Η γνώμη ενός Μενουμελλάδα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Σου γράφω με αφορμή τα ολοένα και αυξανόμενα άρθρα από Έλληνες που δεν άντεξαν στην Ελλάδα, απαρνήθηκαν τον ήλιο και τη θάλασσα και πήγαν στο εξωτερικό. Θέλω να εκφράσω μία αντίθετη γνώμη. Ενός Μενουμελλάδα.

Θα αρχίσω ενθυμούμενος μερικά χρόνια πριν.

Στην Ελλάδα του 2012, με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει, πρότεινα στους φίλους και γνωστούς μου τη χρεοκοπία.

Ήθελα μία επανεκκίνηση της ζωής όλων.

Πίστευα ότι θα περνάγαμε πολύ δύσκολα αλλά με τη συλλογικότητα θα γεννιόταν ξανά η ελπίδα, και κυρίως σε άτομα της ηλικίας μου (γύρω στα 30).

Τότε μου έλεγαν όλοι όσοι συναναστρεφόμουν ότι είμαι τρελός και ότι θα γίνουμε Βενεζουέλα· η Βενεζουέλα είναι παλιό, δεν έγινε τώρα μόδα).

Όλοι αυτοί, παρεμπιπτόντως, δεν έφυγαν για εξωτερικό.

Ακούγοντας τους γύρω μου, τα κανάλια και τα εκλογικά αποτελέσματα πίστευα ότι έκανα λάθος.

Ίσως ήμουν πολύ ρομαντικός και να περνούσαμε απίστευτα δύσκολα.

Ίσως, υποσυνείδητα, να ήθελα κι εγώ Euro.

Μπορεί τελικά να πήραμε σαν λαός τη σωστή απόφαση σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Όμω,ς αναγκάστηκα να αναπροσαρμόσω τα σχέδιά μου.

Τότε είδα την ευκαιρία.

Είδα ότι έχω καλές γνώσεις και μία δουλειά που μου δίνει καλή εξειδίκευση.

Είδα ότι η μεγαλύτερη μερίδα των ταλαντούχων νέων πάει στο εξωτερικό (brain drain λένε στο χωριό).

Είδα ότι μία άλλη μερίδα νέων δεν δουλεύουν, ζουν με τα λεφτά των γονιών τους και καταστρέφουν κάθε ελπίδα εξέλιξής τους.

Είδα κάποιους άλλους να ζουν σε έναν κόσμο είτε της μιζέριας είτε της οπαδικής φανατικότητας, είτε ζώντας με το όνειρο της πρόσληψης στο δημόσιο.

Επίσης, είδα νέους ανθρώπους να βρίσκουν μία απλή δουλειά, να επαναπαύονται -έτσι κι αλλιώς μαγειρεύει η μαμά σπίτι- και να μη σκέφτονται τη ζωή σε 20 χρόνια.

Άρα, ζω σε μία χώρα με τον χαμηλότερο δυνατό επαγγελματικό ανταγωνισμό και τις περισσότερες ευκαιρίες ανέλιξης.

Με τις κατάλληλες γνωριμίες, δίνονται και ευκαιρίες ενασχόλησης με την πολιτική.

Τότε, σαν όραμα, είδα τη μεγάλη προοπτική.

Θα συνεχίσω να ζω στην Ελλάδα, θα συνεχίσω να βελτιώνομαι, να κάνω γνωριμίες, να βάζω επαγγελματικούς στόχους, με απώτερο σκοπό μία πολύ υψηλή θέση και αντίστοιχα πολύ υψηλά εισοδήματα (άνω των 100.000 ευρώ ετησίως).

Ίσως και να πατήσω επί πτωμάτων.

Και σε 15-20 χρόνια, αφού θα έχουν αποβιώσει οι γονείς των φίλων μου -που τους χρηματοδοτούν ακόμα-, αφού θα είναι άνεργοι, καθώς πιο φτηνοί νέοι θα έχουν πάρει τη θέση τους, αφού θα πρέπει να πληρώνουν μόνοι τους όλες τις υποχρεώσεις τους, αφού θα είναι νεόπτωχοι, τότε θα τους προσεγγίσω.

Θα τους πάρω το όποιο περιουσιακό στοιχείο έχουν, σχεδόν τσάμπα.

Θα προσλάβω τα αμόρφωτα πριγκιπόπουλά τους για 200 ευρώ· σιγά μην παραμείνει η εκπαίδευση δημόσια, να σπαταλάς κονδύλια για παιδιά που θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό και να ψάχνεις ισοδύναμα).

Κι επειδή περιουσιακά στοιχεία και Euro δεν πάνε μαζί, αξιοπρέπεια και Euro δεν πάνε μαζί, θα τους απαλλάξω και από την περιουσία και από την αξιοπρέπεια.

Γιατί τους αγαπάω τους φίλους μου και θέλω να ζουν με Euro.

Με εκτίμηση,

ευραγορίτης

(Αγαπητέ φίλε, εξαιρετική η ιδέα σας. Θα κάνετε ό,τι κάνει -διαχρονικά- και το ντόπιο κεφάλαιο. Οι Έλληνες έχουν αντιληφθεί πως την πάτησαν το 2010 -μένοντας στο ευρώ-, αλλά αφενός ο χρόνος πίσω δεν γυρνά και αφετέρου οι Έλληνες δεν κάνουν ποτέ λάθος. Τώρα ο καθένας μόνος του, και όλοι χαμένοι. Εκτός από τους ολιγάρχες. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.