Γιατί ρε πιτσιρίκο;

Γιατί;
Γιατί όποτε σκέφτομαι αυτή την πoυτάνα την χώρα με πιάνουν τα ζουμιά; Γιατί;

Τη στιγμή αυτή που σου γράφω είμαι στο Τρόντχάιμ, σε ένα δωμάτιο οκτώ τετραγωνικά και ακούω τον Σαββόπουλο να τραγουδάει τον Καραγκιόζη.

Και με πιάνουν τα ζουμιά. Καλά, αυτό στην ηλικία μου δεν είναι και δύσκολο. Άπαξ και περάσεις τα πενήντα, είναι εύκολο να σε πιάσουν τα ζουμιά.

Μένω τέσσερα χρόνια τώρα στην Νορβηγία. Μια χώρα που με καλοδέχτηκε. Που δε με άφησε μια μέρα άνεργο. Μια μέρα χωρίς μεροκάματο. Μια μέρα χωρίς αξιοπρέπεια.

Αλλά όποτε θυμάμαι αυτή την πoυτάνα την χώρα, aυτή την Ελλάδα, με πιάνουν τα κλάματα.

Αυτή την Ελλάδα που βαθιά με πλήγωσε. Αυτή την Ελλάδα που στα πενήντα με έδιωξε. Μια χώρα παλιάτσο.

Το τραγούδι άλλαξε. Ήρθε ο Παλιάτσος.

Αλλά εγώ δεν μπορώ να της κρατήσω κακία. Δεν μπορώ να την αποκηρύξω. Κλαίω όποτε ακούω τα τραγούδια της ψυχής της.

Χάθηκε η ψυχή από τους αυτόχθονές της, Πιτσιρίκο;

Το τραγούδι άλλαξε πάλι. Τώρα ήρθε το Ας κρατήσουν οι χοροί.

Να κρατήσουν οι χοροί για ποιο πράμα; Για τη διάλυση της χώρας;

Σήμερα ο κουμπάρος μου, που έχει μείνει πίσω μου είπε, γλεντάω γιατί η ζωή είναι μικρή.

Αλλά, ρε κουμπάρε, δεν είναι μόνο το σήμερα. Είναι και το μέλλον. Είναι το μέλλον των παιδιών μας. Είναι και η κόρη μου, που μόλις τέλειωσε το πανεπιστήμιο στην Πατρίδα.

Και την ρωτάω: Τι ονειρεύεσαι ψυχή μου; Ένα μεροκάματο της ανθρωπιάς, μου απάντησε.

Τώρα ήρθε το Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο. Σαπιοκάραβο η Ελλάς. Που έλυσε τους κάβους και άνοιξε πανιά. Υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις, κενές. Αλλά για πού; Για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε
αχ τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ.
να ξενυχτήσουμε και να μεθύσουμε,
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ.

Σκέψεις σκόρπιες. Ενός πιωμένου πενηντάρη μετανάστη.

Στα πενήντα στην Νορβηγία.

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία λέει το τραγούδι τώρα

Και τώρα το τραγούδι λέει, ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός, ή μήπως λέει, ήταν ένας έλληνας μαύρος πονηρός. Ξέρω ΄γω. Τα ΄χω χάσει πια.

Καληνύχτα Πιτσιρίκο.

Στα όργανά μου μια χαρά χωράει να γραφτείτε!

Γ.

(Αγαπητέ φίλε, δεν σας έφτανε η κρίση στην Ελλάδα, έχετε και την κρίση των 50. Να αισθάνεστε χαρούμενος γιατί δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το προνόμιο να περάσουν τα πενήντα. Στην Ελλάδα για διακοπές. Ξέρω πάρα πολλούς Νορβηγούς που πάνε διακοπές στην Ελλάδα και έχουν και σπίτια εκεί. Εννοείται πως, με το βιοτικό επίπεδο της Νορβηγίας, η Ελλάδα τους φαίνεται πάμφθηνη. Το τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα και τους Έλληνες και έπεσαν τόσο εύκολα, σηκώνει πολλή ανάλυση. Πάντως, το κακό συνέβη όταν οι Έλληνες ήταν για δυο δεκαετίες πάνω στα τραπέζια και δεν έβλεπαν το κακό που ερχόταν. Δεν άκουγαν κιόλας. Μεθυσμένοι όλοι. Όπως έγραψα κάποτε “Είμαστε η γενιά που έζησε σαν να μην υπήρχε αύριο. Και τελικά, δεν υπήρχε.”. Στον τόπο του “μέτρον άριστον”, ο καθένας ήθελε …χιλιόμετρα. Σας αφιερώνω τον Αποχαιρετισμό με τον Μουντάκη, γιατί αυτό το τραγούδι με συγκινούσε πάντα. Κι ας μην είμαι Κρητικός. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.