Στη χώρα που το δικαίωμα γίνεται ελάττωμα

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Η Φρίντα Κάλο είχε ´πει, κάποτε, πως το ελάττωμα είναι δικαίωμα. Σήμερα, νιώθω ότι ζούμε σε μία χώρα που ισχύει ακριβώς το αντίστροφο, αφού στην Ελλάδα το δικαίωμα φαίνεται να είναι και επισήμως πια ελάττωμα.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ με πικρό ενδιαφέρον ότι κάθε μεμονωμένο άτομο ή κοινωνικό σύνολο που έχει θεμελιώσει το όποιο κεκτημένο με τη δουλειά του και με την ιστορία του πρέπει οπωσδήποτε να το χάσει ολοσχερώς και -ίσως- να το αποκτήσει απ´ την αρχή με μεγαλύτερη, σαφώς, δυσκολία αφού τον κατηγορήσουν πρώτα για αριστεριστή, ακροδεξιό ή -στην καλύτερη περίπτωση- φαντασιόπληκτο εξεγερμένο λαουτζίκο.

Λες και το χρώσταγε, ας πούμε, σε κάποια ανώτερη -ενίοτε κρατικοδίαιτη μα πάντα εξουσιαστική- δύναμη που ορίζει τη μοίρα του και θα πρέπει να την υπακούει τυφλά.

Επιπλέον, πρέπει να νιώθει τυχερός κι από πάνω γι αυτή την “δεύτερη ευκαιρία”, μιας και έτσι επισφραγίζεται η γνησιότητα του δικαιώματός του και παίρνει το πράσινο φως -από το πουθενά- να το ασκεί μέχρι να φάει και τα υπόλοιπα ψωμιά του.

Ναι, καταλαβαίνω πως είμαστε στη καμπή εκείνη της ιστορίας που τα πάντα αναδιανέμονται, τίποτα δε θεωρείται δεδομένο και η πραγματικότητα αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς. Είναι επιτακτική ανάγκη, άλλωστε, να ανεγερθεί, επιτέλους, ένα μέλλον βιώσιμο και ανθρώπινο.

Δεν έχω καταλάβει, όμως, με ποιόν ακριβώς τρόπο θα ωφελήσει προς αυτή την κατεύθυνση το μηδένισμα του κοντέρ των συλλογικών κατακτήσεων και η παντελής αγνόηση των πρότερων ακριβοαποκτειθέντων κοινωνικών μαθημάτων.

Γιατί όλα τα παραπάνω πρέπει να θυσιαστούν άκριτα στο βωμό κάποιων επερχόμενων και νεοεγκεκριμένων που δήθεν θα τα αντικαταστήσουν επάξια, τα οποία μονίμως χάνονται στο δρόμο και δεν φτάνουν ποτέ;

Κάποιες φορές μέσα στο γοερό ετεροταξικό μας κλάμα, φοράω την πιπίλα του “φταίμε κι εμείς” .

Σκέφτομαι πως, έτη ετών, αγνοήσαμε τα σημάδια και πήραμε για δεδομένες, αξίες και ιδανικά που ροκανίζονταν με μαεστρία και μανία κάτω από τα ροζ μαξιλάρια μας.

Άλλες πάλι δε θέλω να αναλάβω καμιά ευθύνη γιατί –ξέρεις;- ήμουν παιδί, και το παιδί πρέπει να αναρωτιέται τι όμορφο θα έρθει στη ζωή του, όχι τι θα του κλέψουν απ´ αυτή.

Νιάτα, ναι. Όχι εξεγερμένα όπως άλλοτε, καθώς γαλουχημένα να δημιουργούν, να ελπίζουν, να διαβάζουν, μας προγραμμάτισαν μόνο για το καλό -πόσο κακό, τελικά, είναι αυτό;

Μπήκα στο παιχνίδι χωρίς όπλα και τώρα μου επιτίθενται και μου τα παίρνουν όλα.

Έχω γνώση και προς το παρόν επιπλέω μα πώς μπορώ να επέμβω;

Τότε θυμώνω.

Θυμώνω και ψάχνω πού στο καλό έχω κρυμμένο τον νικητή μέσα στην ηττημένη εποχή μας.

Ψάχνω μανιωδώς να βρω σε ποιο κομμάτι της ελευθερίας μου στοχεύει ο άνευ προηγουμένου βομβαρδισμός της μνήμης μου.

Ψάχνω ποιος είναι αυτός που ρίχνει την “αειφορία” των δικαιωμάτων μου βορά στη ζούγκλα που λέμε χαϊδευτικά “κοινωνία”.

Και κάπου εκεί –νομίζω- γίνομαι θηρίο για να επιβιώσω.

Με συγχωρείτε για τα αίματα.

Φιλικά

Μαρίτα Αλημίση

(Αγαπητή φίλη, η Ελλάδα δεν είναι χώρα, είναι προτεκτοράτο. Ή χώρος, όπως λένε κάποιοι. Πάντως, χώρα δεν είναι. Το ξεχνάμε αυτό και γράφουμε σαν να μην συμβαίνει, οπότε όλες οι αναλύσεις και τα συμπεράσματά μας είναι λάθος. Για να έχουν νόημα αυτά, θα πρέπει πρώτα η Ελλάδα να απελευθερωθεί. Δύσκολο, γιατί οι περισσότεροι Έλληνες είναι εθελόδουλοι. Να είστε καλά. Καλή τύχη. Χρειάζεται και λίγη τύχη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.