Οι αστείρευτες πηγές της ζωής
Γεια σου Πιτσιρίκο,
Καλή Πρωτομαγιά!
Καλή Πρωτομαγιά σε όλους όσους διαβάζουν το blog!
Πρωτομαγιά και δύσκολο να μην πάει η σκέψη μου στον Αλέξανδρο Παναγούλη:
«Ο λαός. Ο καλός λαός που δεν φταίει ποτέ καθότι φτωχός και αθώος, αδαής.
Ο καλός λαός που πάντοτε απαλλάσσεται γιατί τον εκμεταλλεύονται, τον μεταχειρίζονται, τον καταπιέζουν.
Θαρρείς κι οι στρατοί αποτελούνται μονάχα από στρατηγούς και συνταγματάρχες.
Θαρρείς και μόνο οι αρχηγοί του επιτελείου είναι αυτοί που κάνουν τον πόλεμο, που πυροβολούν εναντίον των αόπλων, που καταστρέφουν τις πόλεις.
Θαρρείς κι οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος που επρόκειτο να μ’ εκτελέσει δεν ήταν παιδιά του λαού.
Θαρρείς κι εκείνοι που με βασάνιζαν δεν ήταν παιδιά του λαού.
Θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που εξέλεξε τον Νίξον, θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που ψήφισε υπέρ των αφεντάδων.
Θαρρείς κι η ελευθερία θα μπορούσε να στραγγαλιστεί χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, χωρίς την ανανδρία του λαού, χωρίς τη σιωπή του λαού.
Τι θα πει λαός; Ποιος είναι ο λαός;
Λαός είμαι εγώ, είναι οι λίγοι που αγωνίζονται και απειθαρχούν ο λαός».
Αλέξανδρος Παναγούλης
Για τον Αλέξανδρο Παναγούλη δε χρειάζονται πολλά λόγια. Δε θα το ήθελε ούτε κι ο ίδιος, αφού υπήρξε ένας από τους ελάχιστους Έλληνες που μίλησε πολύ περισσότερο με τις πράξεις του και τη στάση του στη σύντομη ζωή του…
Φέτος η Πρωτομαγιά έπεσε μαζί με την Ανάσταση.
Μετά τα Πάθη του Χριστού, ήρθε η Ανάστασή του.
Οι Έλληνες βίωσαν και βιώνουν τα πάθη τους, αφού έκαναν τα λάθη τους και δεν έμαθαν τίποτα από αυτά. Και περιμένουν να έρθει η ανάσταση ως θαύμα…
Οι Έλληνες τελικά εύχονται ο ένας στον άλλον «Καλή Ανάσταση» περισσότερο λόγω της συνήθειας του εθίμου. Κι αυτό, συμβολικά γίνεται.
Για να έρθει η ανάσταση, πρέπει και να το θέλεις. Οι Έλληνες δεν το θέλουν και μένουν μόνο στις ευχές.
Κι όσο δε θέλουν, τουλάχιστον τη δική τους «προσωπική» ανάσταση, ας μην περιμένουν την ανάσταση της χώρας τους.
Θα αργήσει πολύ. Εμείς μπορεί και να μην την προλάβουμε.
Είναι υπέροχη η Άνοιξη σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Πάντα είχα την αίσθηση ότι ο καινούργιος χρόνος αρχίζει την Άνοιξη…
Είναι οι εικόνες, οι ήχοι, οι μυρωδιές, ο αέρας, η θάλασσα που κατά έναν μαγικό τρόπο μοιάζουν όλα αλλιώς…
Γλυκά, γαλήνια κι ονειρεμένα…
Αρκεί να θέλεις να τα δεις. Και να κόψεις ή να διώξεις μακριά όλα όσα κρύβουν αυτή την ομορφιά…
Και τότε ανοίγει ο δρόμος για όση ζωή ακόμη έχουμε να ζήσουμε:
Για τον έρωτα, την εργασία και τη γνώση. Τις αστείρευτες πηγές της ζωής.
Αυτές που -σύμφωνα με τον Ράϊχ- πρέπει να την κυβερνούν.
Οι πηγές που στέρεψαν στη Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες…
Για την ανάσταση που πολλοί αναζητούν αλλά λίγοι έχουν καταλάβει ότι πρέπει πρώτα να συμβεί μέσα τους.
Και την ψάχνουν στους άλλους. Όπως και τη σωτηρία τους.
Είχες γράψει σε εκείνο το τέλειο – τουλάχιστον για μένα – κείμενο «Φυσαλίδες» τον Δεκέμβριο που μας πέρασε:
«Συμβαίνει συχνά να είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτό που μας ενοχλεί γύρω μας.
Και κατηγορούμε όλους τους άλλους για αυτό που εμείς προκαλέσαμε.
Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…»
Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…
Άντε και Καλή Ανάσταση!
Την αγάπη μου,
Παναγιώτης
ΥΓ1: Σκέφτηκα για μια στιγμή ότι ίσως στέλνω στον Πιτσιρίκο ένα κείμενο γεμάτο από «ανάκατες» σκέψεις. Ξέρεις, είμαι απ’ αυτούς που με τη λέξη «νερό» πάει το μυαλό τους από τα καθαρά ποτάμια και τους ωκεανούς, μέχρι τα στάσιμα και βρώμικα νερά των ελών. Κι αυτό μάλλον δε θ’ αλλάξει ποτέ…
Γι’ αυτό και τα κατάφερα σ’ ένα κείμενο να «χωρέσω» τον αξέχαστο Αλέξανδρο Παναγούλη, την Ανάσταση, την Άνοιξη, τον Ράϊχ και τις «Φυσαλίδες» σου…
Πάντως, ο Παναγούλης ήταν μια αστείρευτη πηγή ζωής. Γι’ αυτό κι ο θάνατος κατάφερε να τον νικήσει μόνο σε εκείνο το στημένο «τροχαίο» στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, την Πρωτομαγιά του 1976. Κι ήταν μόλις 37 χρονών…
Και μόνος… «Εκείνος ήταν μόνος» είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.
ΥΓ2: Η φωτογραφία με τα πορτοκαλί τριαντάφυλλα είναι από την αυλή μιας μονοκατοικίας στη Νέα Σμύρνη. Μ’ αρέσουν πολύ οι μονοκατοικίες με τις όμορφες αυλές τους. Θα ήθελα πολύ να μένω σε μία μονοκατοικία με αυλή.
(Αγαπητέ Παναγιώτη, ο “λαός” είναι πάντα αθώος. Ο “λαός” δεν έχει καμία ευθύνη. Δεν είναι τυχαίο που οι πολιτικοί μιλάνε συνέχεια για “λαό” και όχι για πολίτες. “Λαός” στα αρχαία ελληνικά σημαίνει “μάζα”. Στη σημερινή Ελλάδα την βλέπεις καλά αυτή τη μάζα. Το “ατύχημα” για τον Αλέκο Παναγούλη -40 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1976- ήταν ότι ήταν κεντρώος και όχι αριστερός. Δηλαδή, δημοκράτης ήταν ο άνθρωπος αλλά αυτό στην Ελλάδα -στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία- θεωρείται πάρα πολύ επαναστατικό. Σχεδόν κομμουνιστικό. Στην Ελλάδα, πρέπει να είσαι “αντι-“. Πάντως, θέλω να καταδικάσω τη βία που επιχείρησε να ασκήσει ο Αλέκος Παναγούλης -στην προσπάθειά του να δολοφονήσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο- γιατί οι πάντες στην Ελλάδα λένε πως πρέπει να καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Τι, όχι; Επίσης, δεν κατάλαβα: Δέκα εκατομμύρια Έλληνες αραχτοί στα σπιτάκια τους και πήγε ο Παναγούλης να σκοτώσει τον Παπαδόπουλο; Τι ήθελε να μας πει ο Παναγούλης; Ήθελε να εκθέσει τους Έλληνες; Πήγε να μας το παίξει ήρωας; Παναγιώτη, τα έχω ακούσει αυτά με τα ίδια μου τα αυτιά. Να είσαι καλά Παναγιώτη. Και όχι μονοκατοικία στην Αθήνα, καλύβα σε νησί, δίπλα στην θάλασσα. Στην ερημιά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.