Απολογία

Ταβάριτς Πιτσιρίκο,
Ξεκίνησα να σε διαβάζω πριν από περίπου ένα χρόνο. Τις περισσότερες φορές συμφωνούσα με αυτά που έγραφες και εσύ και οι υπόλοιποι συναναγνώστες. Άλλες πάλι όχι, αλλά δεν με ενοχλούσε καθόλου αυτό. Κάποια στιγμή, νομίζω περίπου μετά τα Χριστούγεννα, παρατήρησα ότι άρχισες να γίνεσαι πολύ «σκληρός» στις εκφράσεις σου για τους Έλληνες, πολλές φορές έως και εριστικός.

Αφού είδα ότι αυτό συνεχιζόταν για κάποιο διάστημα, αρκετά μεγάλο, σταμάτησα να σε ακολουθώ στις αναρτήσεις σου, όχι γιατί πίστευα ότι ήταν λάθος οι χαρακτηρισμοί, αν και υπερβολικοί, αλλά γιατί μου φάνηκε ότι σε είχε πιάσει μια τάση για εξιδανίκευση του εξωτερικού.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, άρχισα να σε ακολουθώ ξανά. Θα ήθελα να σου αναλύσω τον λόγο που συνέβη αυτό, πάντα με την άδεια σου.

Κατ’ αρχάς να πω πως δεν θεωρώ ότι έχω αγωνιστεί όσο θα έπρεπε για να φύγει η Ελλάδα από το καθεστώς προτεκτοράτου στο οποίο επίσημα και με βάρβαρο τρόπο βρίσκεται τα χρόνια του μνημονίου, αλλά ανεπίσημα βρίσκεται από την πρώτη ημέρα ύπαρξης του Νεοελληνικού κράτους.

Ντρέπομαι για αυτό. Θα ήθελα να έχω κάνει αρκετά περισσότερα, το λέω ειλικρινά.

Θα ξεκινήσω την αφήγησή μου με ένα περιστατικό που συνέβη το 2009, αν θυμάμαι καλά το Φλεβάρη.

Τη συγκεκριμένη περίοδο τόσο στην πόλη μου όσο και σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούνταν πολλά μαθητικά συλλαλητήρια.

Σε ένα από αυτά, είχαμε συνεννοηθεί αρκετά παιδιά από την τάξη να πάμε, ανεξάρτητα αν εκείνη την ώρα θα έπαιρναν κανονικά απουσίες ή λόγω του συλλαλητηρίου δεν θα έπαιρναν απουσίες.

Τελικά, απουσίες έμπαιναν κανονικά τις τελευταίες δύο ώρες με αποτέλεσμα από τα 15 περίπου παιδιά που είχαμε συμφωνήσει να πάμε τελικά 5 ή 6, δεν θυμάμαι ακριβώς.

Μετά από κάνα δυο βδομάδες, πάλι υπήρχε συλλαλητήριο, η ιστορία η ίδια, μόνο που τώρα τα άτομα που τελικά έφυγαν ήμασταν δύο, ενώ στο συλλαλητήριο κατέληξα να πάω μόνο εγώ.

Μετά από κάποιο διάστημα πάλι υπήρχε συλλαλητήριο, αυτή τη φορά είχαμε συνεννοηθεί 3-4 παιδιά να φύγουμε και φαινόταν ότι θα πηγαίναμε και οι 3-4 στο συλλαλητήριο.

Εγώ έφυγα πρώτος και είχαμε κανονίσει να κατεβούν πιο μετά οι άλλοι μήπως ερχόταν και κάποιος άλλος μαζί μας. Να μη στα πολυλογώ, πάλι μόνος μου κατέληξα στο συλλαλητήριο.

Μετά από δύο χρόνια, Μάιος 2011, μάλιστα αμέσως μετά τις Πανελλαδικές, ήταν οι μέρες των πλατειών.

Όποιον γνωστό είχα και δεν είχα τον ζάλισα τα φρύδια να πάμε να δούμε τι παίζει με αυτό το πράγμα.

Εν τέλει, κατέληξα να πάω με τον πατέρα μου, που γενικά συμμετέχει και πάντα συμμετείχε σε κινητοποιήσεις, χωρίς να είναι μέλος κάποιου κόμματος ή σχήματος.

Όποτε υπήρχε πορεία ή κάποιου είδους διαμαρτυρία πάντα ήθελα να πηγαίνω αλλά κανένας από τους γνωστούς μου δεν ήθελε να ακολουθήσει

. Αποτέλεσμα, πέραν των φορών που τελικά πήγα μόνος μου ή με τον πατέρα μου, να μην έχω συμμετάσχει όσο ενεργά θα ήθελα – θα έπρεπε στις όποιες διαμαρτυρίες.

Αυτός είναι ο λόγος που ντρέπομαι, όπως έγραψα παραπάνω.

Πέρασαν κάποια χρόνια, φτάνουμε στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2014. Ή

ρθε, νομίζω, η ώρα να σου πω ότι η πόλη μου είναι ο Βόλος.

Η πόλη μου πραγματικά υπέφερε πολλά χρόνια από πολλούς «ωραίους τύπους» που βρέθηκαν, μάλλον εξελέγησαν, σε θέσεις ευθύνης.

Οι συμπολίτες μου, σε ποσοστό 53% περίπου, απεφάνθησαν ότι ο εκλεγείς σε αυτές τις εκλογές, με τη γνωστή πορεία και επιχειρηματικά και ποδοσφαιρικά, μπορεί να ηγηθεί της πόλης.

Ο συνδυασμός υποστηρίχτηκε κυρίως από γαλάζια στελέχη, από κάποιους πρώην πασόκους και σιωπηρά από τους νεοναζί της ΧΑ, που δεν κατέβασαν ξεχωριστό υποψήφιο στις εκλογές.

Οι συμπολίτες μου δηλαδή έκριναν ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος, μαζί με αυτούς που ανέφερα, θα καθαρίσουν την πόλη από τους προηγούμενους και θα φέρουν τη διαφάνεια. Άνευ περαιτέρω σχολίων το αφήνω, πραγματικά τα λόγια είναι περιττά.

Οι συνέλληνες το Σεπτέμβρη που μας πέρασε, αποφάσισαν να ψηφίσουν για Κυβέρνηση και τον μνημονιακό, κατά φαντασίαν αριστερό, ΣΥΡΙΖΑ και τους μνημονιακούς ΑΝΕΛ.

Έδωσαν τη δεύτερη θέση στην ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη μνημονιακή Νέα Δημοκρατία, ψήφισαν στην τρίτη θέση τους (νέο)ναζί, έδωσαν καλά ποσοστά στα μνημονιακα και «πεντακάθαρα» πασοκ και ποτάμι, ενώ έδωσαν θέση στο Κοινοβούλιο στον Κεντρώο και μνημονιακό κύριο Λεβέντη.

Είναι οι ίδιοι που είπαν ΟΧΙ στα μνημόνια δυόμιση μήνες πριν τις εκλογές.

Τα δύο τελευταία γεγονότα πραγματικά μου στοίχισαν πολύ, διότι έδωσα μάχη, χρησιμοποιώντας ότι επιχείρημα κοινής λογικής μπορούσα να σκεφτώ στον εκάστοτε συνομιλητή μου.

Κι αν στο πρώτο τελικά δεν κατάφερα κάτι, για το δημοψήφισμα αισθάνθηκα περήφανος που βοήθησα όσο μπορούσα κι εγώ για να βγει αυτό το αποτέλεσμα.

Και αισθανόμουν ότι μαζί με μένα θα ήταν πολλοί αυτοί που θα έδιναν μια απάντηση σε αυτούς που δεν το σεβάστηκαν αυτό το ΟΧΙ, παρότι αυτοί τη δικιά μου ψήφο δεν είχαν καταφέρει στις εκλογές του Γενάρη να την πάρουν.

Κι όμως. Αποδείχθηκε το Σεπτέμβρη ότι οι συμπολίτες μου, άρα κι εγώ, παρόλο που δεν ψήφισα ποτέ ΣΥΡΙΖΑ -ούτε το 2012, ούτε το 2014 στις Ευρωεκλογές, ούτε το 2015- είμαστε κότες.

Εξέτρεφα μια ελπίδα πως ακόμη και οι κότες, όταν τους παίρνεις το κοτέτσι και τους τηγανίζεις τα αυγά αντιδρούν.

Περίμενα ότι θα υπήρχε ενεργή αντίδραση στο πλήρες ξεπούλημα της χώρας που επικυρώνεται αυτές τις μέρες.

Λέω δεν μπορεί, όπως βγήκε η αλληλεγγύη σους πρόσφυγες από μέσα μας, θα βγει και η αντίσταση.

Έπεσα έξω.

Δεν πίστευα πως θα μπορεί ένας ολόκληρος λαός να κοιμάται.

Τελικά, κατάφεραν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Γιατί η Ευρώπη για μένα πάντα αυτό ήταν. Ένα κοτέτσι, που έκανε τις κότες να φαίνονται πτεροδάκτυλοι, αλλά οι κότες είναι πάντα κότες.

Το μόνο που μένει τώρα για να γίνουμε εντελώς Ευρωπαίοι είναι να δώσουμε στους νεοναζί ένα 20% όπως σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Πιτσιρίκο, μετά από όλα αυτά κατάλαβα, σκέφτηκα πως είχες δίκιο που τα έχωνες στους Έλληνες.

Για αυτό άρχισα να σε παρακολουθώ πάλι.

Προφανώς υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι κότες, δεν ξέρω όμως αν έχουν το κουράγιο να εκφραστούν πλέον.

Όσον αφορά τη φυγή από εδώ, αισθάνομαι ότι όπου κι αν πάω τα ίδια θα νιώθω.

Για αυτό νομίζω πως η φυγή δεν είναι λύση.

Φυσικά, καταλαβαίνω όσους φεύγουν, απλά δεν ξέρω κατά πόσο θα λειτουργούσε για μένα αυτό.

Όπως και να ‘χει, έπρεπε να τα σκεφτώ όλα αυτά για να καταλάβω πως είχες δίκιο τότε που σταμάτησα να σε διαβάζω.

Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Ζητώ συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο.

Αν το ανεβάσεις βάλε ότι τίτλο θες.

Κ.

(Αγαπητέ φίλε, πριν αρχίσω να τα χώνω χοντρά στους Έλληνες -κι εγώ Έλληνας είμαι- είχα κάνει ό,τι μπορούσα. Και σε κείμενα και στους δρόμους. Δεν ξεκίνησα να γράφω πέρσι στο μπλογκ αλλά το 2005. Μην δίνετε και ιδιαίτερη σημασία στο μπλογκ μου. Τις σκέψεις μου γράφω μόνο, και δεν επηρεάζω τη ζωή κανενός. Ούτε την τσέπη του. Και θα ήθελα να με διαβάζουν λίγοι και εκλεκτοί. Τα 2,6 εκατ. μοναδικών αναγνωστών το 2015 με χάλασαν πάρα πολύ. Αισθάνθηκα φτηνός. Καταλαβαίνω τι γράφετε για την Ελλάδα και τους Έλληνες αλλά τα έγραψα τόσες φορές που δεν μπορώ άλλο. Δεν έχει και νόημα. Η φυγή είναι λύση. Για αυτόν που φεύγει τουλάχιστον. Μην το σκέφτεστε καθόλου. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.