Αντίο
Αγαπητέ πιτσιρίκο
Η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο και τα πάντα έχουν ξεγυμνωθεί. Ο ήλιος το χαβά του. Συνεχίζει να σκάει μύτη από την ανατολή και να την κάνει από τη δύση. Τα πουλιά κελαηδάνε χωρίς να καταλαβαίνουν από κρίση. Αυτό που ζω στην ελληνική επαρχία είναι το μόνο που μου αρέσει από αυτό τον τόπο.
Πρώτα χρειάστηκε να περάσω λίγα δύσκολα χρόνια μέχρι να καταλάβω τι ήταν αυτό που με αηδίαζε από μικρό στην Ελλάδα. Τώρα ξέρω. Δεν μπορώ να πάω στο εξωτερικό. Αν μπορούσα πάλι δεν θα πήγαινα. Δεν έχω τη διάθεση να επανεκκινήσω. Βρήκα τον τρόπο να ζω χωρίς άγχος. Γιατί να το αλλάξω; Για μια καλύτερη ζωή; Με οικονομικούς όρους; Ευχαριστώ. Οχι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αντέχω το επίπεδο του μέσου Ελληνα (κάθε άλλο). Απλά η κρίση μου έκανε καλό. Είδα ότι η Ελλάδα ήταν αυτό που νόμιζα. Δεν ήταν αυτό που κοκκορευόταν στους ξένους. Η Ελλάδα είναι ένα έθνος φασιστοειδών, στρατόκαυλων, μπάτσων, κρατικοδίαιτων, νοσταλγών της χούντας, φιλελέδων και παλιάτσων. Αυτό είναι η Ελλάδα. Αυτό ήταν πάντα.
Το γελοίο της υπόθεσης; Τόσοι μάγκες και ούτε ένας δεν μιλάει για την απόλυτη υποδούλωση της χώρας. Καφενείο η Ελλάς.
Κουράστηκα. Πριν 3 χρόνια άρχισα να αποσύρομαι στη γωνιά που με έστελνε η κρίση. Τώρα δεν θέλω να ακούω τίποτα. Το χωραφάκι μου, τη ζωούλα μου. Ας καίγεται το πελεκούδι.
Ποιος θα με κατηγορήσει; Αυτός που τρέχει να πληρώσει την εφορία; Αυτός που ψηφίζει μια τον Αλέξη και μια τον Κυριάκο; Αυτός που δεν βλέπει στους πρόσφυγες το άμεσο μέλλον του; Αυτός που περιμένει να τον σώσουν; Αυτός που πετάει τη γόπα του στο δρόμο και μετά εκνευρίζεται όταν το κάνει ο τουρίστας; Αυτός που πιστεύει στο κακό το μάτι για ότι του συμβαίνει;
Οι Ελληνες δεν έχουν παιδεία. Οι Ελληνες δεν έχουν ιδεολογίες. Δεν έχουν αξίες. Κοιτάνε μόνο να βγάλουν ο ένας το μάτι του άλλου. Κοιτάνε να έχουν το καλύτερο αμάξι, την καλύτερη γκόμενα, το καλύτερο σπίτι και όλοι οι άλλοι να μην έχουν τίποτα.
Χρωστάω στους γονείς μου που με έμαθαν να σκέφτομαι. Δεν το χρωστάω στην Ελλάδα. Δεν λέω ότι σκέφτομαι σωστά. Απλά σκέφτομαι μόνος μου. Δεν το χρωστάω στην ελληνική κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία δε γεννάει μυαλά. Τόση γνώση ξοδεύεται στο κυνήγι ανούσιων πτυχίων. Τόση ενέργεια στο κυνήγι του βλαχομπαρόκ ελληνοαμερικάνικου ονείρου. Τόση ζωή στη βόλεψη. Η ελληνική κοινωνία είναι πέρα για πέρα τοξική.
Είναι μια κοινωνία που το μενού της αποτελείται από τους αδύναμους της. Είναι αρένα. Οποιος δεν έχει το στομάχι να κανιβαλιστεί αντιμετωπίζεται από τη μάζα ως αποτυχημένος και ανίκανος. Στο σχολείο μέχρι οι καθηγητές προσβάλλουν το αδύναμο παιδί. Ειναι στο μονο που συνεργάζονται οι Ελληνες. Οταν είναι να φάνε τον πλησίον τους. Αρκεί το απόγευμα να κάνεις το σταυρό σου και όλα συγχωρούνται.
Δεν πιστεύω πια στην επανάσταση γιατί επανάσταση χωρίς επαναστάτες ή επαναστατικές ιδέες δεν είναι επανάσταση. Τιποτα δεν έφτιαξαν οι Ελληνες τα τελευταία 20 χρόνια, τίποτα δεν θα φτιάξουν στα επόμενα 20.
Αρχισα να το χωνεύω, να το δέχομαι αλλά δεν θα το αφομοιώσω. Σιχαίνομαι που δεν διαφέρω από το σωρό αλλά δεν θα γίνω ένα με το σωρό. Ας είναι το μόνο που παράγω ο καρπός μου από το χωράφι για μια καλούτσικη ζωή σε μια άθλια χώρα με πολλούς άθλιους κατοίκους. Μπορεί και να ‘μαι σαν αυτούς αλλά θα παλέψω να μην είμαι.
Γιατί δεν φεύγω έξω θα μου πει κάποιος εύλογα. Γιατί να φύγω; Ανθρωποι εδω, άνθρωποι εκεί. Σπιτια εδώ, σπίτια και κει. Πάθος για χρήμα εδώ, πάθος για χρήμα εκεί. Αμα περνάω καλά εδώ έστω με αυτά τα λίγα πράγματα στην εξοχή, γιατί να πάω έξω να ταλαιπωρηθώ; Βρήκα το νησάκι μου σε έναν απέραντο ωκεανό. Γιατί να παλέψω πάλι με τα κύματα μέχρι να βρω άλλο; Οπου γης και πατρίς. Για τους μεν και τους δεν, αυτους που φευγουν κι’ αυτούς που μένουν.
Αλληλοσπαραγμός και σ’ αυτό. Αλλοι βλαστημάνε αυτούς που φεύγουν και άλλοι αυτούς που μένουν. Ετσι όπως είναι η Ελλάδα δεν δικαιούται κανένας να μιλάει. Ολοι βάλαμε το λιθαράκι μας για αυτό το χάλι. Πιο πολύ επειδή το αφήσαμε όπως το βρήκαμε.
Κουράστηκα πολύ. Ηθελα να πιστέψω ότι θα βλέπαμε όλοι μαζί την ασχήμια και θα ψάχναμε τρόπο να την υπερκεράσουμε. Πως θα δίναμε διαφορετικό νόημα στη ζωή. Τέτοιο που να μην γλυκάνει ο θάνατος τους χιλιάδες αυτόχειρες συνανθρώπους μας. Τώρα δεν μιλάμε πια ούτε για αυτούς.
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν το βρε και δεν το ‘πε ακόμα. Ετσι στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα.
όπου μας εύρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!
Από καρδιάς
Λαρισαίος
ΥΓ1) Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει. Κι από προσπάππου κι από παππού συγχρόνως μπούφος και αλεπού. Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο να παριστάνει τον ευρωπαίο. Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι. Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο, ύφος του γόη, ψευτομοιραίο. Για ποιον να λενε άραγε;
ΥΓ2) Στη Γαλλια απεργίες διαρκείας. Στην Ελλάδα το μόνο που έχει διάρκεια είναι η βλακεία. Ούτε οι τεράστιες πλυμμήρες δεν σταμάτησαν τις διαδηλώσεις.
ΥΓ3) Πιτσιρίκο σου γράφω για τελευταία φορά. Ευχαριστώ που ανέβασες αυτά τα μερικά κείμενα μου από το 2013. Φιλιά πολλά στον Ηλία, στον Αρη, στο Βασίλη, στο Σόλων και στα υπόλοιπα παιδιά που μας κρατάνε παρέα με τα κείμενα τους. Δεν έχουν πια καμία σημασία δυστυχώς. Η Ελλάδα και οι Ελληνες το τερματίσαμε.
ΥΓ4) Το 2013 έγραψες ένα άρθρο που μου έμεινε όσο κανένα άλλο. Ηταν ο λόγος που σου πρωτοέγραψα: “Νόμισαν πως θα μπορούσαν να πάρουν εύκολα την Ελλάδα στα χέρια τους. Νόμισαν πως οι Έλληνες θα διατηρούσαν για πάντα στην εξουσία αυτούς που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. Νόμισαν πως οι Έλληνες δεν δίνουν δεκάρα για τη Δικαιοσύνη. Νόμισαν πως θα μπορούσαν να διχάσουν τους Έλληνες. Νόμισαν πως θα μπορούσαν να στρέψουν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης.Νόμισαν πως θα μπορούσαν να στρέψουν τους Έλληνες εναντίον των μεταναστών. Νόμισαν πως πολίτες που φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο Δημόσιο δεν θα είχαν την αξιοπρέπεια να αντιδράσουν. Νόμισαν πως οι Έλληνες δεν θα είχαν τη δύναμη να αντισταθούν. Νόμισαν πως οι σύγχρονοι Έλληνες νοιάζονται μόνο για το χρήμα και την πάρτη τους. Νόμισαν πως ο κάθε Έλληνας θα πατούσε επί πτωμάτων άλλων Ελλήνων για να επιβιώσει. Νόμισαν πως το μόνο νέο που θα γεννιόταν μέσα στην χρεοκοπία θα ήταν ο Παντελίδης και η Πάολα.Νόμισαν πως αυτός ο τόπος που γέννησε μεγάλους φιλόσοφους και γενναίους πολεμιστές κατοικείται τώρα από ανεγκέφαλες κότες. Νόμισαν πως θα μπορούσαν να αναγκάσουν τους Έλληνες να ξεπουλήσουν τη χώρα τους. Πόσο δίκιο είχαν. Σε όλα.”
Και το θλιβερό με εμάς είναι ότι δεν φαίνεται να μας νοιάζει. Προτιμάμε να ζήσουμε ως δούλοι. Προτιμάμε να μείνουμε στην ιστορία ως οι άθλιοι του Βίκτωρος Ευρώ. Ναι λοιπόν. Πόσο δίκιο είχαν σε όλα….
ΥΓ5) Περισσότερο από την κούραση νοιώθω μια απογοήτευση και μια αηδία. Δεν μπορώ ούτε να τα διαβάζω πια τα πολύ ωραία κείμενα που γράφονται από σένα και τους υπόλοιπους. Αντίο (εκτός αν συναντηθούμε ξανά στους δρόμους της φωτιάς). Πάω να πάρω τηλέφωνο τη μοναξιά μου…
(Αγαπητέ φίλε, γουστάρω αποχωρισμούς και δηλώσεις αποχωρισμού. Μακάρι να μου πουν αντίο όλοι οι αναγνώστες, για να σταματήσω να γράφω. Βέβαια, δεν θα σταματήσετε ούτε να γράφετε, ούτε να διαβάζετε αλλά σας βγήκε αυτό το παιδιάστικο του πληγωμένου Έλληνα, που είναι και χαριτωμένο. Τα πεισματάκια και τα σχετικά. Ένας λαός-παιδί. Ένας λαός μουτρωμένος επειδή η μαμά του δεν του παίρνει παγωτό. Σας ευχαριστώ που μου θυμίσατε το “Νόμισαν” γιατί έχω γράψει τόσα αριστουργήματα που δεν τα θυμάμαι όλα. Επειδή διαβάζουν και ηλίθιοι, αυτό ήταν αυτοσαρκασμός. Βέβαια, ο ηλίθιος δεν ξέρει τι είναι ο αυτοσαρκασμός. Να είστε καλά. Περιμένω το επόμενο κείμενό σας.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.