκεί εξαντλείται ο «δεξιός» πατριωτισμός, να τον χέσω και αυτόν.
Εγώ θυμάμαι τις προηγούμενες γενιές, των παππούδων μας (είμαι 26) να έχουν μία απλή ζωή αλλά να πολεμάνε με μεγαλύτερο πάθος γι’ αυτήν απ’ ότι θα διαννοούμασταν καν εμεις.
Περάσαν πολέμους, στερήσεις, κατοχή, χούντα.
Πιστεύει κανείς ότι θα μετρούσαν τη ζωή τους με βάση το αν έχουν iPhone ή Καγιεν;
Και δεν λέω να μην αγωνίζεται κανεις για δικαιοσύνη ΚΑΙ οικονομική.
Όταν παίρνεις μισθούς πείνας, όταν σε κλέβει το ίδιο το κράτος ή το αφεντικό σου, όλα αυτά απαιτούν αγώνα.
Αλλά αγώνα πραγματικό, όχι να ζητιανεύουμε στους δρόμους από τους πολιτικούς.
Και όχι αγώνα για την πάρτη μας, αλλά επειδή βιάζεται το δίκαιο.
Επειδή δεν το ανέχομαι να σκοτώνεται η κοινωνία για να πληρώνουμε τόκους ενός δανείου που πήγε για να πληρώσει το δάνειο που πήραμε εμείς από τον εαυτό μας για να ανακεφαλαιοποιήσουμε τις τράπεζες και το ξαναπληρώνουμε τώρα σε άλλους.
Αυτό πραγματικά με ξεπερνάει, δεν μπορώ καν να το συλλάβω.
Είναι κανονικά απάτη, και γίνεται μπροστά στα μάτια μας.
Πιστεύει πλέον κανείς ότι να πας στο Σύνταγμα και να πεις ότι ‘θέλω πιο πολλά λεφτά, μη μου κόψεις τόσα’ θα αλλάξει τη γνώμη στον Τσίπρα επειδή είναι καλόκαρδος;
Αυτό είναι αίτημα για καρπαζιές.
Τουλάχιστον ας είχαν αίτημα να πέσει η κυβέρνηση.
Γελιούνται όσοι νομίζουν ότι θα κάνει κυβέρνηση η ΝΔ.
Δεν μπορεί να ξαναβγει κυβέρνηση στην Ελλάδα με εκλογές και αυτό θα το δείτε.
Δεν βγαίνουν τα κουκιά. Όλοι οι πολιτικοί έχουν χρεοκοπήσει και δεν πάει κανενός το χέρι να ψηφίσει κανέναν.
Το αίτημα είναι μόνο η δικαιοσύνη.
Ο κόσμος δεν μπορεί να ενωθεί με βάση τα κοινά συμφέροντα, γιατί τότε είμαστε όλοι παρτάλια.
Μπορεί να ενωθεί μόνο αν βάλει κοινό στόχο.
Κοινωνία σημαίνει κοινός νους.
Δυστυχώς δεν υπάρχει ελληνική κοινωνία αλλά ελληνική μπανανία, και ο καθένας κοιτάει μόνο την πάρτη του και αδιαφορεί για τη χώρα. Και αυτό δεν το ζητάει κανείς στο δρόμο από κανέναν.
Το απαιτεί, το δηλώνει, και το κάνει.
Τι θα σου κάνουν, θα σε βάλουν φυλακή, αν δεν πληρώσεις κάτι που δε χρωστάς; Θα σου πάρουν τα λεφτά από την τράπεζα, που δεν έχεις;
Κι όμως δεν πρόκειται, κανεις να πάει να κάνει στάση πληρωμών από ιδεολογική σκοπιά.
Παρ’ ότι δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, ξέρει ότι όλοι οι υπόλοιποι θα μετράνε μικρόψυχα τον κουμπαρά τους και όσο βγαίνουν, τσίμα τσίμα, δεν θα συμμετέχουν.
Ξέρει ότι θα είναι μόνος του, αυτός και το συμφέρον του.
Και όταν δεν βγαίνουν, δεν θα πληρώσουν γιατί δεν έχουν, όχι επειδή δεν πρέπει.
Δεν υπάρχει η έννοια της δικαιοσύνης στο μυαλό μας.
Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου σαν πρόταγμα είχε βάλει την ελπίδα.
Όχι την δικαιοσύνη. Απλά την ελπίδα για λεφτά.
Λεφτά υπάρχουν ήταν κι ο Τσίπρας.
Ευτυχώς δεν τον είχα πιστέψει ούτε τότε, και σίγουρα δεν καταλαβαίνω γιατί τον ψηφίσαν έστω και κάτω από 20% των Ελλήνων ψηφοφόρων.
Γιατί τον ψήφισε έστω και 1, εφόσον είχε ήδη υπογράψει ένα κείμενο ντροπής και υποταγής.
Και που είναι τα υπόλοιπα θέματα της δικαιοσύνης;
Να δημεύσουμε την περιουσία όλων των κλεφτών και των πολιτικών που εγκλημάτισαν πάνω στο λαό.
Που είπαν ψέμματα και έκλεψαν και έκαναν βρώμικες συμφωνίες χωρίς να πουν την αλήθεια στο λαό.
Όταν ο πολιτικός δεν λέει την αλήθεια (δηλαδή πάντα) έχει χάσει το δικαίωμα να ασκεί εξουσία.
Να φτιάξουμε όλους τους σαπισμένους θεσμούς.
Έχουμε όλα τα φόντα για να γίνουμε κράτος όχι απλώς εφάμιλλο των Ευρωπαϊκών, αλλά πολύ καλύτερο. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει.
Όταν βλέπεις τον Παπανδρέου να παίρνει το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία με το σκεπτικό του «παίρνω δάνειο για να πληρώσω τα δάνεια μου» και υπερηφανεύεται, καταλαβαίνεις ότι, αν αυτός ο πολιτικός κρατάει 2 χρόνια στην Ελλάδα με το σκεπτικό ότι «θα έρθει η ανάπτυξη» και θα κονομήσουμε, δεν είναι ότι πρέπει να απογοητευτείς το 2015.
Από τότε απογοητεύεσαι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τη δυνατότητα να το αλλάξει αυτό, και είχε την υποστήριξη του κόσμου.
Έδινε μεικτά δείγματα.
Τελικά δεν το έκανε.
Και οι Έλληνες έχουν πια αυτό που τους αξίζει και αυτό που θέλουν: έναν κωλοτούμπα που κοιτάει το συμφέρον του αλλά κατά τ’ άλλα το παίζει αριστερός και μάγκας. Τον τέλειο καθρέφτη.
Γι’ αυτό κι εγώ μάζεψα τα μπογαλάκια μου και έφυγα, γιατί είδα ότι οι Έλληνες δεν θέλουν να κοιτάξουν έξω από τη γυάλα.
Μπορεί κράτος να μη φτιάξω αλλά μία ζωή πραγματική θα την φτιάξω.
Ο κόσμος που ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, τι κάνει; Ψηφίζει μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον πρόδωσε; Ζητιανιά στο Σύνταγμα για μία μέρα και μετά τα μαζεύει και φεύγει;
Ο μόνος που μπορεί να φτιάξει την Ελλάδα είναι οι Έλληνες, όχι με το να προσπαθούν να ικανοποιήσουν μικροσυμφέροντα και να κάνουν νταλαβέρια αλλά με την απόδωση δικαιοσύνης.
Αν δω μία τέτοια προσπάθεια που υπερβαίνει το συμφέρον εγώ γυρνάω στην Αθήνα αύριο.
Αλλιώς σε ένα πλοίο που βουλιάζει και δεν επισκευάζεται, είναι ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Αν δεν μπορείς να σώσεις τον άλλον που δεν θέλει να σωθεί ο ίδιος, Θα σώσεις τον εαυτό σου, που θέλει να σωθεί.
Δεν είναι εγωισμός, αντίθετα είναι αλτρουισμός: Το να σώζεις ένα άτομο είναι και πάλι πολύ, και το οφείλεις.
Αποστόλης
Υ.Γ. Πλέον είσαι κι εσύ ένας «Έλληνας του εξωτερικού». Γιατί οι Κύπριοι μπορεί να είναι Έλληνες, αλλά έχουν κράτος όχι σαν εμάς τους κάφρους τους Ελλαδίτες. Εγώ διάλεξα μία άλλη πόλη. Στην τελική, στη ζωή πάντα έχεις επιλογές. Και όλες, έχουν κόστος. Να είσαι καλά, πιτσιρίκο.
(Αγαπητέ Αποστόλη, πιάστηκαν τα χεράκια μου από το 2010 να γράφω πως το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η έλλειψη Δικαιοσύνης. Πιάστηκαν τα χεράκια μου να γράφω πως με λιγότερα χρήματα μπορούμε να ζήσουμε αλλά χωρίς Δικαιοσύνη εμείς και η χώρα μας δεν έχουμε καμία ελπίδα. Κάποια στιγμή, μετά από δεκάδες κείμενα, σταμάτησα να γράφω για την Δικαιοσύνη, αφού είναι προφανές πια -έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία- πως δεν αφορά τους Έλληνες. Αποστόλη, αγαπάω και την Ελλάδα και τους Έλληνες αλλά υπάρχει και ένα όριο. Υπάρχει και μια ζωή. Δεν θα ζήσουμε για πάντα. Μόνο στον θάνατο υπάρχει η απόλυτη Δικαιοσύνη. Σέβομαι τις επιλογές της πλειοψηφίας των Ελλήνων αλλά ας τις ζήσουν μόνοι τους τις επιλογές τους. Κι ας σταματήσουν επιτέλους να διαμαρτύρονται για αυτά που ζουν, αφού αυτοί τα επέλεξαν όλα αυτά, όχι εγώ. Να είσαι καλά, Αποστόλη. Καλή πατρίδα. Κάποτε.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.