Σαββατόβραδο στον άγιο τάφο

Το ξυπνητήρι χτύπησε όπως κάθε φορά 11:30 και ο Γεσουά τινάχτηκε επάνω. Στο πάτωμα έμεινε το σεντόνι με το οποίο τον είχαν τυλίξει αφού τον κατέβασαν, σχεδόν ατσαλάκωτο.

Είχε μείνει όμως η μορφή του αποτυπωμένη αχνά και ο Γεσουά αναστέναξε, αναλογιζόμενος τα φράγκα που θα βγάλουν εκείνα τα καθάρματα που θα βάζουν ένα αντίγραφο του σεντονιού σε προσκύνημα.

Ο τάφος ήταν σκοτεινός και υγρός, όπως άλλωστε κάθε τάφος που θέλει να λέγεται τάφος. Έτριψε το πλευρό του που πόναγε ακόμα από τη λόγχη.

“Μαλ@κισμένο”, σκέφτηκε, “εσένα θα σε πάρει ο διάολος σίγουρα, συγχώρεση και παπαριές. Κάθε χρόνο σου λέω να προσέχεις και κάθε χρόνο με γ@μάς.

Άντε τώρα να περιμένεις τον Άγγελο να κυλήσει την πέτρα. Γιατί δηλαδή; Για το εφέ; Αφού οι Ρωμαίοι στρατιώτες που έχουν στηθεί απ’ έξω είναι γιωτόμπαλα και βυσματίες, και θα πάνε μετά να λένε πως τους πήρε ο ύπνος. Ίσα για να τα βλέπουμε εμείς και να χαιρόμαστε.

Α ρε πατέρα, όλο το θέαμα στα κρυφά, να μας δει καμιά φορά και κανένας να μας πιστέψει…

Εκεί εσύ όμως: Να μας πιστέψουν χωρίς να μας δουν, γιατί αλλιώς τι αξία έχει;

Ναι ρε πατέρα, πες τα στον Ηρακλή που τον έκαιγες και στην Περσεφόνη που την είχες ξεπαρατήσει στον κωλόγερο τον Πλούτωνα και την ανεβοκατέβαζε στον Άδη.

Και έκανε και χιουμοράκι το ραμολιμέντο. “Πού σε πάω πάλι και στα καλύτερα σε φέρνω”. Η άμοιρη η Περσεφόνη, είχε καταντήσει να έχει τον Κέρβερο για καλύτερο φίλο.

Τι να πιστέψουν; Τίποτα δεν πιστεύουν. Ο άλλος ο μαλ@κας ο Θωμάς θα μου μπήξει το δάχτυλο στην τρύπα στο χέρι για να βεβαιωθεί πως είμαι ο Γεσουά. Λες και αν είχα δίδυμο αδερφό, δεν θα τον είχε δει τόσα χρόνια.

Και θα τον κάνουν και άγιο.

Ο άπιστος άγιος. Και το άλλο το ζώο που κιότεψε, τον είπα και Πέτρο για την πίστη σαν πέτρα λέει. Δεν πρόλαβε να λαλήσει το κοκκόρι και αυτός με είχε δώσει στεγνά. Μπετό έπρεπε να τον έχω πει, τέτοιος μπετόβλακας που είναι.

Αν έχεις τέτοιους φίλους…

Α ρε Ιούδα, δεν μας έκανες ένα πακέτο; Τι έδωσες μόνο εμένα; Δεν τους έλεγες πως για τριάντα αργύρια μας παίρνουν όλους μαζί; Να πάνε και τα κορίτσια στον δρόμο τους, ή μάλλον στο πεζοδρόμιό τους. Πιο έντιμη δουλειά από το να ανακατεύονται με το παπαδαριό στον αιώνα τον άπαντα.

Το επόμενο πικρό ποτήρι θα βάλω μια βότκα γιατί καλό το αμαρέτο αλλά κουράζει”.

Πίσω του, στο σεντόνι, ένα φωτάκι αναβόσβηνε. Ο Άγγελος είχε στείλει sms. “Μάγκα έχω κολλήσει στην κίνηση, με το ζόρι βγήκα από το πάρκινγκ. Είμαι εκεί σε 10′, κάνω αναπ και βγες”.

“Όχι που δεν θα είχε πάει κλάμπινγκ ο μαλ@κας. Ποιά κίνηση; Εδώ δεν ακούγεται τίποτα, πάλι στην παραλιακή ήταν το ζώον”.

Το μήνυμα έγραφε αποστολή 11.58. Και η ώρα είχε πάει ήδη 00:20. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση ο Έηντζελ.

Ο Γεσουά έξυσε το μούσι του και σκρόλαρε τα νέα στην οθόνη. Ακόμα πόλεμος, βία, μίσος, πείνα, ατιμία και αδικία.

“Να πάτε να γ@μηθήτε όλοι σας, δεν αξίζετε τον κόπο” σκέφτηκε.

Έβαλε το κινητό στο αθόρυβο, ξάπλωσε στο πάτωμα με την πλάτη στην είσοδο του τάφου και τυλίχτηκε στο σεντόνι.

“Θα γλιτώσουν και τη φυλάκα τα γιωτόμπαλα απ’ έξω φέτος…” .

Και έτσι Χριστός δεν ανέστη.

Και του χρόνου.

Με φιλικούς και άθεους χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, ο Χριστός ήταν δάσκαλος και επαναστάτης. Αν ζούσε σήμερα, θα γιόρταζε την Πρωτομαγιά. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.