Σχεδία

Πιτσιρίκο,
Μας γ@μήσανε, πουλάκι μου, απ΄ όλες τις πάντες. Ομαδικός βιασμός κατ΄ εξακολούθηση και με βαρύ πυροβολικό, τριάντα πόντοι ξεκαύλωτοι.

Προσπαθήσαμε να αντιδράσουμε, φωνάξαμε, ουρλιάξαμε, χτυπηθήκαμε κι αυτοί που άκουγαν από μακριά κορόιδευαν, έλεγαν «έλα μωρέ, θέλανε και τα πάθανε, τα πουτανάκια».

Κι ύστερα ακούσαμε κάποιον να λέει «έρχομαι, θα βοηθήσω» και πήραμε ανάσα κι είπαμε «λες;» κι αυτός έρχεται γελαστός και συνεχίζει το γ@μήσι μαζί με τους υπόλοιπους.

Και κάπως έτσι γίναμε ζόμπι, κι ο λεγάμενος που θα βοηθούσε παίρνει τώρα τα συχαρίκια των νταβάδων, γίνεται attaboy.

Ξέρεις, σκεφτόμουνα τις προάλλες τον τρόπο που αντέδρασαν οι Έλληνες, όταν επιβλήθηκε η δικτατορία.

Με απλά λογάκια, δεν αντέδρασαν.

Πέντε μουρλοί εντός χώρας κι οι εκ του ασφαλούς εκτός χώρας. Οι υπόλοιποι ανέχτηκαν.

Και τα τσάμικα και τις φιέστες ελληνορθόδοξου trash και τις φάτσες τους και όλα.

Τι είχε συμβεί; «Χάπατα, λούμπεν, αμόρφωτοι, ραγιάδες» κι όλα τα συναφή;

Έχεις φάει στη μάπα το μετεμφυλιακό δεξιό κράτος και παρακράτος, με ό,τι σήμαινε αυτό για μεγάλη μερίδα του κόσμου, έρχεται η στιγμή που θα ρίξεις την «επάρατο» δεξιά και πιστεύεις ότι κάτι πάει να αλλάξει, η κεντρώα κυβέρνηση που ψηφίζεις πέφτει με εμφανώς καθοδηγούμενο τρόπο, είσαι στους δρόμους και διαδηλώνεις, της πουτάνας γίνεται, είσαι κοντά, νιώθεις ότι μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα και ξαφνικά τσουπ! Φάε μια χούντα στο κεφάλι, μαλακιστήρι. Τέλος.

Ασφαλώς οι συνθήκες είναι ανομοιογενείς, η ανθρώπινη ψυχολογία όμως δεν μεταλλάσσεται σε βάθος λίγων δεκαετιών.

Ίσως η τωρινή ψυχρολουσία να έχει άλλο ειδικό βάρος, γιατί δε βγήκε ο στρατόκαυλος με τα τανκς να σε απειλήσει, αλλά ένας χάχας με αριστερή βιτρίνα σου υποσχέθηκε βοήθεια και κατάφερε τελικά να σε συνθλίψει, γιατί σου κατέστησε προφανές ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα εντός πολιτικού συστήματος.

Θυμάμαι την αίσθηση τις μέρες του δημοψηφίσματος.

Για πολλούς ήταν «γαία πυρί μειχθήτω», να γ@μηθεί το σύμπαν, ως εδώ.

Και μετά βγαίνει ο Αλέξης και λέει «το όχι είναι ναι», μαλακιστήρι. Τέλος.

Απροπό, παρακολουθώντας την εικόνα της επίσκεψης Πούτιν μου κατέστη ηλίου φαεινότερον το μένος της διαπραγμάτευσης που άσκησε ο Αλέξης. Δεν μπορούσα να σταματήσω τα γέλια στη συγκριτική αποτίμηση του ροτβάιλερ με το πεκινουά.

Και θα μου πεις, πήγανε και τον ψήφισαν ξανά μετά απ΄ αυτό.

Και θα σου πω πήγανε οι μισοί κι οι μισοί των μισών ξαντεριάζονταν στην ιδέα ότι θα επανέλθει ο προηγούμενος συρφετός κι οι άλλοι μισοί βάσταγαν μια μικρή ελπίδα ότι ετούτοι μπορεί να τα πάνε κάπως καλύτερα.

Δεν έβαζαν με το μυαλό τους ότι η παράδοση θα είναι της έκτασης που αντιλαμβάνονται τώρα να διαδραματίζεται.

Ασφαλώς, υπάρχουν κι οι παντοειδείς κολλημένοι και ευνοημένοι, για τους οποίους τα κριτήρια ήταν διαφορετικά από ό,τι για το πλήθος.

Το οποίο πλήθος βλέπω χθες σε μια δημοσκόπηση αμερικάνικου think tank κατά 73% αποτάσσεται την Ευρώπη.

Κι αφού τα φώτα της παράστασης του ΣΥΡΙΖΑ «εδώ η καλή αντίδραση» έσβησαν, το πλήθος καλείται να πληρώσει κι άλλους φόρους, που δεν πληρώνει, να ψοφήσει σε ράντζα, αν υπάρχουν, να δουλεύει χωρίς να πληρώνεται, να απολύεται κατά σμάρια, να δώσει το σπίτι του στον έρμο τραπεζίτη, να κάνει μια ευθανασία να τελειώνει.

Και το πεκινουά δέχεται τους διθυράμβους των αφεντικών του, που το θαυμάζουν για το πώς κατάφερε να περάσει τα πάντα, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Εκείνο κουνάει την ουρά του και τους λέει «τους είπα πως είμαι αριστερός». Τέλος.

Και θα μου πεις, τώρα δηλαδή θα κάτσουμε να κλαίμε τη μοίρα μας, επειδή το κικιρίνι αποδείχτηκε πουλημένο;

Όχι, ρε πιτσιρίκο, θα συνέλθουμε, είναι μεγάλος χαμαιλέοντας το γίγνεσθαι.

Εκεί που σου φαίνεται δύσχρωμο και ψόφιο, μπλαβίζει από τη σήψη, αποστρέφεις το βλέμμα από αηδία κι όταν το ξανακοιτάξεις, είναι άλλο.

Δεν θέλω τώρα να κάνω πως την έχω μεγάλη (τη μόρφωση) και να λέω συναφή παραδείγματα, καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Έτσι όπως είμαστε τώρα, zombie nation, υπό την επήρεια απανωτών, ιδιαζόντως ειδεχθών σοκ, το μόνο που αναδύουμε είναι πτωμαϊνη.

Κλείνεις τη μύτη από την αποφορά.

Νομίζεις ότι δεν τη νιώθουμε; Έχει σπάσει η μύτη μας, προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να προσαρμοστούμε, να επιβιώσουμε.

Θα δούμε τη χώρα να διαλύεται, να γίνεται Ταϋλάνδη της Μεσογείου, φθηνές διακοπές για τους ξένους, «έχω και κάτι καλά τεμάχια απείραχτα, ένα χιλιάρικο η βραδιά», οικονομικές ζώνες και γη αγορασμένη σε τιμή ευκαιρίας.

Και πού θα καταλήξει όλο αυτό; Εκεί που κατέληξε κι η χούντα, σε αίμα.

Η φάση όμως είναι ότι μαζί με εμάς θα αρχίσουν να βλέπουν το πτώμα κι οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, το δικό τους πτώμα, γιατί έχει έρθει η σειρά τους.

Αρκετοί από αυτούς κορόιδευαν για τον βιασμό μας, έριχναν χαιρέκακα την ευθύνη στα τσόλια, τους Έλληνες.

Τώρα θα δουν περί τίνος παιγνίου πρόκειται.

Μήπως θαρρείς ότι οι Γάλλοι θα αναχαιτίσουν το εργασιακό που τους ετοίμασαν;

Επί τη ευκαιρία, πράματα και θάματα δεν ξέρω για τη Γαλλία, ξέρω όμως δυο- τρία βασικά.

Υπάρχει ένα κομμάτι του κόσμου που εξεγείρεται που είναι οι παρίες, κυρίως απόγονοι μεταναστών.

Υπάρχει ένα άλλο κομμάτι «γνησίων» Γάλλων, μεθεορτίων της αποικιοκρατίας που δεν έχουν πρόβλημα να ισοπεδώνονται άνθρωποι δευτέρας διαλογής αλλαχού, μα δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, όταν ανάλογοι οδοστρωτήρες έρχονται κατά πάνω τους, αφού, ο λα λα, αυτοί είναι Γάλλοι.

Πάντως το συλλογικό φαντασιακό της ισχύος της χώρας και οι παρακαταθήκες της γαλλικής επανάστασης δεν στάθηκαν εμπόδιο στην καταστολή που βιώνουν οι Γάλλοι πολίτες εδώ και μήνες.

Το θέμα, τέλος πάντων, είναι ότι αρχίζουν γενικώς στην Ευρώπη να αντιλαμβάνονται ότι η λεηλασία στο προτεκτοράτο Ελλάδα ήταν μόνο η αρχή.

Ο επόμενος, παρακαλώ. Τα πτώματα των λαών- ζόμπι αρχίζουν να στοιβάζονται, ώσπου να φτάσει η ώρα για τον χορό των νεκροζώντανων.

Τα πρώτα χρόνια της κρίσης είχα τρελαθεί, δεν κοιμόμουν τότε πια τα βράδια, έκανα ό,τι μπορούσα ενάντια σε αυτό που συνέβαινε, δεν μιλούσα για τίποτα άλλο.

Τώρα πια δεν έχω άγχος, ούτε βάρος στο στήθος.

Ξέρω ότι τα πράγματα οδηγούνται στην τροχιά τους, ξέρω ότι αυτή η τροχιά είναι πάντα ματωμένη.

Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να οργανώνουμε την άμυνά μας και να διασπείρουμε ιδέες, τίποτα δεν είναι ανθεκτικότερο και μεταδοτικότερο από μια ιδέα.

Από τη στιγμή που ξέφυγε από το στόμα σου, προκαλεί ανεπαίσθητες ζυμώσεις που οδηγούν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις, η πεταλούδα που κινεί τα φτερά της εδώ και προκαλεί τυφώνα στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Θα πάω στη Γαύδο το καλοκαίρι, λένε, ξέρεις, ότι και καλά η Γαύδος είναι η ομηρική Ωγυγία, το νησί όπου η Καλυψώ κράτησε εφτά χρόνια τον Οδυσσέα παρά τη θέλησή του.

Θέλω να κάτσω σε κείνη την καρέκλα στο νοτιότερο βράχο του νησιού, μπροστά στο Λιβυκό πέλαγος και να κλάψω για την πατρίδα μου που είναι μακριά.

Κι ύστερα να φτιάξω μια σχεδία και να προσπαθήσω να επιστρέψω.

«Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου».

Μαίρη

Υ.Γ. Η Ελλάδα δημιουργήθηκε με κατασκευαστικές προδιαγραφές προτεκτοράτου, δεν έγινε τώρα, μην το χάσουμε εντελώς. Πήγε να στήσει κράτος ο Καποδίστριας και τον έφαγαν στο πιτς φυτίλι. Παλιά οι προστάτες μας δεν τράβαγαν κανένα ζόρι να κάνουν ντου με τα στρατά τους στο προτεκτοράτο, να γαμούν και να δέρνουν. Τώρα κωλύονται, ένεκα η ένωσις, αλλά το καλό το παληκάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Κι οι επιστάτες εδώ στο χωράφι Ελλάδα κάνουν καλά τη δουλειά τους. Επειδή η ιστορία του ελληνικού σαν κράτους είναι η ίδια εδώ και δυο αιώνες, να υποθέσω ότι οι κάτοικοί του ήταν ανέκαθεν και για πάντα χάπατα; Κι οι αγώνες τους ήταν στάχτη στα μάτια της ιστορίας;
Πιτσιρίκο, χαίρομαι που έμεινες κι ας διαφωνώ μαζί σου κάποτε.
Σε γενικές γραμμές, προσπαθώ να βρίσκω το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο κι όχι τον μέγιστο κοινό διαιρέτη με τους άλλους.

(Αγαπητή Μαίρη, μια αγαπημένη φίλη μου είπε “σταμάτα να το παίρνεις προσωπικά”. Και σταμάτησα. Η Ελλάδα ήταν πάντα προτεκτοράτο αλλά κάποιοι Έλληνες το αμφισβητούσαν και το πάλευαν, για να πάψει να είναι. Τώρα η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο με την θέληση των Ελλήνων. Αυτό τα αλλάζει όλα. Ο Σεφέρης ήταν ποιητής και ποτέ οι άνθρωποι -ίσως με μια εξαίρεση στη Ρωσία για μια χρονική περίοδο- δεν πήραν στα σοβαρά τους ποιητές. Πάντως, ο Σεφέρης ήταν ο μόνος που έγραψε ένα κείμενο κατά της χούντας. Για την χούντα και την χρεοκοπία, τα έχω γράψει. Να είσαι καλά, Μαίρη. Και καλή τύχη. Χρειάζεται και λίγη τύχη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.